RECENSIE: The Phantom Of The Opera, Her Majesty's Theatre ✭✭✭✭

The Phantom Of The Opera

Her Majesty's Theatre

12 maart 2015

4 Sterren

BOEK TICKETS Voor een show die ruim 28 jaar geleden in première ging, blijft The Phantom Of The Opera volle zalen trekken. Het is in elk opzicht een schoolvoorbeeld – misschien wel het absolute hoogtepunt – van magisch, sfeervol musicaltheater. De regie van Harold Prince is nog even effectief, scherp en gedetailleerd als altijd; Maria Björnson's buitengewone decorontwerp brengt een rijke weelde en een diepe romantiek naar elk aspect van het verhaal. Gillian Lynne's choreografie, de balletsequenties en het overweldigende, bruisende 'Masquerade' aan het begin van de tweede akte, zijn meesterlijke prestaties. Maar de echte kern van het succes en de lange adem van The Phantom of The Opera, die al sinds 9 oktober 1986 onafgebroken in Her Majesty's Theatre speelt, zijn de slimme teksten van Charles Hart (samen met die van Richard Stilgoe) en de luxueuze, meeslepende partituur van Andrew Lloyd Webber. Ondanks hun bekendheid behouden nummers als 'Music of the Night', 'Prima Donna', 'All I Ask Of You', 'Masquerade', 'The Point Of No Return' en de titelsong nog altijd hun kracht en theatrale schoonheid. Dit is ongetwijfeld te danken aan het vakmanschap van de huidige muzikaal leider James McKeon, die het 27-koppige orkest feilloos aanstuurt en zorgt voor een niveau van orkestrale begeleiding waar de meeste West End-musicals alleen maar van kunnen dromen. Het is natuurlijk makkelijk om te denken dat iedereen de show inmiddels wel kent en de geheimen ervan doorsleept heeft. Maar zoals het matinee-publiek om mij heen bewees, zijn er nog steeds veel mensen die The Phantom Of The Opera nooit live hebben gezien. Het zien van de originele productie met de huidige cast biedt nieuwkomers de kans om de wonderen van de Prince/Lynne-productie te ervaren, terwijl terugkerend publiek kan zien of het stuk de tand des tijds nog steeds doorstaat.

En dat doet het.

Hoewel er momenten zijn waarop de productie een klein beetje begint te kraken, voelt de enscenering grotendeels nog hedendaags aan. De aandacht wordt direct vanaf de start gegrepen, wanneer de dreigende woorden van de veilingmeester het begin van de voorstelling aankondigen. De scènes in de schuilplaats van de Phantom, compleet met boot, kaarsen en het rijk versierde orgel, zijn bijna hypnotiserend; flarden rook prikkelen de verbeelding en doordrenken de actie en muziek met intrige. De spanning in 'Point Of No Return' is overtuigend tastbaar en de uiteindelijke keuzes van zowel Christine als de Phantom blijven verrassen.

Resident director Sam Hiller en resident choreograaf Lynn Jezzard zorgen ervoor dat alles precies zo strak en scherp staat als nodig is om dat koord tussen serieuze romantiek en kluchtige komedie te bewandelen. Ze worden bijgestaan door een, merendeels, zéér kundige cast.

Harriet Jones is beeldschoon, tenger en verleidelijk, precies zoals Christine Daaé hoort te zijn. Ze voelt zich volledig thuis bij het corps de ballet van de Opéra Populaire en weet het gevoel van een jonge, getalenteerde artieste die verward en verrast is door alle aandacht prachtig over te brengen. Haar stem is in elk opzicht een genot, zeer gelijkmatig over het hele bereik, met overal warmte en kleur. Haar vocale expressie is schitterend en ze is nergens onzuiver; ze zingt altijd met waarachtigheid en echt gevoel. 'Wishing You Were Somehow Here Again' is puur genieten.

Ze maakt vooral indruk in de tweede akte, zowel in de scène waarin Carlotta en de managers haar onder druk zetten voor 'Don Juan Triumphant' (een scène die makkelijk melodramatisch en flauw kan worden, maar bij haar niet) als in het sensuele maar dodelijke duet 'Point Of No Return'. Harriet is in topvorm.

Haar vertolking van Christine is des te indrukwekkender omdat tijdens de voorstelling die ik bezocht, haar beide tegenspelers werden gespeeld door understudies. Dat Harriet werkte met acteurs met wie ze niet dagelijks op toneel staat, had geen enkel negatief effect op de kwaliteit van haar hoofdrol.

Kieran Brown, die inviel voor Gerónimo Rauch als de Phantom, was in uitmuntende vorm en evenaarde de intensiteit en details van Harriet's spel vakkundig. Er zijn veel manieren om de rol van de Phantom in te vullen en Brown heeft zijn eigen weg gevonden: een krachtige fysieke prestatie, behendig als een kat, maar doorspekt met woede, verdriet voortvloeiend uit afwijzing en een meedogenloze vastberadenheid. Dit is een angstaanjagende Phantom, op een overtuigende manier.

Vocaal gezien is de fijne, hoge bariton van Brown zijdezacht, verleidelijk en krachtig. Hij heeft een uitstekende controle over zowel de hoogste als de laagste tonen, wat zorgt voor een rijke klank in de diepte en een opwindend, scherp randje in de hoogte. Zijn aanzet, energie en welluidende toon maakten van 'Music Of The Night' een echt hoogtepunt, en zijn samenspel met Harriet in de grote duetten was subliem. Terwijl hij de gebrekkige en moordlustige kanten van de wispelturige Maestro benadrukte, liet Brown ook duidelijk zijn kwetsbare kant zien. Het is in elk opzicht een gedenkwaardige en ontroerende prestatie.

Raoul is een zeer lastige rol om goed neer te zetten. Rijk, knap, zelfverzekerd tot op het arrogante af, maar wanhopig verliefd op Christine; zijn rol is een bijna onmogelijke balanceeract tussen een verwaande kwast en een onwaarschijnlijke held. De sleutel tot een geslaagde Raoul is charme; zoveel charme dat de gebreken van het personage gepaard gaan met een gunreflex.

Oliver Saville, die de rol van Raoul overnam bij afwezigheid van Liam Tamne, bezit meer jeugdig enthousiasme dan echte charme, maar hij valt de rol aan met de felheid die je verwacht van een leeuwentemmer. Hij brengt onrust waar kalmte en autoriteit nodig zijn. Toch ziet hij er goed uit en is zijn stem zuiver en sterk. Hij is op zijn best in de scènes die niet draaien om zijn status als romantisch alternatief voor de mysterieuze leraar van Christine: zijn scènes met Madame Giry, de brandweerman en de managers zijn uitstekend gedoseerd. Met de rust die ontstaat door vaker te spelen, zal Savile ongetwijfeld in de rol groeien.

De Giry-vrouwen zijn sterk vertegenwoordigd. Jacinta Mulcahy is een heerlijk mysterieuze en kordate Madame, op-en-top Frans en altijd gespannen als een snaar. Als zij op het toneel staat, is het moeilijk om naar iemand anders te kijken, zo fel brandt haar intensiteit. Alicia Beck is een prachtige Meg, beheerst en perfect in de balletsequenties, met een heerlijke zangstem en een geweldige aanwezigheid als actrice.

Lara Martins is een uitzonderlijke Carlotta: een betoverende stem met echte kracht, helder en briljant in elke noot, behendig en krachtig ondersteund. Haar vocale beheersing is zo groot dat haar status als 'Supreme Diva' onbetwist is – en zeer vermakelijk. Haar typering is perfect: ze is een onstuitbare brok energie vol hebzuchtig plezier, opgeblazen door zelfingenomenheid. In elk opzicht heerlijk.

John Ellis' Piangi doet qua stijl, stem en gigantisch (en erg grappig) ego niet onder voor Martins. Hij is een heerlijke mix van excentriciteit en hoge C's. In de verkeerde handen kan Piangi onuitstaanbaar vermoeiend zijn en het tempo uit de show halen, maar daar is hier geen sprake van. Ellis is perfect als de pompeuze Italiaanse tenor met beperkt talent, en de complexiteit die hij aan de rol toevoegt, getuigt van zijn eigen vakmanschap.

Er is uitstekend werk van Philip Griffiths als Reyer/de veilingmeester (misschien niet verrassend, aangezien Griffiths al 24 jaar bij het gezelschap zit), en van Joseph Claus, Fiona Finsbury en David Francis als het Il Muto-trio. Het ensemble is sowieso in elk opzicht geweldig, vooral vocaal.

Een van de onverwoestbare geneugten van The Phantom Of The Opera is het komische duo van de managers, Firmin en André. Dit zijn rollen van puur plezier en als ze goed werken, tilt dat de hele show naar een hoger niveau. Helaas was dat hier niet het geval. Op het eerste gezicht dacht ik dat de balans niet klopte omdat de vaste Firmin, Andy Hockley, afwezig was en Martin Ball als André niet gewend was te werken met zijn vervanger, Tim Morgan. Maar aangezien het juist Morgan was die de meer zelfverzekerde en gulle prestatie leverde en actief probeerde een duo te vormen, zat ik er met die eerste indruk naast.

Toch werkten de twee belangrijkste scènes van de managers opmerkelijk goed: de aanwezigheid van anderen hielp Ball blijkbaar om het beste uit zichzelf te halen. Het septet 'Prima Donna' was een absoluut hoogtepunt, precies zoals het hoort.

Met drie hoofdrollen die werden gespeeld door vervangers, bestond het risico dat deze productie even wankelde. Maar de kracht van het huidige ensemble, de duurzaamheid van het bronmateriaal, de kracht van de muziek en teksten, en het vakmanschap van zowel Brown als Morgan zorgden ervoor dat de voorstelling, op wat kleine details na, een triomf was.

No more talk of darkness: Her Majesty's Theatre aan de Haymarket schittert als nooit tevoren.

BOEK TICKETS VOOR THE PHANTOM OF THE OPERA