RECENSIE: Flowers For Mrs Harris, Sheffield Crucible ✭✭✭

Flowers For Mrs Harris

Sheffield Crucible Theatre

3 Sterren

De nieuwe musical Flowers for Mrs Harris beleefde onlangs zijn wereldpremière in het Crucible Theatre in Sheffield. Hiermee kwam tevens een einde aan de zevenjarige ambtstermijn van artistiek directeur Daniel Evans, voordat hij zijn nieuwe functie in Chichester aanvaardt. Evans vertrekt ongetwijfeld met een hoogtepunt.

Richard Taylor en Rachel Wagstaff bewerkten het verhaal over een vrouw die uiteindelijk verlangt naar liefde en erkenning. Hoewel ze een hartsvriendin heeft, ontdekken we dat haar man is omgekomen tijdens de Tweede Wereldoorlog en dat het land zich midden in een periode van wederopbouw en soberheid bevindt. Ze cijfert zichzelf weg voor anderen, maar besluit op een dag dat ze iets voor zichzelf wil. Zonder al te veel te verklappen: haar eindbestemming is de modezaak van Christian Dior in Parijs. Haar reis is echter meer dan een tripje naar Parijs; het draait om het vinden van tevredenheid in haar leven en het afsluiten van het verleden, wat leidt tot een bitterzoete finale.

Clare Burt voert de cast aan als Ada Harris en de voorstelling draait volledig om haar. Ze is geen onbekende voor The Crucible, nadat ze daar twee jaar geleden schitterde in This Is My Family. Ze zet een perfecte rol neer als de gedesillusioneerde vijftiger die snakt naar meer in het leven. Ze wordt vakkundig bijgestaan door Mark Meadows (meneer Harris en haar bewonderaar in Parijs, de Marquis de Chassagne) en Anna-Jane Casey, die haar trouwe beste vriendin Violet Butterfield speelt. De nodige verfijning komt van Rebecca Caine, die de glamoureuze rollen van zowel de rijke Lady Dant in Londen als Madame Colbert bij Dior vertolkt. Het is Madame Colbert die het vertrouwen herstelt nadat de elitaire Dior-klanten neerkijken op Ada Harris, terwijl zij weigert dat voorbeeld te volgen. Caine’s vertolking is de perfecte tegenhanger voor Burt’s Ada – in elk opzicht tegenpolen, en toch voel je dat ze uiteindelijk misschien niet zo veel van elkaar verschillen. Afgezien van hun materiële omstandigheden zijn het allebei gewoon vrouwen die op zoek zijn naar vervulling en waardering.

In de tweede akte, wanneer het verhaal zich naar Parijs verplaatst, worden er dubbelrollen gespeeld, wat het gevoel geeft dat de cast groter is dan deze in werkelijkheid is. Naast de centrale personages speelt de rest van de cast bijrollen, waarbij de focus soms iets te veel op hen ligt terwijl ze weinig toevoegen aan het verhaal; het vertraagt enkel het tempo. Naast Rebecca Caine speelt Laura Pitt-Pulford de ambitieuze actrice in Londen en het topmodel in Parijs, terwijl Louis Maskell in beide steden de smachtende minnaar vertolkt.

Flowers for Mrs Harris staat onder muzikale leiding van Tom Brady. De zevenkoppige band ondersteunde de cast uitstekend zonder hen ooit te overstemmen. Hoewel de show geen echte uitschieters qua musicalnummers kent, zorgen alle elementen samen voor een plezierige avond uit. Het decorontwerp van Lez Brotherston is eenvoudig maar effectief, met een draaitoneel dat de productie de nodige vloeibaarheid geeft. Een voorstelling ensceneren in een theater met een grote 'thrust stage' (een podium dat het publiek in steekt) kan lastig zijn; bij vlagen voelde het alsof de regie weinig oog had voor de toeschouwers aan de zijkanten, aangezien de acteurs zich voornamelijk op het midden van de zaal richtten. Dit was vooral merkbaar in de eerste acte.

Al met al was dit een ontroerende voorstelling die extra diepgang kreeg door het rustige tempo van de eerste helft. In de tweede acte versnelt de vaart, wat de show meer doelgerichtheid geeft, maar we worden nooit de kans ontnomen om mee te leven met de strijd van Ada en waar haar reis uiteindelijk om draait. Misschien kunnen we ons allemaal wel enigszins identificeren met Ada – de bescheiden persoon die ernaar streeft haar stempel te drukken. Voor Ada ging het niet om het dragen van de jurk, maar om de voldoening te weten dat ze haar droom had verwezenlijkt en er een had gekocht. Haar werkgevers en kennissen konden daar op hun beurt enkel bewondering voor hebben. Het publiek voelde overduidelijk een klik met Ada, getuige de tranen en de daaropvolgende staande ovatie.

Flowers for Mrs Harris leent zich niet direct als vanzelfsprekend voor een musical, maar Evans heeft vertrouwen getoond in Taylor en Wagstaff door het stuk op de planken te brengen. Het resultaat is een prachtige nieuwe Britse musical uit Sheffield. Het is niet eenvoudig om een nieuwe musical te lanceren met een vrouw van middelbare leeftijd in de hoofdrol, maar hoewel een overstap naar West End wellicht niet direct voor de hand ligt, zou het me niets verbazen als deze show in de toekomst op tournee gaat door het Verenigd Koninkrijk.