RECENSIE: Love-Lies-Bleeding, Print Room at the Coronet ✭✭✭

Jennifer Christie recenseert de Europese première van Love-Lies-Bleeding door Don DeLillo, nu te zien in de Print Room at the Coronet.

Joe McGann en Josie Lawrence in Love-Lies-Bleeding. Foto: Tristram Kenton Love-Lies-Bleeding Print Room at the Coronet

14 november 2019

3 Sterren

Boek Nu Love-Lies-Bleeding beleeft momenteel zijn Europese debuutseizoen in de Print Room at the Coronet. Het stuk is geschreven door de productieve romanschrijver Don DeLillo en had zijn eerste openbare lezing in 2005 in de VS. Dit is het tweede toneelstuk van DeLillo dat geregisseerd is door Jack McNamara, na Valparaiso in 2006. McNamara geniet van DeLillo's literaire woordgebruik en noemt de zinnen 'kleine kunstwerkjes op zich'.

De acteerprestaties van de cast zijn stuk voor stuk scherp gedefinieerd en authentiek, en de overgangen tussen de verschillende tijdlijnen zijn over het algemeen goed te volgen. Het tempo en de flow van het verhaal lijden echter onder de vele tijdsprongen, waardoor de actie soms verzandt in een lawine van woorden.

Clara Indrani en Jack Wilkinson in Love-Lies-Bleeding. Foto: Tristram Kenton

Alex lijdt in stilte sinds zijn tweede beroerte en wordt verzorgd door zijn vierde vrouw Lia, wanneer zijn zoon Sean arriveert met Alex' tweede vrouw Toinette en een flinke dosis morfine om zijn vader naar de andere zijde te helpen. Zoals u merkt, wordt het verhaal al direct complexer door deze abstracte onderlinge relaties.

Gedurende een groot deel van het stuk zit Joe McGann roerloos en zwijgend in een rolstoel, terwijl hij wordt gemanipuleerd door de mensen om hem heen. Het is onmogelijk om te peilen wat zijn personage Alex denkt door zijn gesloten gelaatsuitdrukking en starende blik. In verschillende flashbacks van zijn relaties met de anderen schildert McGann echter een treffend portret van de vitale Alex.

Het decor is visueel prikkelend. Aanvankelijk lijkt het een patio van een huis in de woestijn met een uitzicht over weidse vlaktes en prachtig licht: 'I saw a dead man on the subway once'. Een uitspraak van een man die duidelijk vaart maakt richting zijn eigen einde. Het ontwerpteam is er uitstekend in geslaagd de gelaagdheid van dit verhaal te ondersteunen, met Lily Arnold voor het decor en de kostuums en Azusa Ono voor het lichtontwerp. Videodesigner Andrzej Goulding is verantwoordelijk voor de visuele impact van de snelle treinbeelden, die verder versterkt worden door het geluidsontwerp van Alexandra Faye Braithwaite.

Jack Wilkinson en Josie Lawrence in Love-Lies-Bleeding. Foto: Tristram Kenton

Love-Lies-Bleeding is ook de Engelse naam voor de amarant, een bloeiende struik. In de bloemensymboliek staat deze voor hulpeloosheid of hopeloze liefde. Het is een toepasselijke titel voor een stuk dat de laatste levensfase verkent en het debat aangaat over het recht van de levenden om te beslissen over de beëindiging van een vegetatieve staat bij een ander.

De vraag die bij mij vooral blijft hangen is: hoe kun je een keuze voorspellen wanneer je wordt geconfronteerd met een situatie die zo vol zit met persoonlijke banden? Zoals bij veel levensbeslissingen is het onmogelijk om te weten wat de juiste weg is. In het geval van Toinette, die dacht dat ze het wist, ontstonden er op het moment van de daad overduidelijk twijfels.

Te zien tot 8 december 2018

RESERVEER NU VOOR LOVE-LIES-BLEEDING