RECENSIE: Licensed To Ill, Southwark Playhouse ✭✭✭

Simon Maeder, Adam El Hagar, Tope Mikun, Daniel Foxsmith in Licensed To Ill

Southwark Playhouse

2 december 2016

3 sterren

Reserveer kaarten

Deze voorstelling zou wel eens de nieuwe 'Jersey Boys' kunnen worden. Het bevat alles wat je nodig hebt voor een hitshow over populaire muziek: een stel sympathieke, hyperactieve gasten; een inkijkje in de schimmige kant van de showbizz vol list en bedrog; en de onschuld en oprechtheid van het muziek maken die het opneemt tegen de kleurloze massa-aanbidding. Vooralsnog duurt het spektakel zo'n 80 minuten, gepresenteerd door voormalig ticketverkoper Corner Shop, die zich nu zelf op de promotie van 'events' stort. En ze hebben hun werk uitstekend gedaan met deze strakke productie van makers en acteurs Adam El Hagar (MCA) en Simon Maeder (Mike D) en het ensemble (Daniel Foxsmith als Ad-Rock, en een superbe Tope Mikun als de DJ en in diverse andere rollen, dit alles onder toezicht van 'consultant director' Tid). Als je nu al duizelt van de complexe vraagstukken over wie wat heeft gecreëerd: welkom in de onwerkelijke wereld van de popmuziek.

Adam El Hagar, Daniel Foxsmith, Simon Maeder in Licensed To Ill

Als showcase voor het energieke, bijna post-puberale rondrennen van de 'jongens', is dit uiterst vermakelijk materiaal. Ze bespelen muziekinstrumenten (best aardig, al lijken hun repertoire en artistieke bereik wat beperkt); ze 'zingen' – als dat de juiste term is – rapnummers op de mix van de DJ, die in een speciaal daarvoor ontworpen verhoogde booth staat in het met graffiti bespoten decor (dank aan Rosie Murray) van Jemima Robinson. Het is een speeltuin van testosteron. Af en toe kruipen de mannen in de rol van ouderfiguren – zoals in de eerdere 'Punk Play' die hier een paar maanden geleden te zien was – maar over het algemeen spelen ze gewoon de bandleden.

Dramatisch gezien is de show een aaneenschakeling van krachtige accenten. Elke scène, elke beweging is met nadruk neergezet, stellig en assertief, intens declaratief en vol zelfvertrouwen. Wat ontbreekt is een gevoel van nuance bij deze ferme uithalen: we hebben geen idee waar de kwetsbaarheid van de personages ligt – dit voelt als een manifest van de kracht van witte tieners. En dat klinkt een beetje hol. Er is simpelweg te veel zelfverzekerdheid aanwezig. Het verhaal smeekt om meer licht en schaduw, om meer fragiliteit, zodat de personages minder lijken op de monotone bezweringen van hun rapteksten en meer op echte mensen in wie we ons kunnen interesseren.

Tope Mikun in Licensed To Ill

Voor de rest vertelt het stuk dat ze het ene moment nog niets zijn, dan sterren, om vervolgens te worden weggezet als 'uit de mode' en hun plek te moeten afstaan aan succesvollere acts. Dit is dus niet zozeer een 'En toen schreef ik...'-verhaal, maar een 'En toen werd ik beoordeeld als...'-verhaal. Fanatieke lezers van de vakbladen en obsessieve verzamelaars van band-feitjes zullen hiervan smullen, maar wie ligt er verder, eerlijk gezegd, wakker van?

Adam Al Hagar, Daniel Foxsmith en Simon Maeder in Licensed To Ill,

Nee, dit is een stuk dat potentie heeft, en het zou wel eens heel groot kunnen worden, maar op dit moment is het als een jongen die oud genoeg is om een luchtje te verspreiden, maar nog niet oud genoeg om zich te scheren. Het heeft meer diepgang nodig om echt aantrekkelijk te worden. Op dit moment staat het constant voor de spiegel het haar op verschillende manieren te kammen, terwijl het toch echt veel meer te bieden heeft. Interessant genoeg staat er in het programmaboekje een verhelderend artikel over de VS in het Trump-tijdperk door Adam Horovitz (een aardige Joodse jongen, alias Ad-Rock), wat suggereert dat de makers van dit 'event' meer te vertellen hebben dan ze tot nu toe in het stuk hebben verwerkt.

Te zien tot 24 december 2016

Foto's: Helen Maybanks

BOEK TICKETS VOOR LICENSED TO ILL IN HET SOUTHWARK PLAYHOUSE