RECENSIE: Target Man, King's Head Theatre Londen ✭✭✭✭

Sophie Adnitt recenseert Target Man door Mark Starling, nu te zien in het King's Head Theatre in Londen.

Target Man

Kingu2019s Head Theatre

Vier sterren

Boek Tickets Vanaf het eerste moment dat ik ervan hoorde, deed Target Man, momenteel te zien in The Kingu2019s Head Theatre, me sterk denken aan het recente 'Gay Footballer' verhaal op Twitter. Dat account, aangemaakt in juli van dit jaar, claimde te worden beheerd door een voetballer uit de Championship die van plan was op een vaste datum uit de kast te komen. De speculaties waren niet van de lucht. Echter, op de avond voor de vermeende aankondiging werd het account verwijderd na een laatste bericht: 'Ik dacht dat ik sterker was. Ik had het mis.' Of het nu echt was of niet, de 'Gay Footballer' bracht het onderwerp van lhbtq+-spelers weer naar de mainstream. In een zeldzaam geval van 'life imitating art' (dit stuk werd geschreven in 2017, ruim vu00f3u00f3r het account bestond) behandelt Target Man zeer vergelijkbare thema's. Is het zelfs in deze tijd wel veilig voor een topsporter om uit de kast te komen? Ondanks alle beweringen van fans, coaches, teamgenoten en sponsors: zou het een carriu00e8re echt schaden?

In dit verhaal is Connor (William Robinson) een nieuwe aanwinst voor het team. Hij is een tikkeltje onder de indruk van het trainen naast zijn idool Joel (Mateo Oxley) en leeft onder enorme druk van zijn vader, een ex-voetballer (Edward Wolstenholme). Zijn opportunistische zaakwaarnemer Emma (Sian Martin) wil dat Connor openlijk in de pers over zijn geaardheid praat u2013 en niet alleen hij. Dit onvoorspelbare en vaak aangrijpende stuk stelt vragen over de huidige staat van de sport en geeft antwoorden die we misschien liever niet horen.

Na een wat stroef begin ontwikkelt het stuk zich goed, al lijkt het uiteindelijk niet goed te weten waar het moet eindigen. The Kingu2019s Head is een piepkleine zaal en af en toe voelt het alsof de cast de instructie heeft gekregen om dit stuk voor een veel groter theater te spelen. Een van de charmes van een intiem auditorium is juist dat je de kleine details kunt zien die in een grote zaal verloren zouden gaan u2013 een zenuwachtige trilling van de handen, een bezorgde blik. Het zou het stuk enorm verfijnen als de cast de ruimte kreeg om het op die manier te spelen.

In een verbazingwekkend professioneel debuut weet Robinson vaak die kleine, intieme details te vangen, wat zijn vertolking des te krachtiger maakt. Naast hem zet Oxley een uitstekende Joel neer. Aanvankelijk stou00efcijns en op zijn hoede, met hoge muren om zich heen gebouwd, laat Oxley gaandeweg steeds meer van Joels onzekerheden naar de oppervlakte komen. Hij brengt een geleidelijke, maar deprimerend onstuitbare neergang in zijn professionele leven in kaart u2013 iets waar Joel overduidelijk veel om geeft.

Martin is als zaakwaarnemer Emma heerlijk verraderlijk u2013 haar mond zegt het ene, maar je krijgt het gevoel dat er in het hoofd van Emma een miljoen andere dingen omgaan, en lang niet allemaal even aardig. Wolstenholme maakt de compacte cast compleet en laat in zijn diverse rollen een scala aan accenten horen, waardoor hij het stuk binnen enkele seconden op het toneel bevolkt met geloofwaardige personages.

Het stuk is kort maar krachtig; het voelt nooit alsof we iets missen door geen andere mensen te ontmoeten of scu00e8nes buiten de handvol locaties te zien. De beste scu00e8nes zijn de scu00e8nes die wat langer mogen doorlopen, omdat de gesprekken dan steeds boeiender worden. Er worden echter iets te veel scu00e8nes afgebroken door black-outs, waardoor het verhaal wat fragmentarisch aanvoelt, en er zitten een paar tijdsprongen van vermoedelijk enkele maanden in die wat desoriu00ebnterend kunnen werken. Verder is het schrijfwerk van Mark Starling meeslepend, vooral wanneer je je realiseert dat maar weinig mensen in dit stuk echt openhartig tegen elkaar zijn u2013 en wat ze nu00edet zeggen is fascinerend. Er zit weinig optimisme in dit stuk, maar de algehele, kille troosteloosheid van het lot van Joel and Connor komt daardoor juist des te harder binnen. Dit is geen dramatische ontknoping die is ontworpen voor sensatie. Dit is wat er waarschijnlijk echt zou gebeuren u2013 en dat is op zijn eigen manier veel beangstigender.

Als een brutaal eerlijk stuk theater schuwt Target Man de ongemakkelijke, onbevredigende en vaak lelijke kant van een sport niet die meer een 'business' is geworden dan welke andere dan ook u2013 inclusief de commercialisering van privu00e9levens.

Tot 24 augustus 2019