RECENSIE: Mess, Albany Theatre ✭✭✭✭

Mess

Albany Theatre

20 mei 2015

4 sterren

Recensie door James Garden

Caroline Hortons Mess is waarschijnlijk de meest eerlijke weergave van een eetstoornis die je op het toneel kunt vinden. Het stuk, bedacht en gespeeld door Hannah Boyde, Seiriol Davies en Caroline Horton zelf in de regisseursstoel, zet heel bewust een aanzienlijke hoeveelheid komedie en het doorbreken van de vierde wand in om het publiek op zijn gemak te stellen.

Er zit een prachtig element in waarbij Josephine, gespeeld door Horton, uitlegt dat dit "niet de echte productie" is en dat "wanneer de voorstelling op tournee gaat, dit is wat er gaat gebeuren", om de toeschouwers mee te nemen in haar verhaal. Het creëert een sfeer van eenvoud die perfect bij het stuk past. Er schuilt altijd een gevaar in werk waarin de toneelschrijver ook zelf de hoofdrol speelt — dat het aan perspectief ontbreekt door een tekort aan extra paar ogen — maar dat is bij Mess absoluut niet het geval. Horton bewoont haar wereld prachtig onder de uitstekende regie van Alex Swift. Hoewel ze een personage speelt met een eetstoornis, iets waar men de neiging heeft de ogen voor te sluiten, eist Horton juist onze aandacht op, zelfs terwijl haar vertolking breekbaar blijft.

Boris, Josephines goede vriend, wordt gespeeld door de charmante Hannah Boyde. Een bewuste keuze voor gender-cross casting die het publiek juist dichter bij de actie brengt, ondanks dat het aanvankelijk vervreemdend voelt. Boyde brengt een soort verwondering naar het toneel die bijna aan een kinder-tv-presentator doet denken, en zij behoudt die uitstraling de hele tijd met totaal gemak en controle.

De uiterst effectieve originele partituur en liedjes worden uitgevoerd door Seiriol Davies in de rol van zijn personage Sistahl. Josephine en Sistahl ruziën de hele voorstelling door over keuzes voor geluidseffecten en zelfs over specifieke liedjes die hij voor haar "schrijft", maar die zij uiteindelijk niet goed genoeg vindt. Juist door deze meta-theatrale momenten komen alle drie de personages volledig tot hun recht.

De tekst kan bij vlagen behoorlijk didactisch zijn — een enorme berg roze pluis en dekbedden met een paraplu wordt specifiek bestempeld als de visuele representatie van Josephines ziekte. Maar zelfs met die overduidelijke symboliek is de emotionele impact van Caroline Horton, die zich aan de top verschuilt met de blik van een hert in de koplampen, ronduit hartverscheurend.

Er is de laatste tijd een duidelijke trend van stukken met drie of vier acteurs waarin de personages heel bewust het publiek toespreken, met een flinke dosis zelfspot en humor om intieme en persoonlijke verhalen te vertellen. Hiraeth in het Soho Theatre werkte op een vergelijkbare manier met veel succes, evenals Scarlet in het Southwark Playhouse. Wellicht is dit meta-theatrale middel zo’n populaire structuur omdat het kostenefficiënt is, maar zeker in Mess is het uiterst effectief. Laten we hopen dat de tournee een vervolg krijgt.

Lees meer over Mess op de website van China Plate