RECENSIE: Les Misérables, Imperial Theatre ✭✭

Will Svenson en Ramin Karimloo in Les Misérables. Foto: Matthew Murphy Les Misérables

Imperial Theatre

16 april 2014

2 Sterren

BOEK TICKETS

Les Misérables is een van mijn favoriete musicals. Ik weet nog dat ik de cd kocht toen deze net uitkwam en er eindeloos naar luisterde. Met oprechte bewondering en trots denk ik terug aan de fenomenale oorspronkelijke cast die Trevor Nunns originele productie zo briljant tot leven bracht. Sommige vertolkingen uit die tijd behoren tot de beste die ik ooit in een theater heb gezien. Ik heb die oorspronkelijke productie in het eerste jaar wel meer dan twaalf keer gezien, zo overweldigend was het.

Nu speelt in het Imperial Theatre op Broadway de nieuwe productie van Cameron Mackintosh onder regie van Laurence Connor en James Powell.

Te oordelen naar de voelbare vreugde van het publiek nog voordat de eerste noot klonk en hun bijna Pavloviaanse reactie op de aanhoudende hoge uithalen vanaf het toneel, wordt dit een hit. Of zoals Shakespeare’s Osric zou zeggen: een overduidelijke treffer.

Bij mij bleef de emotie echter volledig uit.

Overdaad is hier de regievoering: meer is voldoende; veel meer is wenselijk; nóg veel meer is goud. Alles is luid, zelfs de sotto voce-passages, of, vaker nog, luider dan luid. Het lijkt wel of gekrijs en geschreeuw de voorkeur krijgen boven dictie en zang.

Er zijn extra hoge noten toegevoegd, de uithalen vliegen je om de oren en er is een overvloed aan ongeremde herrie in plaats van strakke ensemblestukken.

Het nieuwe ontwerp ziet er aardig uit en de onberispelijke, perfecte belichting van Paule Constable zorgt ervoor dat alles er beter uitziet dan het eigenlijk verdient.

Maar het grootste probleem van dit stuk wordt samengevat door het beeld aan het einde van Valjeans monoloog, op het punt waar de bisschop hem heeft gered en hij zilver heeft gekregen om een nieuw leven op te bouwen. Verlicht door spots van links, rechts en boven, trekt Valjean zijn tuniek open om zijn perfecte sixpack te tonen, terwijl het licht weerkaatst op zijn getrainde torso terwijl hij die hoge noot raakt.

Zoals Assepoester zou zeggen: het is een heel mooi bovenlichaam... maar wat heeft dat beeld te maken met Valjean of de ontwikkeling van zijn personage? Het is alsof Maria onderweg naar de familie Von Trapp haar boezem zou ontbloten terwijl ze de laatste noot van 'I Have Confidence' haalt. Een interessant, misschien zelfs mooi plaatje, maar waarom?

Dat was de vraag die de hele avond bleef terugkomen.

Enkele kanttekeningen bij de cast:

Valjean (Ramin Karimloo): Sir Cameron heeft niet altijd gelijk. Blijf trouw aan je eigen visie.

Javert (Will Swenson): Mooi werk, maar je lijkt in het verkeerde verhaal te zitten.

Fantine (Caissie Levy): Stop daarmee en zing.

Madame T (Keala Settle): Prima.

Thénardier (Cliff Saunders): Echt? Serieus?

Éponine (Nikki M James): Blijf zoeken naar de juiste weg.

Cosette (Samantha Hill): Ik vond je erg goed.

Marius (Andy Mientus): Marius is geen meisje.

Het opnieuw interpreteren van grote producties hoort erbij op de grote musicalpodia ter wereld. Soms overtreft de nieuwe visie het origineel.

Dat is hier niet het geval. Althans, niet met deze cast en deze benadering van de tekst en de muziek.

BOEK TICKETS VOOR LES MIZ OP BROADWAY