ELEŞTİRİ: Her Aching Heart, Hope Theatre ✭✭

Colette Eaton ve Naomi Todd. Fotoğraf: Roy Tan Her Aching Heart

Hope Theatre

1 Aralık 2016

2 Yıldız

Bilet Al

İnsanların Bryony Lavery oyunlarında ne bulduğunu keşfetme umuduyla oyunlarını izlemeye devam ediyorum. Henüz bulabilmiş değilim. Geçen yıl National'da 'Treasure Island'ın o ağırkanlı, bitmek bilmeyen yeniden yazımına katlanmıştım; şimdi ise bu işin 'metni' olan, komik olduğu iddia edilen derme çatma skeçler silsilesini inceleyerek birkaç saat geçirdim.

Bu yapım hakkında söylenebilecek en nazik şey, harika bir dekora sahip olması. Rachal Ryan, küçücük Hope Theatre'ın içinden kırmızı pelüş bir yatak odası yaratmış; hatta 'kulise açılan yan sahneler', açılıp kapanabilen perdeler ve 'sofita' sistemi bile eklemiş: tam bir minyatürleştirme mucizesi. Bir noktada, yukarıdan bir kitap bile sahneye iniyor (bu yapımdaki pek çok şey gibi, bir kez kullanılıp sonra unutulan ve yapısal bir amaca hizmet etmeyen bir yöntem). Ayrıca Ryan muhteşem bir kostüm yelpazesi sunuyor. Ancak, Ryan'ın bütünlüklü görsel dili, sunumdaki tek güvenilir keyif kaynağı. Bu seçim için muhtemelen yönetmen Matthew Parker'a teşekkür etmeliyiz; kendisini bu konuda tebrik etmek gerek. Keşke diğer kararlarında da bu kadar şanslı olsaydı.

Colette Eaton ve Naomi Todd. Fotoğraf: Roy Tan

Şarkılar var. Ian Brandon imzalı. Çok erkenden bir tane dinliyoruz. Yapımla hiçbir alakası yokmuş gibi görünen sahte bir Amerikan aksanıyla söyleniyor. Peki, bu şarkı ve diğerleri neden orada? Hiçbir zaman öğrenemiyoruz. Anthony Whiteman'ın koreografisi de mevcut ancak bu daracık, kalabalık alanda pek parılama şansı bulamıyor. İki kişilik oyuncu kadrosu, Colette Eaton ve Naomi Todd, ana hikaye bir basma kalıp durumdan diğerine sürüklenirken, bazıları diğerlerinden daha başarılı olan çeşitli aksanlara bürünüyorlar. Genellikle canlandırmak zorunda kaldıkları tek boyutlu karakterleri ifade etmek için klişelere sığındıklarında daha mutlu görünüyorlar. Ancak, telefonları açıp doğal bir şekilde konuşmaları istendiğinde seslerinin rahatlaması ve kısa süreliğine de olsa gerçek ve dinlemesi keyifli hale gelmeleri dikkat çekici. Ne yazık ki bu telefon kesitleri çok nadir; zamanın geri kalanında ise kısa sürede yorucu ve sinir bozucu hale gelen, soluk metnin kaba ve düz bir tonda okunmasını dinlemek zorunda kalıyoruz.

Peki bu karakterler nasıl bir 'yolculuk' içinde? Bir an şimdiki zamandalar, bir sonraki an 19. yüzyılın yapay mesafesine dalıyorlar ve sonra tekrar geri dönüyorlar. Bu metin nereye varıyor? Ve neden? Bu sorulara cevap verme konusunda tamamen çaresiz kaldım.

Bize müstehcen bir 'tarihi aşk hikayesi' (bodice-ripper) vaat ediliyor ama burada böyle bir şeyin yaşandığını görmedim. Aslında, karakterler nihayet o zorlama öpücüğe ulaşana kadar iki saat boyunca mırın kırın ederek ilerledik. Eğer oyunun ilanlarına inanarak gidiyorsanız hayal kırıklığına uğrayacaksınız. Evde kalıp 'Poldark' izleyin daha iyi.

Naomi Todd. Fotoğraf: Roy Tan

Sırada tutulmamış vaatlerden 'gotik' unsur var. Neredeydi o? Şu kırmızı pelüş mü? Hepsi bu mu? Gerçekten mi? Terk edilmiş veya harap bir şato yok; doğaüstü bir müdahale yok; hortlaklar yok; kan donduracak veya insan ruhunun karanlık, keşfedilmemiş köşelerini harekete geçirecek gizemli akrabalar veya miraslar, kısacası hiçbir şey yok. Zaten bu yazarın bir oyununda neden böyle bir şey arıyoruz ki? Derinliğin ne olduğunu bildiğini sanmıyorum. Evde kalıp 'Carry On Screaming' izleyin.

Sırada reklam menüsünde 'Safik curcuna' var. Belirtildiği gibi, bu bir 'The Killing of Sister George' olmadığı gibi, 'The Bitter Tears of Petra von Kant' hiç değil. Bu daha ziyade 1980'lerde Islington'da pub üzerindeki odalarda sahnelenen, genellikle 15 dakikalık dilimlerden oluşan ve 'politik doğrucu' bir sunucunun laflarıyla birbirine bağlanan türden bir iş. Hatta materyalin çoğunun oradan çıktığını öğrensem hiç şaşırmam. Aceleyle hazırlanmış stand-up skeçlerinin o özensiz, doğaçlama hissini taşıyor ve değeri de ancak o kadar. Evde kalıp Alice B. Toklas'ın yemek kitabını okuyun.

Zararsız, mevsimlik bir eğlence olarak bu oyun yormayan birkaç saat vaat ediyor: Eğer yazara veya konuya yoğun bir hayranlığınız varsa heyecanınızın karşılığını alabilirsiniz. Aksi takdirde, sorunlarla karşılaşmaya hazır olun.

23 Aralık 2016'ya kadar

HOPE THEATRE'DA HER ACHING HEART İÇİN BİLET ALIN