RECENSIE: 5 Guys Chillin', King's Head Theatre ✭✭✭✭

5 Guys Chillin'

King's Head Theatre

2 oktober 2015

4 Sterren

Boek Tickets

Ik geef het eerlijk toe. Ik heb geen idee wat een "chill party" is. Ik weet niet wat "Tina" is. Ik weet niet wat "Slamming" is. Daarom vroeg ik me af of ik wel tot de doelgroep behoor van het nieuwe stuk van auteur/regisseur Peter Darney, 5 Guys Chillin', dat momenteel in première gaat in het King's Head Theatre.

Gezien zijn reactie op het sublieme John van DV8 in het National Theatre, kun je je voorstellen dat het hoofd van recensent Quentin Letts zou ontploffen bij het zien van deze gedurfde, rauwe productie (al moet gezegd dat het King's Head geen subsidie ontvangt zoals het National). Toch was het tijdens dit voyeuristische, (bijna) verbatim theaterstuk over homoseks onmogelijk om niet te denken aan wat Letts ervan zou vinden.

Want Letts beweert er te zijn voor de ‘gewone man’ – of dat denkt hij tenminste, zolang ze conservatief, mannelijk en wit zijn. Maar eigenlijk is dat precies het publiek waarvoor dit stuk bedoeld is. Homomannen weten waarschijnlijk al lang wat er gebeurt met deze vijf mannen – twee koppels en een buitenstaander – op dit feestje. Misschien niet de details, maar wel het grote plaatje.

Er is seks. Er zijn drugs. Er wordt gepraat. Er is haantjesgedrag. Er is gedeelde intimiteit. Er zijn mobiele telefoons. Er zijn stellen die uit elkaar gaan en het met anderen doen. Er is overdaad. Er wordt gelachen. Er wordt gehuild. Er is naakte eerlijkheid. Er is seks.

Of er ook sprake is van vervulling, bevrediging of geluk – tja, daar wringt de schoen.

En dat is eigenlijk waar het om draait. 5 Guys Chillin' is een stuk over eenzaamheid, geluk, liefde, lust en pijn – zoals zoveel toneelstukken. Hamlet, bijvoorbeeld. Of Les Misérables. De thema's zijn universeel; het is de setting die exotisch is. Tenminste, exotisch voor degenen die er geen deel van uitmaken.

Het programmaboekje onthult dat Peter Darney meer dan 50 uur aan anonieme interviews heeft gebruikt en deze heeft samengevoegd "om het gevoel te creëren van vijf mannen die met elkaar praten op een feestje. Er zijn geen woorden toegevoegd of veranderd, en de tekst blijft trouw aan het gevoel van de geïnterviewden, maar de volgorde, structuur en combinaties van de antwoorden zijn aangepast." Verbatim-achtig dus.

Dramaturgisch gezien dobbert de 80 minuten durende voorstelling af en toe richting ongeloofwaardigheid: er gebeuren dingen en er wordt soms iets gezegd dat de grenzen van het aannemelijke tart. Maar terwijl je daar zit en kijkt naar deze bijna naakte mannen die hun diepste ziel blootleggen, vraag je je onvermijdelijk af of de ongemakkelijkheid bij jouzelf ligt. Zijn ze simpelweg bruut en eerlijk op een confronterende manier? Of ontbreekt er iets in de manier waarop deze verhalen verteld worden?

De waarheid ligt volgens mij ergens in het midden. De rauwe directheid van de woorden is prikkelend, alarmerend, leerzaam en meeslepend; maar er mist een zekere subtiliteit en gelaagdheid. Het stuk heeft nog wat verfijning nodig – om het zowel vloeiender als, juist daardoor, harder te maken. Wanneer het publiek volledig wordt meegezogen in de hedonistische ervaring van deze vijf mannen, wanneer de achtergrondverhalen niet aanvoelen als opgedreunde informatie, en wanneer de overgangen seksueel geladen of ontluisterend intiem zijn, dan zal dit een meesterwerk zijn.

Het werpt een licht op een hoekje van de samenleving dat vaak onbegrepen en onterecht verguisd wordt, en onderzoekt de regels, gewoonten en taal van een specifieke vorm van seksuele expressie. Wanneer je je realiseert – zoals ik ergens tegen het einde deed – dat de ervaringen die de personages bespreken niet eens zoveel verschillen van wat er besproken wordt in een kleedkamer bij het voetbal, in de kroeg met collega's of tijdens een vrijgezellenfeest in Malaga (niet de details natuurlijk, maar de emoties, verlangens en passies), dan waardeer je de echte kracht van dit soort werk.

Het verbreedt de horizon en kweekt begrip. Dankzij de nieuwe opstelling van het King's Head Theatre gebeurt alles letterlijk op een steenworp afstand; zo dichtbij dat je de zweetdruppels op de gespierde borstkassen ziet staan. Of je het nu wilt of niet, je maakt deel uit van de Chill Party.

Niet alle acteurs lijken volledig op hun gemak in hun rol. Het is niet altijd duidelijk of de hele cast zich prettig voelt bij wat hun personages hier moeten doen. Op één kort moment na is er geen naaktheid, wat absurd lijkt gezien de setting. Veel scènes zouden oprecht indringender en eerlijker zijn als de mannen daadwerkelijk naakt waren. Ook is er verrassend weinig fysiek contact. Misschien hoort dat bij deze wereld, maar zonder verdere uitleg voelt het wat vreemd aan.

Er is echter sprake van een hypnotiserende choreografie. Personages versmelten in wellustige omhelzingen; ze dansen samen of alleen; lichamen vloeien in elkaar over en laten weer los. Dit alles is vakkundig geleid door Chris Cuming, wiens regie van de bewegingen zowel confronterend als scherpzinnig is. Gelukkig wordt het nergens melerig.

De glansrol van de avond is voor Elliot Hadley. Zijn personage, R, is het meest gelaagd, het meest pijnlijk eerlijk, het meest genotzuchtig en het meest beschadigd. Hadley is voortreffelijk: het ene moment grappig, het volgende cynisch, dan weer teder of breekbaar. Het is een volwaardige vertolking van iemand die gevormd is door pijn en liefdesverdriet. Verscheurend goed.

De andere acteurs – Tom Holloway, Damien Hughes, Michael Matrovski en Siri Patel – zijn wisselend succesvol, maar niemand is zo onvoorwaardelijk toegewijd aan het stuk als Hadley. Sommigen moeten hun remmingen nog wat meer loslaten; anderen moeten stoppen met "acteren" en gewoon "zijn". Ze kunnen allemaal leren van de manier waarop Hadley volledig in de tekst en zijn personage opgaat.

Dit is theater in zijn meest confronterende vorm – seksuele handelingen worden gesimuleerd, er worden drugs gebruikt en er wordt weinig aan de verbeelding overgelaten – maar het is even belonend als het confronterend is. De essentie van theater is het vertellen van verhalen over het leven die anders nooit verteld zouden worden. 5 Guys Chillin' slaagt daar absoluut in.

Een gewaagde, moedige programmering. Zeker het bekijken waard.

P.S. Ik weet inmiddels wat Tina en Slamming zijn – dus het stuk is nog leerzaam ook...

5 Guys Chillin' is tot 24 oktober 2015 te zien in het King's Head Theatre