RECENSIE: Gertrude - The Cry, Theatre N16 ✭✭✭✭

Izabella Urbanowicz (Gertrude) en Alexander Hulme (Claudius). Foto: Roy Tan Gertrude: The Cry

Theatre N16

15 juni 2016

4 sterren

Boek Nu

Wie denkt dat Shakespeare alleen maar draait om chique kragen en grillige romantiek, zal raar opkijken in de pub van dit theater in Balham. Howard Barkers duistere en rauwe versie van Hamlet is wellicht een van de meest gewaagde voorstellingen in Londen op dit moment; een prikkelende maar onthutsende avond.

Hamlets moeder, Gertrude, staat centraal in deze radicale hervertelling. Direct na de moord op haar echtgenoot begint ze een verhouding met de smoorverliefde Claudius, tot grote afschuw van haar getroebleerde zoon. Het stuk volgt Gertrude terwijl ze verliefd wordt op en weer afknapt op verschillende mannen, terwijl ze probeert grip te houden op haar chaotische familie en privéleven.

Izabella Irbanowicz. Foto: Roy Tan

Barkers toneelstuk is er wel eens van beschuldigd vrouwonvriendelijk te zijn, en het is niet moeilijk te begrijpen waarom. Gertrudes leven lijkt te draaien om seks en schoenen, en met haar vrouwelijke listen lijkt ze het geluk van iedereen om haar heen te verwoesten.

Desalniettemin wordt ze neergezet als zo intelligent en verleidelijk dat Barker ermee wegkomt. Gertrude trekt voortdurend aan de touwtjes en manipuleert de mannen in haar leven, totdat haar geestelijke gezondheid langzaam begint af te brokkelen.

Het script van Barker is prachtig lyrisch; hij heeft een bijzonder talent voor taal. Subtiel is hij echter allerminst; vanaf de eerste minuut draait alles om de verheerlijking van en obsessie met Gertrude (na een kwartier had ik al 'meedogenloos' in mijn aantekeningenblok gekrabbeld). Barker mag dan een sympathieke vent zijn, maar afgaande op zijn script lijkt hij een beetje op zijn briljant geschreven Hamlet: een man met een eenzijdige focus.

Alexander Hulme (Claudius), David Zachary (Albert) en Izabella Urbanowicz (Gertrude). Foto: Roy Tan

Izabella Urbanowicz is een fascinerende Gertrude, ook al oogt ze wat jong voor de 34 jaar van haar personage. Met haar intense aanwezigheid op het podium maakt ze de hoofdrol meer dan waar. Ze maakt Gertrude net sympathiek genoeg om geloofwaardig te blijven, terwijl ze haar schaamteloze karakter perfect weet te vangen.

Mijn favoriete vertolking was echter die van Jamie Hutchins als de gevoelige en verwarde Hamlet. In een stuk waarin zoveel moreel verval voorkomt, was het verfrissend om een personage te zien met een sterke emotionele kern. Hutchins brengt de fragiele mentale staat van Hamlet en zijn frustratie over zijn onbeheerste moeder ontroerend in beeld. Het was een gelaagde en complete prestatie – Hutchins is absoluut een talent om in de gaten te houden.

Jamie Hutchins. Foto: Roy Tan

De voorstelling duurt een lange twee uur (gelukkig was er bij mijn bezoek een pauze ingelast) en Barkers vaak cirkelvormige dialogen hadden baat kunnen hebben bij een scherpere redactie, vooral door wat overbodige vertelling te schrappen.

Het decor van Felicity Reid was fraai ontworpen; een sobere catwalk die zorgde voor een intieme sfeer. De projecties op de achterwand waren daarentegen minder effectief en werkten eerder afleidend.

De regie van Chris Hislop is scherpzinnig en hoewel sommige scènes de grenzen opzoeken, voelt de naaktheid of seks nergens onnodig. Hoewel het een uitdagend en complex stuk is, was het acteerwerk sterk genoeg voor een boeiende avond uit.

GERTRUDE - THE CRY SPEELT TOT EN MET 30 JUNI 2016 IN THEATRE N16. BOEK NU