RECENSIE: Pippin, Music Box Theatre ✭✭✭✭✭

De cast van Pippin. Foto: Joan Marcus Pippin

Music Box Theatre

16 januari 2014

5 Sterren

Ik heb nooit veel opgehad met Pippin, de musical uit 1972 van Roger O. Hirson en Stephen Schwartz die oorspronkelijk op Broadway werd geregisseerd door de legendarische Bob Fosse. Elke productie en elke opname voelde voor mij als oppervlakkig en vermoeiend, en de twee bekende nummers van het stuk zijn al voorbij binnen de eerste tien minuten.

Nu speelt in het Music Box op Broadway de met een Tony Award bekroonde herneming onder regie van Diane Paulus. Het is in elk opzicht een ongeremd succes: bijna perfect gecast, weelderig vormgegeven en boordevol inventiviteit, vaart en pure, verblindende vakmanschap.

Paulus' visie hierop is buitengewoon: ze neemt de belofte van het openingslied "magic to do" serieus en serveert magische momenten bij de vleet. Met een circusgezelschap als uitgangspunt weeft Paulus een slimme, rauwe en opwindende (en grappige) versie van het verhaal van de jonge prins die naar vervulling zoekt. Het acrobatiek- en clownswerk is niets minder dan adembenemend; de fysieke prestaties van het ensemble zijn fenomenaal. Hun perfect getrainde lichamen vormen een rijk en constant boeiend decor voor de lotgevallen van Pippin.

Het circuswerk is hier niet slechts een achtergrond – het is een essentieel onderdeel van het concept. De trucs, de verstrengelde lichamen, de uithoudingsproeven en de soepelheid van de groep die in harmonie samenwerkt, vertellen het verhaal en stuwen het voort, net zo krachtig als welk lied of welke scène dan ook.

Patina Miller is sensationeel in alles wat ze doet; haar zang is trefzeker en warm, haar dans is elektrisch en zindert van seksuele energie, en haar meesterlijke beheersing van het verhaal is vlekkeloos en subliem. Ze is ronduit perfect.

Tovah Feldshuh is eveneens onberispelijk als Pippins grootmoeder Berthe. Haar vertolking van 'No Time At All', inclusief trapeze-act, is zonder twijfel het hoogtepunt van de avond dat de zaal plat krijgt.

Terrence Mann verkeert in topvorm als de listige Koning Charles. Hij raakt elke grap en toont een indrukwekkende vaardigheid in het messenwerpen, terwijl hij ook voor een van de echte dramatische hoogtepunten zorgt: zijn afslachting door Pippin is onverwacht en angstaanjagend realistisch.

Charlotte d'Amboise is simpelweg heerlijk als de sluwe Koningin Fastrada. Haar sterrenrol in 'Spread A Little Sunshine', gedreven door sensationeel danswerk, volgt op de voet na de triomf van Feldshuh.

In de tweede akte zet Rachel Bay Jones een adembenemend grappige en pijnlijk ontroerende Catherine neer, de vrouw waar Pippin uiteindelijk begrip en liefde bij vindt. Jones zet, net als Miller, geen voet verkeerd. Charmant en gewiekst in gelijke mate; ze schiet hiermee weer vol in de roos.

De vrouwen in deze cast zijn simpelweg weergaloos.

Erik Altemus is erg vermakelijk als de ijdele troonpretendent Lewis, en Ashton Woerz is precies goed als Theo, de jongen met de eend die sterft.

Matthew James Thomas oogde en speelde de rol van Pippin uitstekend, maar vocaal leek hij niet helemaal in zijn beste doen – wellicht geplaagd door een verkoudheid. 'Corner of the Sky' was niet zo opwindend als het zou moeten zijn; dit was geen Matthew Robinson qua zangkracht. Toch bleef Thomas meer dan overeind en een groot deel van zijn acteerprestatie is meer dan voortreffelijk – zijn werk in de 'Glory', 'Flesh' en 'Ordinary Life' secties is perfect gedoseerd en straalt van precisie en zelfverzekerd spel.

Het ensemble is zonder uitzondering razend knap en getalenteerd – ze springen, duikelen, swingen, dansen, vliegen, draaien, klimmen, jongleren en spelen met vuur, alles in diverse stadia van schaarse kleding. Zij vormen de ruggengraat van Paulus' inventieve herinterpretatie van Pippin en stuk voor stuk zijn ze uitmuntend. En prachtig om te zien.

De choreografie van Chet Walker, die veel dank verschuldigd is aan Fosse, is simpelweg adembenemend en komt sprankelend tot leven in het prachtige circustent-decor van Scott Pask en de kostuums van Dominique Lemieux – dit alles prachtig en subtiel uitgelicht door Kenneth Posner. De orchestraties van Larry Hochman zijn een triomf; ze blazen de partituur nieuw leven in met een frisheid die onmogelijk leek.

Werkelijk, er valt hier niets niet lief te hebben. Dit is zo’n zeldzaamheid: een volmaakte herneming van een Broadway-show die de perfecte cast combineert met een geïnspireerde, innovatieve regie en visie. Het is moeilijk voor te stellen dat de originele productie net zo geweldig was als deze versie. Dit is hoogstwaarschijnlijk de definitieve productie van Pippin voor onze generatie.

Absoluut groots – grappig en met een bijzonder sensuele stijl. Dit is een Pippin voor de eeuwigheid. Mis het niet!