RECENSIE: Rent Boy The Musical, Above The Stag ✭✭✭

Rent Boy, The Musical

Above The Stag Theatre

28 juni 2015

3 Sterren

BOEK TICKETS

Theater wordt vaak beschouwd als puur escapistisch vermaak, zeker als het om musicals gaat. Het is dan ook altijd interessant om een stuk tegen te komen dat aanzet tot nader onderzoek. En dat was precies het geval bij Rent Boy, The Musical, momenteel te zien in het Above The Stag Theatre, in een regie van Robert McWhir.

Een van de beste nummers in de show, waarin uitstekende choreografie (van de zeer getalenteerde Carole Todd) wordt gecombineerd met een aanstekelijke melodie, is "Who Invented The Jockstrap?". Terwijl het ensemble het nummer en de routine met tomeloze energie tegemoet trad, vroeg ik me af wat het antwoord op die vraag was. Het was eerlijk gezegd een vraag die nog nooit bij me was opgekomen. Het blijkt C. F. Bennett te zijn geweest in 1874 – zie je wel, musicals kunnen best leerzaam zijn!

Dit is musicaltheater dat precies doet wat het op de verpakking belooft. De titel suggereert gewaagde taferelen, een flinke portie dubbelzinnigheid en koorknaapjes in zeer strakke broekjes: de hemel voor liefhebbers van het genre. En de productie stelt op al die fronten niet teleur.

Als het team achter de Carry On-films vandaag de dag nog steeds zou schrijven, hadden ze zomaar met de volgende ongein kunnen komen:

If you need a hammering I’m the one who can. I don’t want to hear you yammering Learn to take it like a man.

Subtiliteit voert hier niet de boventoon – maar dat hoeft ook helemaal niet. Niets aan deze productie probeert diepzinnig of gewichtig te zijn: het is puur plezier. Wie op zoek is naar een lach en een flinke dosis burlesque naakt, zal ruimschoots worden beloond.

Het script en de liedteksten van David Leddick zijn summier maar onschadelijk. Het voelt meer als een plakboek van gedachten en sketches dan een volwaardige 'book musical', maar het is onwaarschijnlijk dat het beoogde publiek daar wakker van ligt. Gecentreerd rond een prijsuitreiking voor, in feite, 'Schandknaap van het Jaar', holt het stuk van de ene winnaar naar de andere, met wat losse 'interviews' tussen de gastheer (die in het tweede bedrijf overgaat in gastvrouw, als een soort eerbetoon aan Billy Flynn) en de winnaars voor de goede orde.

Het verhaal is verre van baanbrekend en de gebruikelijke "het is maar seks"-clichés komen eindeloos voorbij. Toch is er in het geheel een soort aarzelend liefdesverhaal geweven tussen een van de jongens en een eenzame, zachtaardige klant die denkt dat ze een 'echte' relatie kunnen opbouwen. Dit is op zijn zachts gezegd nogal stroef verweven met de frivole dubbelzinnigheid en het is bijna onmogelijk om het serieus te nemen. Waren het niet voor de overgave van de acteurs en de wens van McWhir om het stuk iets interessanter te maken dan verwacht, dan was dit onderdeel wellicht sneu geweest. Maar dat is het niet; het wordt redelijk gevoelig behandeld en snijdt zelfs interessante kwesties aan. Op bijna exact dezelfde manier (en toon) als de film Pretty Woman dat in de jaren '90 deed.

Toch leunt deze show, net als zoveel musicals in de afgelopen honderd jaar, op de krachtige combinatie van seks, dans, muziek en de objectivering van vrouwen voor succes – met het verschil dat hier de objectivering van jonge mannen het onderscheidende punt is.

Je hoeft je geloofwaardigheid niet volledig uit te schakelen: elk van de castleden overtuigt als een geloofwaardige 'service provider', zeker wat betreft uiterlijk, attitude en het gemak waarmee zij zich uitkleden. De show werkt het best wanneer de camp-meter op maximaal staat en de sfeer meer weg heeft van Gypsy Rose Lee dan van een klassieke musical. Hoogtepunten zijn onder meer het pruilende, heupwiegende neefje van de Cell Block Tango genaamd "Pete's Tool Rental"; de over-the-top drag-act aan het begin van het tweede bedrijf (compleet met grote witte veren, een vleugje striptease en twee assistenten met ontbloot bovenlijf) "I Have My Fans"; het eerder genoemde "Who Invented The Jockstrap?"; en het levendige "All My Dreams In A Row".

De pastiche-partituur van Andrew Sargent is melodieus en vlot, maar uiteindelijk weinig memorabel. De muzikale leiding van Michael Webborn is solide en de opgenomen begeleiding past precies bij de kitscherige sfeer die een dergelijke prijsuitreiking zou hebben. Er zijn echter wat problemen met de geluidsbalans – het leek er meer op dat de performers hun stemmen beter moeten ondersteunen voor een goede projectie dan dat het aan de techniek lag.