RECENSIE: Being Shakespeare, Harold Pinter Theatre ✭✭✭✭

Simon Callow in Being Shakespeare. Het decor van Being Shakespeare – Simon Callows solovoorstelling waarin hij het leven van de bekendste toneelschrijver aller tijden verkent – oogt op het eerste gezicht heel eenvoudig: een klein houten podium met daarop wat voorwerpen verspreid: een zwaard, een globe, een papieren kroon, stapels boeken en een model van een carrousel versierd met elfjes. Aan de rechterkant staan vier houten stoelen opgestapeld.

Op dit lege toneel wandelt Callow het podium op en begint hij te spreken. Aanvankelijk lijkt hij ons slechts te doceren over de feiten van Shakespeares leven, maar al snel transformeert hij zodra hij begint te acteren. Callow speelt koningen, moeders, jongens, jonge geliefden, Romeinen, vrienden en landgenoten; hij beweegt zich naadloos tussen hen door en weet elk personage met de kleinste nuances tot leven te wekken. Het is een virtuoze prestatie.

Being Shakespeare is echter meer dan een verzameling van zijn 'Greatest Hits'. Callow en de schrijver van het stuk, Jonathan Bate, nemen ons mee langs de zeven levensfasen van de mens en laten zien hoe biografische details uit Shakespeares leven zijn toneelstukken beïnvloedvden, weerspiegelen en erin verwerkt zijn. Dit is een krachtig en fascinerend weerwoord aan degenen die beweren dat de zoon van een provinciale handschoenmaker deze glorieuze werken nooit geschreven zou kunnen hebben. Ze vormen een lappendeken van alle uiteenlopende invloeden en ervaringen uit Shakespeares bestaan. Callow en Bate komen zelfs met een uiterst overtuigend argument dat deze specifieke plattelandsjongen de enige man is die ze had kunnen schrijven. Shakespeares levensverhaal is, net als dat van ons allemaal, uniek. En juist dat maakt zijn oeuvre zo uitzonderlijk.

Het decor, ontworpen door regisseur Tom Cairns, onthult zijn verborgen diepten naarmate Callow vordert: uit de schaduw doemen drie levensgrote bomen op, vuur schiet uit de vloer omhoog en water reflecteert vanuit een openvallend luik. De belichting van Bruno Poet transformeert de ruimte, werpt majestueuze schaduwen op de muren of schijnt fel door een raam alsof Julia inderdaad de zon is. Dit alles, gecombineerd met het sounddesign van Ben en Max Ringham, ondersteunt prachtig onze reis van plek naar plek, van persoon naar persoon en van stuk naar stuk. Toch heb je het gevoel dat Callow, net als Shakespeare zelf, eigenlijk genoeg heeft aan de verzen alleen.

In feite lijkt Callow het minst op zijn gemak en vloeiend wanneer hij niet uit de teksten reciteert. Hij struikelt af en toe over zijn woorden of raakt even de draad kwijt, maar dat doet niet per se afbreuk aan de ervaring. Het herinnert je eraan dat dit een live-optreden is en dat er slechts één man voor je staat die je volledig in de ban houdt met deze stoet aan personages.

Deze productie is een waar festijn: een van onze meest illustere acteurs die de werken van onze grootste toneelschrijver vertolkt. Hoewel Callow soms Hamlets advies ter harte had kunnen nemen om de woorden wat vlotter over de tong te laten rollen, is dit een schoonheidsfoutje dat makkelijk over het hoofd gezien kan worden te midden van de rijkdom die hij, en de zoon van de handschoenmaker, ons bieden.

Nog te zien tot en met 15 maart 2014 Meer info