RECENSIE: Shipwreck, Almeida Theatre ✭✭✭

Helena Payne bepreekt Anne Washburn's Shipwreck onder regie van Rupert Gould, nu te zien in het Almeida Theatre.

De cast van Shipwreck in het Almeida Theatre. Foto: Marc Brenner Shipwreck

Almeida Theatre

19 februari 2019

3 sterren

Boek tickets Anne Washburnu2019s Shipwreck in het Almeida is een lange zit, en zo voelt het ook. De eigenzinnige maar vermakelijke regie van Rupert Goold en de fantastische vertolkingen van een door de bank genomen sterke cast doen hun best om het stuk tot leven te wekken, maar het script is op z'n best overcompleet en op z'n slechtst irritant wijdlopig en belerend. Het stuk draait losjes om een Keniaanse jongen die is geadopteerd door een wit, christelijk Amerikaans echtpaar uit de u2018rust beltu2019, en de onvermijdelijke wrijvingen tussen hen in het Trump-tijdperk.

Fisayo Akinade als Mark in Shipwreck. Foto: Marc Brenner

Het meest geslaagd is de synergie tussen het lichtontwerp van Jack Knowles en het decor van Miriam Buether. Het middelpunt van de zaal is een grote ronde tafel die tevens dienstdoet als podium. Daarboven hangt een prachtige halo of lichtband die sierlijk transformeert om het drama te ondersteunen en op een gegeven moment u2013 wanneer de draaischijf in gebruik is u2013 het hele theater verandert in een gigantische, ronddraaiende zou00ebtroop. Bij aanvang van de voorstelling zitten er toeschouwers rond de tafel, vermengd met overduidelijk tussen het publiek geplaatste acteurs. Het is een clichu00e9, vermoedelijk bedoeld om te suggereren dat wij, het publiek, ook spelers zijn en medeplichtig aan het verhaal dat zich ontvouwt. Het probleem met deze voorstelling is echter dat het bijna alleen maar uit u2018verhaalu2019 bestaat; oprechte vertellingen en directe monologen. Het voelt als acteurs die gevraagd worden om TED-talks te houden over politiek, Trump en etniciteit: letterlijk niemands idee van een gezellig avondje uit.

Tara Fitzgerald als Teresa in Shipwreck. Foto: Marc Brenner

Justine Mitchell valt op als u2018keyboard warrioru2019 door haar vermogen om de broodnodige humor in het script te vinden. Haar timing is droog en meanderend, en ze vangt feilloos de frustratie over de beperkingen van de taal wanneer men probeert respectvol te discussiu00ebren over gevoelige en cruciale zaken als identiteits- en rassenpolitiek. Khalid Abdalla zet een beheerst personage neer als een homoseksuele advocaat die zijn stem uitbracht op Trump, ondanks de protesten en afschuw van zijn partner en mede-hoogopgeleide liberalen. Fisayo Akinade schetst een prachtig portret van de geadopteerde zoon en onderzoekt op pijnlijke wijze de ontheemding die iemand kan voelen die is opgegroeid in een cultuur die mijlenver afstaat van zijn eigen afkomst. Zijn personage maakt ook belangrijke punten over het verschil tussen zijn ervaring als geadopteerde Keniaan bij witte Amerikaanse ouders en zijn tijdgenoten die afstammelingen zijn van tot slaaf gemaakte Afro-Amerikanen. Echter, ondanks alle inspanningen, zorgt de homogene schrijfstijl ervoor dat alle personages in een vergelijkbaar patroon van taalgebruik en toon vallen. Uiteindelijk ontdekken we dat dit verklaard kan worden door de onthulling dat alle andere personages hersenspinsels zijn van de jongen, maar dat maakt het er niet makkelijker naar om naar te luisteren.

Khalid Abdalla (James Comey) en Elliot Cowan (Donald J Trump) in Shipwreck. Foto: Marc Brenner

Shipwreck maakt een aantal treffende punten, zoals u201ckunst is veel minder effectief als het direct isu201d u2013 een ironische uitspraak voor een stuk dat elke minuut van de drie uur durende moraalpreek laat voelen. De volledige overtuigingskracht van de sterrencast behoedt dit experiment voor narcisme, en de projecties van Luke Hall brengen krachtig de plaag en de directe bevrediging van sociale media over, waar de meesten van ons hun politieke strijd voeren in plaats van iets fysieks en werkelijk effectiefs te ondernemen. Wellicht dat Washburns groteske weergave van Trump in fluwelen broek en gouden bodypaint het publiek aan de andere kant van de oceaan schokte. In dit land vloeit er bij de meeste mensen echter satire door de aderen, wat de scherpte van deze beoogde climax behoorlijk wegneemt.

Te zien tot en met 30 maart 2019

BOEK TICKETS VOOR SHIPWRECK