RECENSIE: Love's Labour's Lost en Much Ado About Nothing, Haymarket Theatre Royal ✭✭✭✭✭

De cast van Much Ado About Nothing. Foto: Manuel Harlan Love's Labour's Lost en Much Ado About Nothing

Theatre Royal Haymarket

Vijf sterren (voor beide voorstellingen)

15 december 2016

Reserveer tickets voor Much Ado About Nothing Reserveer tickets voor Love's Labour's Lost

Schrijvers speculeren al lang over het mysterie van Shakespeare's 'verloren' toneelstuk, Love's Labour's Won, dat zijdelings wordt vermeld in enkele documenten uit die tijd. Academici vermoeden over het algemeen dat dit een alternatieve titel was voor zijn duistere komedie Much Ado About Nothing, ingegeven door het succes van het eerdere Love's Labour's Lost. De Royal Shakespeare Company heeft dit idee aangegrepen om een perfecte combinatie te maken van deze twee stukken, die beide een mix van uitbundige komedie en donkere elementen bevatten, zij het in verschillende mate.

De locaties van de stukken – Navarra in Noord-Spanje en Messina op Sicilië – zijn hier herijkt naar een Engels landhuis, gebaseerd op Charlecote Park nabij Stratford-upon-Avon, met een prachtig decorontwerp van Simon Higlett. Het tweeluik krijgt een extra diepe lading doordat de kostuums, decors en muziek de stukken rond de Eerste Wereldoorlog plaatsen; Love's Labour's Lost speelt zich af in de zomer van 1914, terwijl Much Ado About Nothing rond de kerst van 1918 plaatsvindt. Dit sluit naadloos aan bij het weemoedige einde van Love's Labour's Lost en de terugkeer van de personages uit de oorlog in Much Ado About Nothing.

Steven Pacey, Nick Haverson, Chris McCalphy, Peter McGovern en John Arthur in Love's Labour's Lost. Foto: Manuel Harlan

Ondanks het bitterzoete einde is Love's Labour's Lost een vreugdevolle productie. Het flirterige gekibbel tussen de vier koppels is een genot om naar te kijken: de vrijgezellen, die gezworen hebben drie jaar lang vrouwen te mijden voor hun studie, proberen hun eden te omzeilen om de Franse prinses en haar hofdames voor zich te winnen. Een absoluut hoogtepunt is de scène waarin de mannen zich vermommen als dansende Russen in een hilarische, wild gechoreografeerde routine. De vrijgezellen vormen een vermakelijk kwartet onder leiding van de uitstekende Sam Alexander als de koning van Navarra, met Edward Bennett als Berowne, William Belchambers als Longaville en Tunji Kasim als Dumaine. Zij vinden hun gelijke in de vrouwen, gespeeld door Leah Whitaker als de prinses, Rebecca Collingwood als Katharine, Paige Carter als Maria en Lisa Dillon als Rosaline, wier verbale steekspel met Berowne al vooruitblikt op hun samenspel in Much Ado About Nothing.

Voor nog plattere komedie zorgt John Hodgkinson als de Spaanse reiziger Don Armado, die klassieke humor brengt met zijn overdreven maniertjes en kunstige versprekingen. Met zijn pompeuze Latijnse frasen is Steven Pacey bijzonder sterk als de pedante schoolmeester Holofernes, ondersteund door sterke rollen van Chris McCalphy als de sullige agent Dull en Peter McGovern als de knecht Moth. Samen voeren ze het hilarisch chaotische 'The Seven Worthies' op, door componist Nigel Hess bewerkt tot een komische operette. Zijn muziek versterkt de komedie en het drama in beide stukken op schitterende wijze.

Wanneer de mannen aan het einde naar het front vertrekken, slaat Love's Labour's Lost om in een rouwstemming waarvoor Love's Labour's Won het enige tegengif is. Hoewel de personages anders zijn, blijft de cast en de setting voor Much Ado About Nothing nagenoeg gelijk, maar dan in een onbezorgde naoorlogse sfeer die de komst van de 'Roaring Twenties' en de jazz-tijd aankondigt.

William Belchambers, Tunji Kasim, Edward Bennett en Sam Alexander in Love's Labour's Lost.

Edward Bennett en Lisa Dillon zorgen voor veel gelach in hun ruziënde hofmakerij als Benedick en Beatrice. In een bijzonder vindingrijke scène roept Bennetts fysieke komedie, terwijl hij achter het behang luistert, de geest op van Eric Morecambe. Tunji Kasim en Rebecca Collingwood zijn een solide Claudio en Hero, maar Steven Pacey steelt de show als Hero's vader Leonato; hij is hartverscheurend wanneer hij geconfronteerd wordt met de beschuldigingen aan het adres van zijn dochter. Nick Haverson maakt van de klassieke komische rol van de onbekwame veldwachter Dogberry een gelaagd personage. In een unieke prestatie weet hij de kolderieke humor te balanceren met momenten van diep mededogen. Zijn ondervraging van de twee gevangenen in zijn krappe, overvolle huis ontaardt in een surrealistische klucht die doet denken aan de Marx Brothers, maar aan het eind voel je echt zijn frustratie over de situatie.

De muziek van Nigel Hess tilt het drama opnieuw naar een hoger niveau, vooral met het lied op de tekst van Christopher Marlowe's 'Come Live With Me and Be My Love'. Het wordt door Harry Waller (als Balthasar) aan de piano gezongen in de stijl van een Ivor Novello-ballade en keert later effectvol terug als een leidmotief in de sfeervolle toneelmuziek.

Beide producties, oorspronkelijk opgevoerd in Stratford-upon-Avon in 2014, komen via het Manchester Opera House en Chichester Festival Theatre in topvorm naar Londen, vindingrijk en vakkundig geregisseerd door Christopher Luscombe. Ondanks het weemoedige slot van Love's Labour's Lost en de perikelen rond de bruiloft in Much Ado About Nothing, zijn de twee stukken ontzettend grappig en uiterst vermakelijk, of je ze nu los van elkaar ziet of – wat het beste is – als een compleet geheel.

Te zien tot en met 18 maart

RESERVEER TICKETS VOOR MUCH ADO ABOUT NOTHING

RESERVEER TICKETS VOOR LOVE'S LABOUR'S LOST