RECENSIE: Bang Bang, Mercury Theatre ✭✭

Bang Bang

Mercury Theatre, Colchester.

4 maart 2017

2 Sterren

Boek Nu

Het lijdt geen twijfel dat het Mercury Theatre een enorme slag heeft geslagen voor de eerste 'Made in Colchester'-productie van 2017 door de bewerking van John Cleese van de klucht 'Monsieur Chasse' van Feydeau binnen te halen. De heer Cleese is ook zeer actief geweest in de promotie van de voorstelling, wat de profielschets van ons geliefde regionale theater alleen maar ten goede is gekomen. Toch heeft zijn betrokkenheid wellicht onbedoeld ook voor een nadeel gezorgd: de verwachtingen werden hiermee wel erg hooggespannen voor wat uiteindelijk een matig voorbeeld van het klucht-genre blijkt te zijn.

Het flinterdunne verhaal draait om buitenechtelijke affaires die plaatsvinden wanneer een echtgenoot gaat 'jagen' (op de vrouwelijke variant), en de gebeurtenissen die volgen wanneer de verschillende stellen samenkomen in hetzelfde Parijse appartement voor hun overspelige escapades. Er valt veel te bewonderen aan de productie, met name het uitstekende decor van ontwerper David Shield; een prachtige reconstructie van de periode met een geweldige onthulling tijdens de decorwissel tussen het eerste en tweede bedrijf. Sowieso verdient de hele crew een compliment voor de strakke en effectieve uitvoering. De cast werkt zich uit de naad om dit stuk te laten slagen. Richard Earl is voortreffelijk als Dr. Moricet; zijn wanhopige pogingen om een avontuurtje te beleven nemen toe naarmate het stuk vordert, en zijn pogingen om daarna zijn sporen uit te wissen zijn perfect getimed. Hij is een echt Basil Fawlty-type, met Caroline Langrishe als een Sybil-achtige Leontine. Samen met Oliver Cotton, die de verwarde Duchotel erg goed neerzet, werkt dit centrale trio uitstekend. Er is een heerlijke rol van Peter Bourke als Cassagne, en de terzijdes naar het publiek werken goed — hoe schunniger ze waren, hoe harder de lach; misschien had dit aspect nog verder uitgediept kunnen worden. Het hoogtepunt is echter Jess Murphy als het dienstmeisje Babette, die op gevatte wijze commentaar deelt met de zaal en prachtig viool speelt tijdens die geïnspireerde scènewissel.

En daar wringt precies de schoen. Als een decorwissel een van de hoogtepunten van een show is, dan heeft het script een probleem. Bij binnenkomst in het theater was het buiten nog 2017. Toch reisde ik terug in de tijd naar het soort theater en kluchten die tot in de jaren zeventig het podium domineerden. Er zijn lappen tekst nodig voor de expositie. Het is een tijd waarin een man die per ongeluk een andere man kust wordt gezien als de ultieme bedreiging voor de mannelijkheid. Een tijd waarin vrouwenhaat de boventoon voert, zowel in de algemene houding tegenover vrouwen als specifiek wanneer de gravin onthult dat ze een affaire had met een leeuwentemmer omdat ze, nadat ze zag hoe hij zijn leeuwen sloeg, benieuwd was hoe hij vrouwen zou slaan. Echt waar? In 2017? Het helpt deze productie ook niet dat de huidige West End-hit 'The Play That Goes Wrong' slechts een paar weken geleden deze locatie bezocht, wat alleen maar onderstreept hoe verouderd dit type klucht aanvoelt.

Tot 11 maart 2017

Foto's: Robert Day

BOEK TICKETS VOOR BANG BANG