RECENSIE: Dinner With Friends, Laura Pels Theatre ✭✭

Dinner With Friends Laura Pels Theatre

9 april 2014

2 sterren

Het publiek onderschat vaak de invloed die zij hebben op de theaterervaring van hun medebezoekers. Een enthousiast, verwachtingsvol publiek kan een voorstelling optillen naar een niveau dat de tekst of de acteurs alleen niet zouden halen; omgekeerd kan een geïrriteerd, ongeïnteresseerd publiek de potentie van een optreden volledig de kop indrukken. Een koppige weigering om te lachen of mee te leven met de personages kan vernietigend zijn, maar evenzo kan kritiekloos en ongeremd enthousiasme de vonk uit de mooiste tekst of de beste vertolking slaan.

Vandaag was de gemiddelde leeftijd bij de herneming van Roundabout van Donald Marguilies' met een Pulitzer Prize bekroonde stuk, Dinner With Friends – in de laatste weken in het Laura Pels Theatre – schat ik zo'n 87 jaar. Het was een praatgrage, snel onder de indruk zijnde groep, met de collectieve behoefte om flarden dialoog te herhalen. Hardop.

Ze leken de afgelopen decennia ook weinig televisie te hebben gekeken; hun verraste reacties op de weergave van twee uiteenlopende falende huwelijken suggereerden een onbekendheid met de scherpe woordenwisselingen, komische sneren, pijnlijke stiltes en ingehouden woede waar we inmiddels zo aan gewend zijn in drama's als ER, Brothers and Sisters, Mad Men en Game of Thrones.

Het resultaat was dat de uitvoering van het stuk beter leek dan hij in werkelijkheid was, puur omdat het publiek het zo meeslepend en verrassend vond.

Er bestaat geen twijfel dat het script van Margulies vlot geschreven is en bij vlagen scherpzinnig en knap, maar het is de vraag of het vandaag de dag nog een Pulitzer Prize zou winnen. Het haalt het niet bij recente winnaars als August: Osage County of Next To Normal. Sterker nog, het doet hier en door nogal voor de hand liggend en oppervlakkig aan.

Het verhaal draait om twee stellen, Gabe en Karen, die hun vrienden Beth en Tom aan elkaar hebben voorgesteld. Tijdens een diner waarbij Tom afwezig is, stort Beth in en bekent dat Tom haar heeft verlaten. Gabe en Karen tonen medeleven, waarbij Karen de kant van Beth kiest en haar verhaal over Toms ontrouw gelooft. Maar wanneer Tom ontdekt dat Beth het nieuws heeft verteld, bezoekt hij Gabe en Karen om zijn kant van het verhaal te doen. Tegen die tijd is de dynamiek tussen het viertal onherstelbaar veranderd en de rest van het stuk brengt de waarheid achter de breuken in beide relaties in kaart.

'Efficiënt' is het beste woord voor het spel en de regie. Pam MacKinnon, die vorig seizoen nog tekende voor de indrukwekkende regie van Who's Afraid of Virginia Woolf, voert de regie. Wellicht door het script is haar aanpak hier minder gedetailleerd en minder nauwgezet doordacht dan bij het stuk van Albee.

Het decorontwerp van Allen Moyer, functioneel maar karig, lijkt deze benadering te weerspiegelen. Er zijn een paar interessante elementen, maar vooral veel leegte. Hij doet slimme dingen met ramen en schilderijen, en er is nooit onduidelijkheid over waar een scène zich afspeelt. Maar het blijft steriel en afstandelijk, net als de personages.

Dit is misschien zo'n stuk dat pas echt werkt als er fenomenale acteurs op het toneel staan. Maar wanneer de cast, zoals hier, bestaat uit kundige acteurs maar niet meer dan dat, ontbreekt de betrokkenheid en, cruciaal, de empathie. Het is eerlijk gezegd onmogelijk om ook maar iets te geven om deze korzelige, in clichés gevangen, vinnige en zelfvoldane personages.

Sterker nog, het is zelfs onmogelijk om een hekel aan ze te hebben.

Als korstdeeg vallen ze uiteen zonder een noemenswaardige indruk achter te laten.

Heather Burns, Marin Hinkle, Darren Pettie en Jeremy Shamos vormen het bewuste kwartet. Geen van hen wist de aandacht echt vast te houden, en geen enkele combinatie van koppels of 'beste vrienden' was geloofwaardig. Er was geen enkel gevoel dat deze echtparen een groot deel van hun leven samen hadden doorgebracht; de intimiteit of verwevenheid die hoort bij een langdurige relatie, goed of slecht, ontbrak volledig.

Het script helpt ook niet mee in de constante jacht op humor. De drijfveren, verlangens en geheimen van deze personages staan wellicht wel ergens op papier, maar de cast slaat er niet in om de lijntjes tussen de verschillende segmenten te verbinden.

Het resultaat is het gevoel dat je naar een marathon van een gemiddelde soapserie op een commerciële zender hebt gekeken. Alleen de luidruchtige, enthousiaste gepensioneerden in de zaal herinnerden je eraan dat dit toch echt live theater was; een productie van een met een Pulitzer Prize bekroond stuk, nota bene.