ELEŞTİRİ: Gertrude - The Cry, Theatre N16 ✭✭✭✭

Izabella Urbanowicz (Gertrude) ve Alexander Hulme (Claudius). Fotoğraf: Roy Tan Gertrude: The Cry

Theatre N16

15 Haziran 2016

4 Yıldız

Bilet Alın

Shakespeare'in sadece süslü yakalar ve çocuksu romantizmden ibaret olduğunu düşünenler, bu hafta Balham'daki bu meyhane tiyatrosuna uğrasalar büyük bir şok yaşarlardı. Howard Barker’ın Hamlet’e karanlık ve kışkırtıcı bakışı, şu an Londra'daki en aykırı oyunlardan biri olabilir; izleyiciyi huzursuz eden ancak bir o kadar da düşündüren bir akşam vaat ediyor.

Hamlet’in annesi Gertrude, bu radikal yeniden yorumun tam merkezine oturtulmuş; kocasını öldürdükten hemen sonra, sorunlu oğlunun dehşet dolu bakışları altında tutkulu Claudius ile görüşmeye başlıyor. Oyun, farklı erkeklerle aşk yaşayan, bir yandan da kaotik aile ve özel hayatını dizginlemeye çalışan Gertrude’un hikâyesini takip ediyor.

Izabella Irbanowicz. Fotoğraf: Roy Tan

Barker’ın oyunu zaman zaman kadın düşmanlığıyla suçlanmıştır ve nedenini anlamak zor değil. Gertrude’un hayatı sanki seks ve ayakkabılar etrafında dönüyor gibidir ve kadınsı cazibesini kullanarak karşılaştığı herkesin mutluluğunu yerle bir eder.

Bununla birlikte, karakter o kadar zeki ve etkileyici tasvir edilmiş ki Barker bu dengeyi kurmayı başarıyor. Gertrude, akıl sağlığı yavaş yavaş bozulana dek hayatındaki erkekleri parmağında oynatan, ipleri sürekli elinde tutan bir figür olarak karşımıza çıkıyor.

Barker’ın metni lirik bir güzelliğe sahip; kelimeleri işleme konusunda gerçek bir dehası var. Ancak, pek incelikli olduğu söylenemez; Gertrude ilk dakikadan itibaren bir saplantı nesnesi haline getirilip övülüyor (not defterime daha ilk 15 dakikada 'amansız' notunu düşmüşüm). Barker şahsen çok nazik bir beyefendi olabilir ama yazdığı metne bakılırsa onu, harika bir derinlikle kurguladığı Hamlet karakterine benzetiyorum: Tek bir konuya odaklanmış, saplantılı bir adam.

Alexander Hulme (Claudius), David Zachary (Albert) ve Izabella Urbanowicz (Gertrude). Fotoğraf: Roy Tan

Izabella Urbanowicz, karakterin 34 olan yaşına göre biraz genç görünse de büyüleyici bir Gertrude performansı sergiliyor. Sahnede büyük bir yoğunlukla dolaşırken, başrolün hakkını fazlasıyla veriyor. Gertrude’un içindeki o hırçın ruhu yakalarken, bir yandan da onu inandırıcı kılacak kadar sempatik bir yan katmayı başarıyor.

Ancak benim favori performansım, hassas ve kafası karışık Hamlet rolüyle Jamie Hutchins oldu. Her türlü yozlaşmanın yaşandığı bir oyunda, güçlü bir duygusal merkeze sahip bir karakterin varlığı çok iyi gelmiş. Hutchins, Hamlet’in kırılgan ruh halini ve kontrolü elinden kaçıran annesine karşı duyduğu öfkeyi dokunaklı bir şekilde aktarıyor; son derece karmaşık ve ustalıkla işlenmiş bir performans – Hutchins takibe alınması gereken bir isim.

Jamie Hutchins. Fotoğraf: Roy Tan

Oyun, iki saat süren oldukça uzun bir maraton (katıldığım gösterim için bir ara koymaları çok yerinde bir karar olmuş) ve Barker’ın yer yer tekrara düşen diyalogları, özellikle de gereksiz anlatıcılık kısımları ayıklanarak daha sıkı bir kurguyla sunulabilirdi.

Felicity Reid’in sahne tasarımı oldukça başarılı; oyunun samimiyetini artıran keskin bir podyum kullanılmış. Öte yandan, arka duvarı aydınlatan projeksiyonlar pek etkili olmamış ve izleyicinin dikkatini dağıtan bir unsura dönüşmüş.

Chris Hislop’un yönetmenliği son derece zekice; bazı kısımlar sınırları zorlasa da çıplaklık veya cinsiyet içeren sahnelerin hiçbiri eğreti durmuyor. Zorlayıcı ve karmaşık bir oyun olmasına rağmen, sergilenen oyunculuk kalitesi sayesinde sürükleyici bir gece vaat ediyor.

GERTRUDE - THE CRY, 30 HAZİRAN 2016 TARİHİNE KADAR THEATRE N16'DA. HEMEN BİLET ALIN.