RECENSIE: Fatal Attraction, Theatre Royal Haymarket (0 sterren)

Fatal Attraction

Theatre Royal Haymarket

18 maart 2014

0 sterren

Trevor Nunn heeft een aantal werkelijk schitterende theaterproducties op zijn naam staan en zijn plek in de lijst van belangrijkste Britse regisseurs is al lang en breed veiliggesteld. Daarom is de betreurenswaardige première van Fatal Attraction (geschreven door James Dearden, die ook het beroemde filmscript schreef) des te merkwaardiger en teleurstellender, juist omdat hij eraan verbonden is.

Dearden beweert in het programmaboekje:

"Want hoewel Alex onmiskenbaar borderline-psychotisch is, is ze ook een tragisch figuur, getekend door een reeks teleurstellingen in de liefde en de brute realiteit van het leven als single vrouw met een veeleisende carrière in New York. Dus hoewel ik trouw ben gebleven aan de verhaallijn, heb ik de ambivalentie uit mijn eerdere versies heringevoerd... waarin elk personage een eigen perspectief heeft; niemand heeft volledig gelijk en niemand heeft ongelijk. Er is geen sprake van goed versus kwaad, wat hopelijk zorgt voor een gelaagder stuk dat weliswaar nauw verbonden blijft aan de film, maar een eigen, aparte identiteit bezit."

Dearden heeft over één ding gelijk: hij heeft de ambivalentie inderdaad heringevoerd. Bij het publiek althans.

Het script is lomp, stroef, vol clichés, gespeend van elke vorm van passie of menselijke emotie en, tja, oubollig. Het verhaal wordt verteld in de eerste persoon door Dan, die zijn overspel goedpraat tegenover het publiek. Dit werkt elke vorm van oplopende spanning tegen en doet bovendien vreemd genoeg denken aan Nunns enscenering van Sunset Boulevard. Voeg daar de krankzinnige vrouw aan toe, Alex, die deze verteller aanbidt, en de herinnering wordt meer dan een vage associatie.

Tel daar nog de openingsmontage bij op – een soort hedendaagse versie van de finale van de eerste akte van Les Misérables, waarbij het ensemble in moderne kleding langzaam naar voren beweegt – en je kunt je niet aan de indruk onttrekken dat Sir Trevor zo met zijn handen in het haar zat door het script, dat hij elke mogelijke truc uit de kast trok om het publiek te boeien.

Dat mislukt.

Het stuk wordt pas enigszins interessant wanneer er fragmenten uit Puccini's Madame Butterfly klinken, en dan niet eens vanwege het slimme gebruik ervan, maar simpelweg door de intrinsieke muzikale kracht. De onderliggende suggestie dat Alex 'geïnspireerd' is door Madame Butterfly is vermoeiend en werkt volledig tegen Deardens opvatting in dat er hier geen 'slechteriken' zijn.

De casting helpt ook niet mee.

Mark Bazeley is onbegrijpelijk slecht als Dan; hij overtuigt totaal niet als advocaat, vader, echtgenoot, minnaar of die opgejaagde 'aardige vent'. Het ontbreekt hem volledig aan charme en van de 'elektrische' seksuele aantrekkingskracht tussen hem en de Alex van Natascha McElhone is geen sprake. Het moment waarop ze voor het eerst vol lust de liefde bedrijven, is ronduit lachwekkend.

McElhone heeft momenten die boeien – meestal wanneer ze niets zegt en alleen maar kijkt of observeert. Maar de uitersten in het gedrag van Alex zijn ongecontroleerd en ongeloofwaardig; wat beangstigend zou moeten zijn, is simpelweg idioot. Deels komt dit doordat ze geen enkele steun krijgt van Bazeley en deels doordat het script zo knullig is – maar McElhone treft zelf ook blaamper blaam voor de belabberde uitvoering.

Hoe je het ook wendt of keert, Alex is een complexe vrouw – geen grijs stuk karton dat alleen in de schaduw tot leven komt bij het horen van Puccini.

Kristin Davis doet haar opgewekte, onschuldige best, maar vreemd genoeg klonk haar accent net zo slecht als dat van de andere twee sterren. Ze lijkt zich niet thuis te voelen in de rol en de kostuums die ze moet dragen helpen ook niet mee – ze is de personificatie van ongemak.

Het decorontwerp van Robert Jones is simpelweg vreselijk. Het doet niets om de spanning te verhogen of sfeer te creëren. Het zou effectiever zijn geweest als decor voor een romcom.

Onbegrijpelijk genoeg is er veel 'New Yorkse figuratie' – mensen die over het toneel lopen, bij een waterkoeler staan of in een park afspreken. Het is allemaal overbodig, afleidend en beneden alle peil.

Niemand om ons heen leek het naar de zin te hebben en tijdens de pauze werd er flink geklaagd.

Blijkbaar is het einde van het toneelstuk anders dan dat van de film. Aangezien dat pas in de tweede akte aan bod kwam en ik betere plekken wist om verf te zien drogen, kan ik u niet vertellen wat die verschillen zijn.

God sta degenen bij die dat wel kunnen.

Twee woorden: Fatal Repellent.

0 sterren