RECENSIE: Barnum, Chichester Festival Theatre ✭✭✭✭✭

Barnum

Chichester Festival Theatre, binnenkort op tournee door het Verenigd Koninkrijk

24 augustus 2013

5 Sterren

De door Timothy Sheader en Liam Steel geregisseerde revival van Barnum, die momenteel zijn laatste week beleeft in een speciaal gebouwde tent in Chichester, is een triomf — in bijna elk opzicht.

Het idee om het script te herzien zodat de show draait om Barnums buitengewone leven vóór hij bij het circus ging, is briljant en geeft de cast een solide basis voor geweldige vertolkingen. Scott Pask tekende voor een prachtig kleurrijk en fantasierijk decor waarin de geniale kostuums van Paul Wills bewonderenswaardig tot hun recht komen.

Aan het hoofd van de werkelijk fantastische cast staat Christopher Fitzgerald. Hij laat de flamboyante showman-aanpak die Michael Crawford en Jim Dale oorspronkelijk hanteerden achterwege en richt zich in plaats daarvan — op zeer geïnspireerde wijze — op de oplichterij die Barnums leven vóór het circus kenmerkte. Fitzgerald pakt je vanaf het eerste moment in, maar gedurende de voorstelling biedt hij een gelaagde en doordachte prestatie vol vreugde, licht, inzicht, charme, tomeloze energie en niet aflatend enthousiasme. Hij is een genot om naar te kijken, hij zingt voortreffelijk, loopt met flair over het koord en jongleert, letterlijk en figuurlijk, met alle ballen die een Barnum in de lucht moet houden om de rol te laten slagen.

Zijn 'Museum Song' is een onvervalste triomf. Het is moeilijk voor te stellen dat er momenteel iemand op West End werkt die beter zou kunnen zijn dan Fitzgerald in deze rol in deze slimme, gevoelige productie.

Hij krijgt meer dan uitstekend weerwerk van de geweldige Tamsin Carroll, wiens Charity Barnum kordaat, grappig, vastberaden, eigenzinnig en volkomen verrukkelijk is. Ze zingt 'One Brick At A Time' met groot gemak en het prachtige 'I Like Your Style' heeft nog nooit zo goed geklonken als hier. Samen geven Fitzgerald en Carroll een zo realistisch mogelijk portret van dit echtpaar.

Ook perfect gecast is Anna O'Byrne als Jenny Lind — ze zingt niet alleen adembenemend goed, maar haar schoonheid verblindt en betovert, en ze heeft bovendien een fijngevoelig talent voor komedie. Het is direct duidelijk waarom Barnum overweegt zijn perfecte vrouw te verlaten voor deze magnifieke Zweedse Nachtegaal.

Jack North is een aandoenlijke en vitale Tom Thumb, James O'Connell is fantastisch als Bailey en er wordt over de hele linie geweldig gewerkt door het ensemble, met name door A C Garcia, Leon Cooke, Michaela O'Connor en Max Parker. 'Thank God I'm Old' was het enige nummer dat niet helemaal uit de verf kwam, maar dat lag eerder aan de behoefte aan een iets oudere, krachtigere stem van de solist.

Al met al wordt de partituur echter uitstekend verzorgd en zijn er vele vocale hoogtepunten. De choreografie van Liam Steel en Andrew Wright is voortreffelijk en de routines in 'Black and White', 'Come Follow The Band' en 'Join the Circus' zijn ronduit spectaculair.

Wat echter minder goed uit de verf komt, zijn de orkestraties (die te mat en te wollig klinken en niet brutaal, koperachtig en percussief genoeg zijn om het tempo erin te houden en de zangers en dansers de steun te geven die ze nodig hebben) en het geluidssysteem (dat grillig is en op sommige plekken volstrekt ontoereikend — 'Come Follow The Band' leed met name onder de slechte mix tussen de zanglijn en het orkest).

Deze problemen waren wellicht minder opvallend geweest in een traditioneel lijsttheater, maar aangezien sommige nummers (zoals 'Black and White') een goede balans hadden, leek er geen enkel excuus voor. Met de juiste orkestraties en een geluidsontwerp dat echt knalt, zou deze productie dat zeldzame juweeltje zijn: een herinterpretatie die het origineel in de schaduw stelt.

Want de cast is werkelijk uitmuntend, bruisend van pit en energie. Hun eenheid, stijl en acrobatische behendigheid maken hen simpelweg een genot om naar te kijken. Vergis je niet: dit is een veel betere revival dan de recente producties in Chichester van Sweeney Todd, Top Hat of Singin' in the Rain. Het is dapperder, gedurfder en origineler — en het beschikt over een nagenoeg foutloze cast die herhaaldelijk het onmogelijke presteert.

Ongetwijfeld is de show sinds de première gegroeid, maar desondanks is het onbegrijpelijk — nu je dit geweldige gezelschap zulk mooi werk ziet leveren — hoe deze productie zulke vernietigende recensies heeft kunnen krijgen. Op basis van vanavond is het een vijfsterrenhit, die direct naar het Palladium moet verhuizen om daar nog jaren te spelen.