ELEŞTİRİ: Les Miserables, Imperial Theatre ✭✭

Sefiller (Les Misérables) oyununda Will Svenson ve Ramin Karimloo. Fotoğraf: Matthew Murphy Sefiller

Imperial Tiyatrosu

16 Nisan 2014

2 Yıldız

BİLET AYIRT

Sefiller, en sevdiğim müzikallerden biridir. CD'si ilk çıktığında alıp durmadan dinlediğimi hala hatırlarım. Trevor Nunn’ın 1987’deki orijinal Avustralya yapımını muazzam bir enerjiyle canlandıran o harika kadroyu büyük bir hayranlıkla ve milli bir gururla anıyorum. O prodüksiyondaki performansların bazıları hala tiyatroda deneyimlediğim en iyiler arasında üst sıralarda yer alır. İlk yılında o orijinal yapımı bir düzineden fazla kez izlemiştim, öylesine büyüleyiciydi.

Şu anda Broadway’deki Imperial Tiyatrosu’nda sergilenen ise Cameron Mackintosh’un Laurence Connor ve James Powell tarafından yönetilen yeni Sefiller prodüksiyonu.

Daha ilk nota çalmadan seyircinin coşkulu beklentisine ve sahneden yükselen tiz notalara verdikleri o adeta Pavlov'un köpeği misali tepkiye bakılırsa, bu oyun bir hit olacak. Öyle ki Osric bile bunu tereddütsüz 'somut bir başarı' olarak nitelerdi.

Ancak beni hiç etkilemedi.

Yönetimdeki genel ton aşırılık üzerine kurulu: fazlası yeterli; çok daha fazlası arzulanan; çok çok daha fazlası ise tam aranan şey. Her şey çok gürültülü, fısıltı sahneleri bile, hatta çoğu zaman gürültüden de öte. Öyle görünüyor ki diksiyon ve şarkı söylemenin yerini bağırmak ve çığlık atmak almış.

Araya sıkıştırılmış alternatif notalar (elbette daha tiz olanlar), Floransa'daki bir deri tezgahında bulabileceğinizden daha fazla 'belt' tekniği ve sıkı bir koro uyumu yerine dizginlenemeyen bir beyaz gürültü okyanusu mevcut.

Yeni tasarımlar yeterince hoş ve Paule Constable'ın kusursuz, mükemmel ışık tasarımı her şeyin hak ettiğinden çok daha iyi görünmesini sağlıyor.

Fakat oyunun temel sorunu, Valjean'ın monoloğunun sonundaki imgeyle özetlenebilir; Rahib'in onu kurtardığı ve yeni bir hayata başlaması için gümüşleri hediye ettiği an. Sol, sağ ve yukarıdan gelen spot ışıkları altında Valjean, en tiz notasını basarken ışığın o kusursuz vücudundan yansıması için gömleğini yırtıp altı baklava kaslı göğsünü sergiliyor.

Külkedisi'nin dediği gibi, çok hoş bir göğüs... ama bu görüntünün Valjean ile veya karakterin yolculuğuyla ne ilgisi var? Bu durum, Maria'nın 'I Have Confidence' şarkısının son notasını vururken Von Trapp malikanesine doğru giderken alakasız bir şekilde vücudunu sergilemesiyle eşdeğer. İlginç, hatta belki estetik bir görüntü ama neden?

Bu soru akşam boyunca zihnimde yankılanıp durdu.

Oyuncuların bazıları için notlar:

Valjean (Ramin Karimloo): Sir Cameron her zaman haklı değildir. Kendi inandığın yoldan şaşma.

Javert (Will Swenson): Güzel bir çalışma ama sanki yanlış hikayedesin.

Fantine (Caissie Levy): Onu bırak da şarkı söyle.

Madame T (Keala Settle): Hoş.

Thérnardier (Cliff Saunders): Gerçekten mi? Cidden mi?

Éponine (Nikki M James): Yolu aramaya devam et.

Cosette (Samantha Hill): Senden çok keyif aldım.

Marius (Andy Mientus): Marius bir genç kız değildir.

Dünyanın büyük müzikal sahnelerinde efsane prodüksiyonları yeniden yorumlamak adettendir. Bazen bu yeniden yorumlamalar orijinal vizyonu bile aşabilir.

Bu oyun için durum böyle değil. En azından bu kadroyla, metne ve müziğe olan bu yaklaşımla.

BROADWAY'DEKİ SEFİLLER (LES MISERABLES) İÇİN BİLET AYIRTIN