RECENSIE: And The World Goes Round, Stockwell Playhouse ✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Kander en Ebb's musicalrevue And The World Goes Round in het Stockwell Playhouse.

And The World Goes Round Stockwell Playhouse 29 maart 2018 Voordat ik onlangs voor een paasvakantie naar het buitenland vertrok, had ik het geluk om langs te gaan bij deze interessante en prachtige locatie aan de Wandsworth Road voor een flitsende en brutale herneming van John Kander en Fred Ebb’s eigen selectie uit hun oeuvre. De voorstelling stond onder de scherpe blik van producent-regisseur-choreograaf Stuart Saint, in een co-productie met Mark Magill van het theater.  En wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb.  In een speelreeks van slechts een handvol voorstellingen, en met het kortste repetitieschema denkbaar, gaf zijn topteam van veelbelovende nieuwkomers Daniel Hall en Georgina Nicholas, gecombineerd met de onschatbare ervaring van cabaretgrootheden Suzanna Kempner, Katy Baker en Paul Harwood (ook bekend als Paul Nicholas Dyke), een prachtige uitvoering van deze ingenieuze en glamoureuze verzameling van zeer bekende en veel minder bekende nummers.  We kregen ook af en toe wat flarden dialoog – deels van henzelf – om het geheel aan elkaar te smeden in de originele opzet van Scott Ellis, Susan Stroman en David Thompson. Revue draait volledig om chemie - vooral tussen de performers - en toon - vooral wat betreft de keuze van de inhoud.  Op beide punten scoorde de show hier enorm hoog.  Saint gaat prat op het kiezen van winnaars, en deze groep was uitstekend samengesteld voor maximale muzikale harmonie en theatraal belang.  Hij slaagde er ook in om het podium met flair aan te kleden, waarbij hij treffend de stedelijke drukte van Manhattan opriep - wat het enige terrein lijkt te zijn waarin de nummers van Kander en Ebb, ongeacht de specifieke achtergrond, echt tot hun recht komen.  En met Carol Arnopp aan het hoofd van de pittige band bestaande uit Peter Mooney (bas), Megan Landeg (drums en percussie), Robert Greenwood (rietblazers) en James Mayhew (koper), kregen we die overweldigende, grote sound die nodig is om de achterwand van het theater eruit te blazen. De show kwam echt goed op gang na een aantal nummers met Bakers bovenaardse 'Colored Lights' - een tijdige herinnering dat het 'andere' borough-theater, dat in Southwark, binnenkort de volledige productie van 'The Rink' zal presenteren, waar dit nummer uit afkomstig is.  Het 'inschakelen' van de spectro-chrome verlichting aan het einde van het nummer was een mooi detail, en kenmerkend voor de vele flitsende overgangen die volgden.  Kander en Ebb zijn schrijvers voor wie het woord 'segue' ongetwijfeld is uitgevonden.  De manier waarop het ene moment in het andere overvloeide was op zijn zachtst gezegd geraffineerd.  Zoals in de ongelooflijke trio's van nummers uit verschillende shows die bovenop elkaar gestapeld werden op een positieve - en ongetwijfeld zelfbewuste - Sondheim-achtige manier.  De show slaagt erin om ons onbekend materiaal te laten horen alsof het een oude bekende is, en de meest bekende klassiekers uit hun repertoire ineens fris en verrassend te laten klinken.  De ingetogen close-harmony versie van het titelnummer van 'Cabaret' was daar een goed voorbeeld van: goddelijk onverwacht en nu volledig gericht op de mensen die dit... cabaret serveren.  Slim en bovendien oprecht.  Prachtige kwaliteiten die de kern vormen van deze revue. Ook de komedie floreerde hier.  Vooral Baker en Kempner wisten precies hoe ze het publiek moesten bespelen met hun schattig gepresenteerde 'Class' en het veelzeggende 'The Grass Is Always Greener'. Ze lieten zien dat ondanks de spitsvondige teksten en effectieve melodieën, het hier uiteindelijk draait om de 'mensen' achter de liedjes en hun onderlinge relaties.  En de lach kon ook breder en dynamischer zijn, zoals in 'Arthur in the Afternoon', waarbij een razendsnelle choreografie op het podium fungeerde als een desoriënterend contrapunt voor het verhaal over een illegale liefde. Maar wat overtreft in hemelsnaam de pure schoonheid van 'My Coloring Book'? Een lied met een bijna Joni Mitchell-achtige eenvoud, waarbij het bijna onmogelijk lijkt dat het uit dezelfde wereld komt als 'Money Makes The World Go Around'. Kempner zong het met een schijnbaar moeiteloze beheersing, net zoals de hele groep samenkwam om de meest uitbundige nummers uit de filmversie van hun inmiddels op één na bekendste theaterwerk neer te zetten. Vreemd genoeg was 'Chicago' bij de eerste première op West End een kortstondig fenomeen.  Het sloot na een paar maanden en de hele productie werd voor het vorstelijke bedrag van £500 verkocht aan een amateurgroep in Leeds, die het prompt drie weken hernam - een uitzonderlijk lange speelperiode voor amateurs - en waar ik het elke week zag, vol ongeloof dat zo'n perfecte show zijn plek in het hart van het Britse entertainment niet had kunnen vinden.  Het zou, daar was ik zeker van, terugkomen, en ik heb jarenlang iedereen die het wilde horen hetzelfde verteld.  Uiteindelijk gebeurde dat natuurlijk ook, in een magnifieke triomf.  De tijdsgeest was eindelijk aangesloten bij de artistieke visie en de dwarse sensibiliteit van de auteurs, en inmiddels kunnen we geen genoeg meer van ze krijgen.  Na wat omzwervingen is de show weer terug in WC2.  En een heleboel andere titels staan te trappelen. Wat is het geheim?  Kon je het maar simpel uitleggen.  Ik denk dat het verborgen zit in de uitersten die deze schrijvers bestrijken: van de oprechte heroïek van jonge hoop tot de waanzinnige wanhoop in Halls verbijsterende 'Mr Cellophane' (compleet met griezelige belichting à la Mr Bojangles), van het aardse verlangen in Kempners 'Maybe This Time' tot de exotica van Harwoods 'Kiss Of The Spider Woman'.  En meer.  Nog veel meer.  Dit is een show die je niet alleen meer van deze performers laat willen horen - en alsjeblieft, geef ze die kans! - maar die je ook direct terugvoert naar de bron: het creatieve genie van twee van de allergrootste Broadway-legendes: Kander en Ebb.  Fantastisch.