RECENSIE: She Loves Me, Landor Theatre ✭✭✭✭

Joshua LeClair and Ian Dring in She Loves Me. Foto: Darren Bell Photography. She Loves Me

Landor Theatre

8 februari 2015

4 Sterren

Een van de grootste genoegens van het theater is de kans om acteurs te zien die personages of scènes die je dacht te kennen, nieuw en verfrissend leven inblazen. Oprecht verrast worden door een productie van een show die je goed kent, is net zo opwindend als het bijwonen van het doorbraakoptreden van een ster of de eerste speelreeks van een stuk dat een klassieker of genre-bepalend zal worden. Wanneer een acteur een bijrol volledig naar zijn hand zet en een tot in de puntjes verzorgde, transformatieve vertolking neerzet waar toekomstige acteurs aan gespiegeld zullen worden, is 'opwindend' eigenlijk een te zwak woord. Dat dit niet gebeurt op West End of Broadway, maar in een bescheiden Fringe-theater, maakt het des te specialer.

In het Landor Theatre speelt momenteel Robert McWhir's vrolijke en innovatieve herneming van She Loves Me (muziek: Jerry Bock, liedteksten: Sheldon Harnick, script: Joe Masteroff). Het is een prachtige kamer-musical die in 1963 op Broadway begon en in 1994 voor het laatst professioneel op West End te zien was. McWhir begrijpt de beperkingen van het Landor-theater door en door en is bijzonder vaardig in het optimaal benutten van die beperkingen. Deze productie van She Loves Me toont zijn inzicht en kunde helder aan; de beperkingen worden ingezet om de productie te versterken in plaats van te belemmeren.

De getalenteerde David Shields tekende voor een verrukkelijk en charmant decor dat even flexibel als passend is. De hoofdlocatie, Maraczeks parfumerie, is precies zoals het hoort: mooi, ouderwets en tikkeltje exotisch. Slim gebruik van gordijnen transformeert de ruimte in het café waar geliefden elkaar in het geheim ontmoeten, en in het ziekenhuis waar meneer Maraczek herstelt na een incident met een pistool. De kostuums van Shields zijn eveneens een schot in de roos en roepen moeiteloos de sfeer van de vrolijke maar precieze jaren dertig op.

Iain Vince-Gatt heeft de muzikale leiding en beheerst de partituur vanachter zijn keyboard, bijgestaan door twee begaafde strijkers. Robbie O'Reilly tekende voor een slimme en energieke choreografie: de ensemble-scène in het café is bijzonder bruisend en vermakelijk.

She Loves Me is een heerlijke traktatie; een lieflijk verhaal over liefde en misverstanden tussen de parfumflesjes en gezichtscrèmes van een kleine parfumerie. Amalia en George schrijven elkaar al enige tijd liefdesbrieven zonder te weten dat ze aan elkaar schrijven. Zij las zijn advertentie in de krant, en zo begon de correspondentie. Ze werken samen, maar kunnen het op de werkvloer totaal niet vinden. Het moment komt dat de briefschrijvers besluiten elkaar te ontmoeten, maar de zaken lopen niet volgens plan. Op weg naar de ontknoping zijn er de verweven verhalen van meneer Maraczek en zijn ontrouwe echtgenote, de intriges van de promiscue en verraderlijke Kodaly, het leed van de goedgezinde Ilona die simpelweg liefde zoekt, de angsten van Ladislav, de klerk die niet ontslagen wil worden, en de ambities van Arpad, de loopjongen die serieus genomen wil worden. Als dit bekend in de oren klinkt, komt dat omdat het verhaal de basis vormde voor de James Stewart-film The Shop Around The Corner en de Meg Ryan/Tom Hanks-film You've Got Mail. She Loves Me is beter dan beide, niet in de laatste plaats omdat de muziek aanstekelijk is, de teksten scherp en de vertelling meeslepend. De uitblinker hier is Joshua LeClair, wiens Arpad bruisend, energiek en volstrekt overtuigend is. Alles wat LeClair doet is perfect gedoseerd en vol overgave. Telkens wanneer hij het toneel opkomt, tilt hij de hele voorstelling naar een hoger plan. Hij heeft een zuivere stem en zijn acteerspel is eerlijk en perfect voor deze intieme setting. Zijn band met de meneer Maraczek van Ian Dring is prachtig neergezet en hij trapt de tweede akte geweldig af met een uitstekende vertolking van Try Me.

Zonder ooit de aandacht weg te trekken van het collectief, maakt LeClair van Arpad een van de fundamenten van deze geslaagde herneming. Het is een triomfale prestatie – LeClair is absoluut een talent om in de gaten te houden.

Ook Dring levert uitstekend werk. Zijn Maraczek is fantastisch: die typische brombeer die zijn zaak op zijn eigen manier wil runnen, maar stiekem zielsveel houdt van zijn loyale personeel. Zijn samenspel met LeClair is ijzersterk, evenals zijn scènes met de Amalia van Charlotte Jaconelli en de Georg van John Sandberg. Zijn excuses aan Georg zijn bijzonder geraakt.

McWhir had het briljante idee om Dring ook de rol van hoofdober in het café te laten spelen. Hierdoor kan Dring alle remmen losgooien (met een malle pruik) als een extraverte, campy en bemoeizuchtige gastheer. Dring grijpt die kans met beide handen aan en perst elke druppel komische dwaasheid uit de rol: zijn verwaande maître d' is werkelijk hilarisch. Deze dubbelrol toont de veelzijdigheid van Dring en benadrukt tegelijkertijd de tragiek van meneer Maraczek. Geweldig gedaan.

Als de gladde, dubbelhartige Kodaly — de charmeur met de goede looks — mag Matthew Wellman wat meer ontspannen, maar hij maakt over het algemeen indruk. Hij heeft een goede stem en de juiste podiumpresentatie. Hij zet ijdelheid voortreffelijk neer. Als een van de objecten van zijn affectie is de Ilona van Emily Lynne aandoenlijk eigenzinnig. Ze heeft een prettige stem, maar haar techniek en projectie kunnen nog verbetering gebruiken; zelfs in het kleine Landor was ze regelmatig onverstaanbaar, vooral in A Trip To The Library. Dit lag niet aan de balans met de begeleiding. Lynne leek meer op haar gemak met de dialoog en toonde uitstekende komische timing. David Herzog, als de (zeer geestige) klerk Ladislav die vreest voor zijn baan, is een genot. Altijd alert aan de zijlijn van de actie, maakt Herzog van Ladislav een droge en scherpe observator, een vriend en raadgever tussen de parfumflesjes. Zijn komische timing is subliem en hij zingt uitstekend. Perspective is erg sterk. De rol van Amalia is een geschenk: prachtige nummers als Dear Friend en Vanilla Ice Cream, fijne humor en de nodige romantiek. Het is een droomrol voor een goede sopraan. Charlotte Jaconelli is zonder meer een goede sopraan met een volle, zekere stem. Soms was haar benadering iets te klassiek (het is Bock, geen Beethoven), maar vooral in Vanilla Ice Cream was ze een genot om naar te luisteren. Haar spel was nog wat voorzichtig maar oprecht, en ze maakte van Amalia een gelaagd personage. Met een iets lossere benadering zal ze nog meer stralen.

John Sandberg doet er alles aan om van Georg een succes te maken. Georg is de spil van het stuk: de hardwerkende goede lobbes die hopeloos romantisch is. Sandberg moet nog iets meer energie en gemak in de rol vinden. Zijn stemkleur past niet helemaal bij deze partituur, maar hij komt er vocaal prima mee weg. Hij is sympathiek en heeft de juiste dromerige blik, al oogt hij soms wat gespannen.

Het is een lastige balans voor Jaconelli en Sandberg: ze moeten beiden volledig verliefd zijn op de onbekende briefschrijver, terwijl ze ondertussen verliefd worden op een collega waar ze eigenlijk hun twijfels bij hebben. Het ongemak in de parfumerie gaat de acteurs goed af, maar er mag meer gewerkt worden aan de onderlinge aantrekkingskracht om de romance geloofwaardig te maken. Beiden spelen nu iets te veel vanuit de zwaarte; het tempo ligt wat laag. Meer trillende anticipatie en de 'zoete pijn' van verlangen is nodig van beiden. Zodra dat in balans is, zal het stuk nog meer tot bloei komen.

Het ensemble werkt hard en zorgt voor uitstekende vocale ondersteuning, waarbij Annie Horn en Tom Whalley positief opvallen.

Dit is een frisse, warme en levendige herneming van een slimme en intieme muzikale komedie. McWhir heeft de intimiteit van de zaal perfect laten aansluiten bij de intimiteit van het stuk, en Vince-Gatt zorgt dat de muziek fonkelt. Oprecht goed amusement.

She Loves Me is te zien in het Landor Theatre tot en met 7 maart 2015.