RECENSIE: Good Nights Out - History Of Popular British Theatre, Methuen Drama ✭✭✭✭

Paul T Davies bespreekt Good Nights Out: A History of Popular British Theatre 1940-2015 door Aleks Sierz, uitgegeven door Methuen Drama.

Good Nights Out: A History of Popular British Theatre 1940-2015

Aleks Sierz

Methuen Drama.

4 sterren

Koop een exemplaar

Sinds zijn baanbrekende boek over fringe en alternatief theater uit de jaren '90, waarin hij de term 'In-Yer-face Theatre' introduceerde, is Aleks Sierz dé autoriteit geworden op het gebied van British Theatre in de twintigste en eenentwintigste eeuw. Zoals in de meeste academische studies behandelt hij de werken die een grote invloed hebben gehad op het Britse en wereldwijde theater, maar hier ligt de focus op de megahits: de populaire toneelstukken en musicals die jarenlang draaiden, en de veranderende smaak van het publiek dat massaal kwam (en nog steeds komt) kijken. Hij definieert een megahit als een voorstelling met meer dan 1000 opvoeringen, het equivalent van tweeënhalf jaar in de West End. Dit zijn stukken die niet alleen vermaken, maar ook iets zeggen over de samenleving van die tijd. We lezen over toneelstukken en genres waarvan de hoogtijdagen voorbij zijn (denk aan de klucht), maar ook over genres die ongevoelig lijken voor kritiek en tijd, zoals moordmysteries.

Fascinerend zijn de stukken die enorme hits waren, maar de tand des tijds niet hebben doorstaan. Door de hoofdstukken thematisch in te delen, ontdek je hits waar ik, en waarschijnlijk veel lezers, nog nooit van hadden gehoord. Uit de jaren '40 kennen we bijvoorbeeld allemaal Cowards Blythe Spirit en velen herinneren zich Terence Rattigans Flare Path, maar zijn absolute megahit was While The Sun Shines (1.154 voorstellingen): een vlotte romantische komedie over verlovingen in oorlogstijd die inmiddels lang vergeten is. Destijds voorzag het blijkbaar in de behoefte van het publiek om zich erdoorheen te slaan, in plaats van puur heroïsch te zijn. Hugh Hastings' Seagulls Over Sorrento (1950 - 1.551 voorstellingen) raakte bij veel toeschouwers die zelf in dienst hadden gezeten een gevoelige snaar door de humor en realiteit van het militaire leven te tonen. Sierz koppelt de Britse liefde voor nostalgie aan de moderne tijd met War Horse, en zijn analyses door het hele boek heen zijn helder en levendig.

Een verfrissende invalshoek is dat hij academisch snobisme jegens megahits vermijdt; hij onderzoekt elk stuk en elke musical op eigen kracht en gebreken. In de bespreking van Agatha Christies The Mousetrap wordt het aspect van kindermishandeling uit de oorspronkelijke rechtszaak serieus en met respect behandeld. Sierz is misschien wel de enige persoon die mij zou kunnen overtuigen om het stuk te gaan zien! Het publiek bij whodunnits geniet van het spelletje, en dat is wellicht waarom haar werk nog steeds overleeft. Geen van de sekskomedies uit het betreffende hoofdstuk is bewaard gebleven, vooral door de veranderende en verlichtere opvattingen over seks en seksualiteit, maar het is vermakelijk om te lezen over de betrokkenheid van Paul Raymond bij het 'serieuze' theater! Familiekwesties worden mooi afgezet tegen de traditionele houding in Spring and Port Wine (1965) en het alleenstaand ouderschap in The Curious Incident of the Dog in the Night Time (2012). Opvattingen over klasse en snobisme komen aan bod via de gelijkenissen tussen Blood Brothers en Billy Elliot the Musical, en geschiedenis wordt gepresenteerd in gotische en pastiche-genres.

Het is een uiterst plezierig boek dat de lezer nooit van bovenaf aanspreekt, maar wel de diepgang en kennis bezit om een informatieve context te bieden voor de relatie tussen megahits en publiekssmaak. Het verdient een publiek buiten academische bibliotheken en studenten, want het behandelt veel producties die de lezer ongetwijfeld zelf heeft gezien!