RECENSIE: Mythic, Charing Cross Theatre ✭✭✭

Julian Eaves recenseert Mythic, nu te zien in het Charing Cross Theatre.

Georgie Westall (Persephone) in Mythic. Foto: Marc Brenner MythicCharing Cross Theatre 8 oktober 2018 3 sterren Boek Nu Daar gaan we weer: een nieuwe musical; een interessante en boeiende score; en een rammelend script. Wat is dat toch met deze nieuwe voorstellingen? Hoe kan het dat ze vaak — trouwens, meestal — zo solide zijn als het op de muziek aankomt, maar zo wankel wanneer de dramatische integriteit van het werk in het geding is? Ik probeer daar nog steeds de vinger op te leggen. In deze Britse wereldpremière van een nieuw werk, geschreven door schrijvers overgekomen van Broadway, krijgen we een sympathieke reeks deuntjes voorgeschoteld met meer 'hooks' dan een gemiddelde visvijver, allemaal bedacht door de Broadway-arrangeur, orkestrator én componist Oran Eldor. Eldor is ook 'composition fellow' bij ons eigen Royal Opera House, dus er is een Britse link. Zijn werk is bovenal energiek: er is geen kans dat de show verzandt in te veel ballads. Eigenlijk zouden we af en toe wel even op adem willen komen: dat zou wat broodnodige nuance kunnen brengen in het felle licht van zijn veeleisende, dwingende ritmes. Michael Mather (Hades) en de cast van Mythic. Foto: Marc Brenner Wat betreft melodische vindingrijkheid kan ik me eerlijk gezegd geen enkel nummer herinneren, behalve dat ze allemaal prettig in het gehoor lagen. De teksten van Marcus Stevens (ook uit de States) zijn weliswaar functioneel en glashelder, maar hebben het nog zwaarder om een blijvende indruk achter te laten. Stevens beschikt over een respectabel cv en heeft als acteur onder andere twee seizoenen in 'Forbidden Broadway' gespeeld: die ervaring alleen al had hem krachtige lessen moeten leren over het schrijven van een gedenkwaardige liedtekst, om nog maar te zwijgen van een grappige. Toch zijn momenten van betekenis of humor schaars in dit nogal gewichtige verhaal over een opstandige tiener en haar hippe, disfunctionele ouders. Daniella Bowen als Demeter in Mythic. Foto: Marc Brenner Ah ja, het script. Wat we hier hebben, zoals wijlen Sheridan Morley altijd zei, is weer een variatie op de mythe (zie titel) van Persephone en Hades. Waarom de wereld nóg een bewerking van dit overbekende garen nodig heeft, kan ik me werkelijk niet voorstellen, en helaas geeft Stevens ons ook geen aanwijzingen waarom hij juist dit kader heeft gekozen om zijn en Orams liedjes aan op te hangen. Dus zitten we, enigszins verbouwereerd, opnieuw te luisteren naar de oude Griekse legende over hoe de winter werd uitgevonden. Met zo weinig houvast qua motivatie of raison d'être is het geen wonder dat de cast net zo verloren lijkt als het publiek. Achter de tomeloze energie van deze 'high-octane' productie (regisseur-choreograaf Sarah O'Gleby, nog een Amerikaanse import, gooit alles in de strijd in een wanhopige poging ons af te leiden van de gapende gaten in de dramaturgie), staan twaalf hardwerkende jonge mensen op het podium die er het beste van proberen te maken. Ze knallen er echt uit! Een uitblinker is, wat mij betreft, Daniella Bowens betoverende Demeter (in een prachtige jaren-zeventig 'Greek revival' jurk van ontwerper Lee Newby). Haar schitterende stem — krachtig over het hele bereik, met bijzonder doorleefde noten in het midden- en lage register — past het beste bij de muzikale lijnen van Oram. Haar frasering van Stevens' teksten is ronduit weergaloos: haar vroege solo, 'Sweet Summer Days', is de grootste kanshebber voor een echt memorabel nummer. Zij is de sterkste troef van de productie. Als haar dochter, de dwarse tiener Persephone, heeft Georgie Westall een lastige klus: ze moet in feite drie nummers achter elkaar zingen die nagenoer identiek zijn qua melodie, harmonie, structuur en dramatiek. Dat zou zelfs de meest ervaren actrice op de proef stellen, en ze verdient bewondering voor haar onverschrokken aanpak. Echter, met zulk voorspelbaar materiaal is het lastig om enige ontwikkeling in haar personage aan te brengen. Dat is sneu voor haar: ze gooit al haar energie in het oplossen van de onoplosbare problemen van haar rol. Haar 'love interest' wordt vertolkt door het aanstormende talent Michael Mather in een verpletterend West End-debuut; hij gaat het ongetwijfeld ver schoppen na deze ontdekking door dit ondernemende theaterhuis (denk aan al het grote talent dat we hier onlangs hebben gezien). Zijn stem is warm, vol en overtuigend, en zijn podiumpresentatie getuigt van groot potentieel voor bariton- en/of lage tenorrollen. Hoewel het script hem weinig ruimte geeft, haalt hij het maximale uit elk moment. Een bekende kop van eerdere producties (zijn rol als Trumper in de inmiddels legendarische versie van 'Chess' in de Union was simpelweg elektriserend) is de iets te weinig gebruikte Tim Oxbrow als de luie vader Zeus (iemand vraagt: 'Ben jij haar vader?', waarop hij na een korte stilte antwoordt: 'Waarschijnlijk...'). Er zit een pittige, nonchalante spreektaal in de dialogen die bemoedigend is: Stevens heeft zeker talent. Dat geldt ook voor Eldor. Wat ze nodig hebben is meer vakmanschap en een vastere hand in hun visie. Ondertussen krijgen we een vermakelijke bijrol van Genevieve McCarthy's zeer 'Christina-achtige' Aphrodite (in een prachtig afzichtelijk ensemble van de getalenteerde Newby). De rest van het ensemble doet zijn uiterste best: Courtney-Brogan Smalley, Eloise Davies, Ben Lancaster, Jade Marvin, Jamie Ross, Leon Sene en Ben Welch leveren stuk voor stuk waar voor hun geld; het is een uitstekende plek voor hen om hun talenten te tonen. Toch betwijfel ik of velen van hen iets van de score in hun auditie-map zullen bewaren. De nummers zijn vrolijk en catchy (zolang je er daadwerkelijk naar luistert), maar blijven simpelweg niet 'hangen'. Newby heeft ook knap werk geleverd door een dynamisch decor te improviseren, ondanks het beruchte gebrek aan coulissen of trekkenwand in de Charing Cross. Jamie Platt belicht het met een vergelijkbare hoogenergetische intensiteit, en Andrew Johnson zorgt ervoor dat we (het meeste van) de score horen. De orkestraties van Eldor zelf zijn soms overweldigend, zelfs tijdens de ensemble-nummers die vol gas gaan. Al met al is het geen slechte show en leidt het hopelijk naar betere projecten. Als je nieuwsgierig bent, ga dan vooral kijken; verwacht alleen niet de wereld.

BOEK NU VOOR MYTHIC