RECENSIE: Her Aching Heart, Hope Theatre ✭✭

Colette Eaton en Naomi Todd. Foto: Roy Tan Her Aching Heart

Hope Theatre

1 december 2016

2 Sterren

Boek Tickets

Ik blijf voorstellingen van Bryony Lavery bezoeken in de hoop eindelijk te ontdekken wat anderen erin zien. Het is me nog steeds niet gelukt. Vorig jaar moest ik me door haar plechtige, slepende bewerking van 'Treasure Island' in het National Theatre worstelen, en nu heb ik een paar uur besteed aan het bestuderen van deze allegaartje aan vermeende komische sketches die het 'script' van dit stuk vormen.

Het aardigste dat je over deze productie kunt zeggen, is dat het decor prachtig is. Rachal Ryan heeft een rood pluche boudoir gecreëerd voor het interieur van het piepkleine Hope Theatre. Ze heeft zelfs 'coulissen' gemaakt, gordijnen die open en dicht kunnen, en een 'trekkenwand': het is een wonder van miniaturisering. Op een gegeven moment komt er zelfs een boek uit de kap naar beneden vliegen (een stijlfiguur die — zoals zovelen in deze productie — na één keer gebruik simpelweg wordt vergeten zonder enig structureel doel). Ze verzorgde ook de magnifieke kostuums. Ryans coherente beeldtaal is echter het enige echt betrouwbare plezier in deze voorstelling. We hebben deze keuze waarschijnlijk te danken aan regisseur Matthew Parker: hij verdient hiervoor alle lof. Was hij maar even gelukkig geweest in zijn overige beslissingen.

Colette Eaton en Naomi Todd. Foto: Roy Tan

Er zijn liedjes. Van de hand van Ian Brandon. De eerste krijgen we al heel vroeg. Het wordt gezongen met een nep-Amerikaans accent dat werkelijk niets met de productie te maken lijkt te hebben. Dus waarom zit het er — samen met de rest — in? We komen er nooit achter. Er is ook choreografie van Anthony Whiteman, maar die krijgt nauwelijks de kans om tot bloei te komen in de kleine, volle ruimte. De tweekoppige cast, Colette Eaton en Naomi Todd, hanteert diverse accenten — de een overtuigender dan de ander — terwijl het basisverhaal van de ene clichématige situatie naar de andere kabbelt. Ze lijken op hun best wanneer ze de clichés omarmen om de eendimensionale personages die ze moeten spelen, vorm te geven. Veelzeggend genoeg ontspannen hun stemmen zich wanneer ze een telefoon moeten opnemen en op natuurlijke wijze spreken; dan worden ze — vluchtig — menselijk en prettig om naar te luisteren. Helaas zijn deze telefonische onderbrekingen zeldzaam. De rest van de tijd worden we getrakteerd op platte, bombastische voordrachten van de kleurloze tekst, wat al snel vermoeiend en irritant wordt.

Maar wat is de 'reis' die deze personages afleggen? Het ene moment bevinden we ons in het hier en nu, het volgende moment zitten we in de gekunstelde sferen van de negentiende eeuw, om vervolgens weer terug te keren. Waar gaat deze tekst naartoe? En waarom? Ik bleef volledig het antwoord schuldig op die vragen.

Er wordt ons een smeuïge 'bodice-ripper' beloofd, maar daar heb ik niets van gemerkt. In feite kroop de tijd twee uur voorbij met geaarzel en getalm voordat de dames eindelijk aan een nogal moeizame kus toekwamen. Als je naar deze show gaat op basis van de advertenties, kom je bedrogen uit. Blijf liever thuis voor een aflevering van 'Poldark'.

Naomi Todd. Foto: Roy Tan

De volgende loze belofte is het 'gothic' element. Waar was dat? Dat rode pluche? Is dat alles? Echt? Geen verlaten of vervallen kasteel; geen bovennatuurlijke verschijningen; geen kobolden; geen mysterieuze familieleden of erfenissen; niets, maar dan ook niets wat het bloed doet stollen of de donkere, onontdekte hoekjes van de menselijke ziel prikkelt. Maar goed, waarom zou je daar ook naar zoeken in een stuk van deze auteur? Ik geloof niet dat ze weet wat diepgang is. Blijf liever thuis voor 'Carry On Screaming'.

Dan staat er nog 'Saffische malligheid' op het menu van de adverteerder. Zoals gezegd is dit verre van 'The Killing of Sister George', laat staan 'The Bitter Tears of Petra von Kant'. Dit doet eerder denken aan de optredens die je in de jaren tachtig zag in achterafzaaltjes van pubs in Islington: korte sketches van een kwartier, aan elkaar gepraat door een politiek correcte presentatrice. Het zou me niets verbazen als het materiaal daar oorspronkelijk vandaan komt. Het heeft hetzelfde rommelige, geïmproviseerde gevoel van een haastig in elkaar gezette stand-up act en ongeveer evenveel artistieke waarde. Blijf lekker thuis met 'The Cookery Book of Alice B. Toklas'.

Als onschadelijk seizoensvermaak is deze show een weinig veeleisende manier om twee uurtjes door te brengen: als je een groot bewonderaar bent van de auteur of het onderwerp, wordt je enthousiasme wellicht beloond. Zo niet, bereid je dan voor op een moeizame zit.

Tot 23 december 2016

BOEK TICKETS VOOR HER ACHING HEART IN HET HOPE THEATRE