RECENSIE: That Man, Hippodrome Casino ✭✭✭✭

That Man (Workshop-voorstelling)

Hippodrome Casino

20 september 2016

4 sterren

Iedereen die dol is op de muziek van Caro Emerald, zal smullen van That Man, een feest van haar nummers gepresenteerd in een dramatische context.  Mocht je haar muziek niet kennen of nog niet overtuigd zijn van haar kwaliteiten, dan zul je betoverd worden door de heerlijke optredens van de cast van tien in deze productie, ondersteund door een strakke vierkoppige band onder leiding van MD Iain Vince-Gatt.  Wendy Gill had het geweldige idee om een selectie van haar nummers samen te brengen in een verhaal. De afgelopen jaren heeft ze, in nauwe samenwerking met regisseur Paul Boyd, gewerkt aan een script dat precies dit doet.  Wendy heeft nu een door de Arts Council gefinancierde ontwikkelingsweek geproduceerd voor haar oorspronkelijke concept. Paul regisseerde het verhaal voor het intieme podium van de Matcham Room, terwijl Anthony Whiteman de choreografie van de muzikale nummers verzorgde.  Gisteren werd het geheel tweemaal vertoond: eerst voor genodigden uit de industrie en daarna voor het brede publiek, dat de zaal met 150 stoelen vulde en de geboden pracht warm onthaalde.

De hoofdfocus gedurende de tachtig minuten spertijd lag op de partituur van 17 nummers.  Deze werden door een fantastische cast ten gehore gebracht via drie vaste microfoons in jaren 40-stijl aan de voorzijde van het podium.  Hoewel Paul Boyd vermeld staat als 'regisseur', werden alle muzikale nummers gebracht als een 'concertuitvoering' vanaf deze vaste posities.  Sabrina Aloueche schittert als de Argentijnse hoofdrolspeelster Rosa, die haar weg probeert te vinden in de Londense nachtclub The Flamingo in de jaren 50, de plek waar alle personages elkaar kruisen; Rhiannon Chesterman is de kwieke ingénue Susan; Treyc Cohen brengt veel ziel in haar rol als de schoonmaakster Grace, die de streken van de blanke elite doorziet en er alles aan doet om hen te helpen; Scott Cripps speelt de verrassend sympathieke beurshandelaar Chas; Kate England is de vaste ster van de Flamingo, Kasha, wiens positie bedreigd wordt door de opkomst van Rosa; Christopher Howell vertolkt Raymond, een eveneens zeer sympathieke handelaar die nog bij zijn invalide moeder woont en geen partner kan vinden, laat staan een kind om het fortuin van mammie te erven; Jonny Labey speelt de deugniet en schavuit die blijkbaar nog nooit van voorbehoedsmiddelen heeft gehoord; Colette Lennon als Barbara is de personificatie van het huwelijksleven in de jaren 50 – we zien haar bruiloft vroeg in de eerste helft en zien haar daarna haar baan opgeven voor de sleur van het huishouden; Olive Robinson en Toyan Thomas-Browne zorgden voor aantrekkelijke, flitsende bewegingen in de dansensembles; en de stem van David James vertolkte Gus, de Amerikaanse eigenaar van de Flamingo.  Veel van deze personages en hun situaties zullen bekend voorkomen uit verhalen uit die tijd.

Alle personages zingen voor ons de nummers uit het Caro Emerald-songbook, en dat betekent werk van 13 verschillende schrijvers – we moeten niet vergeten dat dit de absolute top van de commerciële platenwereld is.  Passend bij Caro's kenmerkende retro-chic uit de jaren 50, leveren zij werken af die overtuigen als bijna-pastiches van die periode. Ook haar fascinerende stem (wellicht een mix van Lily Allen en Amy Winehouse) komt zo optimaal tot haar recht.  Hoewel het grote aantal schrijvers het gevoel zou kunnen geven van vele stemmen die door elkaar praten, worden ze prachtig verenigd door de zeer kenmerkende en ongebruikelijke vocale kwaliteiten van de zangeres.

Wendy Gill werd gegrepen door die stem.  Hier, in deze dramatische hervertelling van haar catalogus, ontbreekt echter dat specifieke verenigende principe.  In plaats daarvan vertrouwen we op Gill om een samenhangend geheel te smeden uit de vele verschillende stemmen en sferen die door het relatief grote aantal personages worden vertolkt, terwijl velen van hen het werk van verschillende creatieve talenten zingen.  Dit brengt een zeer specifieke reeks uitdagingen met zich mee.  We kunnen kijken naar andere, soortgelijke shows zoals 'Mamma Mia!' (een show die Gill naar verluidt zelf nog niet gezien heeft), waar een wonderbaarlijk succesvolle oplossing werd gevonden voor een minder gecompliceerd probleem: maar bij die show, zo herinneren we ons, zijn er slechts twee schrijvers aan het werk, Benny en Björn.  Dat is hier niet het geval.  Gill heeft de loodzware taak om de talrijke creatieve stemmen en stijlen te laten samensmelten, en momenteel is er – mogelijk – nog een weg te gaan voordat dat proces volledig is voltooid.

Niettemin was dit heerlijk entertainment van de cast, die zich uitstekend van hun taak hebben gekweten – zeker als je bedenkt dat ze slechts één week de tijd hadden om het script, de muziek, de teksten en de choreografie voor de hele show te leren, repeteren en perfectioneren.  Het Verenigd Koninkrijk staat niet voor niets bekend om de kwaliteit van zijn musicalartiesten: deze mensen maakten hier een sterrencast van om nooit te vergeten.

Productiefoto's: Darren Bell

ONTDEK MEER OVER THAT MAN