Recensie: Stephen Ward, Aldwych Theatre ✭✭

Alexander Hanson & Charlotte Blackledge in Stephen Ward. Foto: Nobby Clarke. Als jarenlang bewonderaar van de musicals van Andrew Lloyd Webber keek ik met veel belangstelling uit naar Stephen Ward. De publiciteit vooraf deed vermoeden dat dit een afwijking zou kunnen zijn van Lloyd Webbers traditionele repertoire. Het verhaal van Ward was fascinerend en de achtergrond van de 'swinging sixties' bood de creatieven een schat aan mogelijkheden.

Echter, ergens tijdens het bakproces is het met deze musical gruwelijk misgegaan.

Stephen Ward was een succesvolle osteopaat en kunstenaar in de jaren zestig. Hij raakte niet alleen bevriend met kopstukken uit het establishment, maar ook met Soho-persoonlijkheden en menig aantrekkelijk jong meisje dat in zijn invloedssfeer werd geïntroduceerd. Politieke affaires, ego's en wraakzucht zorgden ervoor dat Ward de zondebok werd toen de regering verwikkeld raakte in een schandaal van ongekende proporties, terwijl de roddelpers voor het eerst echt van zich liet horen. Het is een verhaal dat zoveel potentie had, maar als voorstelling levert Stephen Ward bedroevend weinig op.

Alexander Hanson speelt Stephen Ward als een uiterst beheerst personage. Hij vertelt zijn eigen verhaal en spreekt zijn verbazing uit over het feit dat hij is geëindigd in een griezelkabinet van een wassenbeeldenmuseum in Blackpool. Charlotte Blackledge en Charlotte Spencer doen overtuigend dienst als Mandy Rice Davies en Christine Keeler, en de rest van het ensemble doet hun uiterste best met wat zeer afgezaagd materiaal. Enkele scènes van de politie-ondervraging in de tweede akte zorgen voor de meest dramatische momenten, en ik durf te wedden dat je niet snel weer een chique diner dat uitmondt in een SM-orgie zult zien in een musical van Andrew Lloyd Webber.

Pas in de tweede akte weet Joanna Riding Stephen Ward eindelijk vleugels te geven. Haar prachtige solo I’m Hopeless When It Comes To You toont de klassieke klasse van Lloyd Webber, maar helaas is dat moment zo weer voorbij. Stephen Ward is 'Lloyd Webber-light'. Er is weinig dat deze partituur aanbeveelt. Het is banaal, inspiratieloos en mist de gebruikelijke melodieuze magie van Lloyd Webber. Ook de teksten zijn lomp en schieten hopeloos tekort om deze musical te laten slagen.

De repetitieve score zit vol onhandig recitatief, begeleid door wat waarschijnlijk het kleinste orkest is dat ooit een Lloyd Webber-productie heeft gesierd. Het is een elektronische, rammelende puinhoop, georkestreerd door Lloyd Webber zelf.

Het decorontwerp is overwegend elegant, met een reeks soepel glijdende draperieën die scènes snel laten wisselen, aangevuld met algemene projecties van het platteland die subtiel de locatie aanduiden. Naarmate de show vordert, worden de projecties echter storend voor het spel, en ze falen jammerlijk wanneer ze het slotmoment van Wards verhaal volledig verpesten. Een tip voor video-ontwerpers: projecteer geen tekst (in dit geval een krantenkop) op golvende gordijnen. Enkele seconden aan aangrijpende stilte werden gevoelsmatig minuten van ongemakkelijk zwijgen, terwijl we ons afvroegen of er een technisch defect was.

Al met al krijg je het idee dat Andrew Lloyd Webber behoefte heeft aan iemand als Robert Stigwood of Cameron Mackintosh; mensen die niet bang zijn om 'NEE' te zeggen tegen een componist die wellicht té succesvol is geworden voor zijn eigen artistieke bestwil. Je vraagt je af of Andrew is bezweken onder een kring van jaknikkers. Het is een bittere pil dat een geweldige show als Top Hat het veld moest ruimen voor dit magere excuus voor een musical. In een tijd waarin producenten klagen over een chronisch tekort aan theaters voor nieuwe voorstellingen, kun je je alleen maar afvragen hoe dit in hemelsnaam een podium heeft gekregen.