RECENSIE: Instructions for American Servicemen in Britain, Jermyn St Theatre ✭✭✭✭

Instructions for American Servicemen in Britain

Jermyn Street Theatre

5 juli 2017

Vier sterren

Boek Tickets

Wanneer de sirene aan het begin van de eerste akte klinkt, is er weinig verbeeldingskracht voor nodig om het in de kelder gelegen Jermyn Street Theatre te zien als een schuilplaats voor de bombardementen in de Tweede Wereldoorlog. Het vormt dan ook een wonderlijk passend decor voor 'Instructions for American Servicemen in Britain' – een snelle, grappige en vaak hectische kijk op cultuurverschillen, gebaseerd op een officieel overheidspamflet dat bedoeld was om pas gearriveerde GI's te helpen acclimatiseren aan de Britse manier van leven.

Het is 1942, en het slaperige Engelse dorpje Nether Middleton is overgenomen door de bewoners van de Amerikaanse luchtmachtbasis. Het is de ochtend na hun eerste chaotische nacht in Engeland, waarin ze met de lokale bevolking hebben gevochten, diverse volkstuintjes hebben geruïneerd, de plaatselijke veldwachter hebben opgesloten en de kat van de dominee hebben weggejaagd. Het publiek kruipt in de huid van de berispte soldaten, met volop gelegenheid om suggesties en antwoorden op vragen te roepen. Dit betekent ook dat iedereen die dapper genoeg is om op de eerste rij te zitten, klaar moet zijn om aangepakt te worden – en niet zo'n beetje ook!

Dan verschijnt de lokale majoor Randolph Gibbons (Matt Sheahan) ten tonele met een bericht van het opperbevel. Het hele kamp gaat op slot als straf voor de voorgaande nacht, tenzij de 'Yanks' hun excuses aanbieden en een spoedcursus Engels leven volgen. Er lijkt weinig keuze te zijn, hoewel kolonel Attwood (Dan March), de luidruchtige, trotse en arrogante Amerikaanse leider, dat niet nodig vindt – zoals zijn bliksemsnelle (en hilarisch inaccurate) demonstratie van de Britse geografie bewijst.

Luitenant Eugene Schultz (James Millard) probeert de vrede tussen Gibbons en Attwood te bewaren en zit vol ideeën (niet altijd even goed) om de twee verschillende nationaliteiten te laten samenwerken. Samen probeert het trio het publiek onder enorme tijdsdruk alles te leren wat ze weten: Winston Churchill is zelf onderweg om de troepen te bezoeken en wil zien dat iedereen het goed met elkaar kan vinden.

Een breed scala aan onderwerpen passeert de revue, van het nogal verbijsterende geldsysteem tot hoe je je hoort te gedragen in een Britse pub. De show zelf is ontzettend kolderiek, met een dosis slapstick en flauwe humor die gelukkig nergens de plank misslaat. Er wordt soms geleund op stereotypen, wat inherent is aan dit type komedie, maar de hardste lach komt voort uit de subtielere vondsten; Attwood en Gibbons hebben een paar briljant snerpende opmerkingen naar elkaar, en de schaamteloze woordspelingen van Schultz worden nog grappiger door zijn aanstekelijke, enthousiaste voordracht. Het decor is eenvoudig, maar roept effectief de wereld van het stuk op met een selectie aan attributen: landkaarten, blauwdrukken en een portret van Koning George.

Sheahan, March en Millard, beter bekend als het komische trio 'The Real MacGuffins', vertolken de diverse rollen met onverschrokken flair. Ze dollen met het publiek en houden het energieniveau torenhoog. Flauwe grappen worden afgewisseld met zeer gevatte woordspelingen en een paar politieke steken onder de waterlijn die vandaag de dag verrassend relevant blijven. Alle drie de acteurs zijn meesters in terzijdes en interrupties, en door de spot te drijven met zowel de Amerikanen als de Engelsen, voelt het nergens als een eenzijdige aanval. De accenten zijn ijzersterk: March en Millard zetten overtuigende regionale Amerikaanse tongvallen neer, terwijl de bekakte Britse klanken van Sheahan zo uit een instructiefilm van de overheid weggeplukt lijken.

Er zijn een paar heerlijk dwaze intermezzo's, waaronder een veel te kort kijkje in de 'Nazi Spy School', waar twee hopeloze rekruten hun eigen moeite hebben met het begrijpen van de Britse excentriciteiten. De interactie met de zaal blijft de hele voorstelling duren en culmineert in een prachtige trans-Atlantische dansfinale.

Als een liefdevolle en aandoenlijke parodie garandeert 'Instructions for American Servicemen in Britain' een flinke dosis lachsalvo's en nostalgie.

Tot 29 juli 2017

BOEK TICKETS VOOR INSTRUCTIONS FOR AMERICAN SERVICEMEN IN BRITAIN