RECENSIE: The Picture Of Dorian Gray, New Wolsey Theatre ✭✭

Paul T Davies bespreekt de productie van Tilted Wig van The Picture Of Dorian Gray, nu te zien in het New Wolsey Theatre.

Gavin Fowler als Dorian Gray. Foto: Craig Sugden The Picture of Dorian Gray.

New Wolsey Theatre, Ipswich.

2 april 2019

2 Sterren

Boek Tickets

Het is niet moeilijk om te zien dat Wilde's verhaal, voor het eerst gepubliceerd in 1890, veel raakvlakken en resonantie vertoont met onze hedendaagse, door jeugd geobsedeerde maatschappij. Het is een Poe-achtig vertelling over een knappe jonge man die zich overgeeft aan een leven van hedonisme en ongetekend blijft door uitspattingen en ouderdom, terwijl zijn portret, veilig weggestopt, de vreselijke tol van tijd en decadentie incasseert. Tegenwoordig filteren we onze selfies, kunnen we ons imago airbrushen en lijkt Botox een eenvoudige ingreep. Ik vind het interessant dat Wilde's verhalen, evenals zijn toneelstukken, nog steeds zo populair zijn. Helaas is de productie van Tilted Wig een beetje een wisselvallig geheel; bij vlagen goed, maar het ontbreekt aan een sterke dramatische ontwikkeling.

Daniel Goode (Basil), Jonathan Wrather (Henry) en Gavin Fowler (Dorian). Foto: Craig Sugden

Een lichtpuntje is het ontwerp van Sarah Beaton: het decor is een vochtig uitziend atelier, waardoor de actie vloeiend tussen scènes en tijdperken kan overgaan, en de kostuums zijn noch historisch specifiek, noch ultra-modern. Hoewel de look goed werkt, ligt hierin ook het probleem van de productie: het valt voortdurend tussen wal en schip. Het is niet gotisch genoeg, niet camp genoeg en zeker niet spannend genoeg. Er zijn enkele goede momenten, met name een komisch voorbeeld van acteren uit de late negentiende eeuw in het eerste deel, en een deel van de Wildeaanse humor overleeft in het script. Maar hoewel de eerste helft de weg plaveit voor een veelbelovende tweede akte, zakt het tempo in deel twee vreselijk in en wordt alles aan het publiek voorgekauwd. Telkens wanneer er iets naars staat te gebeuren, licht de vitrine met het pistool en het mes op, en kunstenaar Basil Hallward helpt Gray een handje door op een plastic zeil te gaan staan om te worden vermoord, zodat de schoonmaak achteraf minimaal blijft. Er is een vreselijk clichématige drugspartner-scène; geen verrassing dat de muziek dreunt, de cast vertraagd en dan weer versneld beweegt, elkaar betast en het podium baadt in rood licht. Ik was dit soort uitbeeldingen al beu voordat xtc overging in MDMA en meth, en ik zou willen dat gezelschappen hier simpelweg mee ophielden.

Kate Dobson (Sybil) en Adele James (Catherine). Foto: Craig Sugden

De cast levert prima werk. De homo-erotische subtekst blijft stevig in de subtekst, maar Daniel Goode was bijzonder sterk als kunstenaar Basil Hallward, die het portret schildert en verliefd wordt op Gray — een prachtige, ingetogen vertolking van verlangen en moraliteit. Jonathan Wrather vangt goed de aftakeling van Lord Henry Wotton, die niet kan ontsnappen aan de klauwen van de tijd en losbandigheid. De vrouwen zijn eendimensionaal, wat zonde is aangezien Wilde's vrouwen in zijn toneelstukken juist veel humor en nuchterheid brengen. Phoebe Pryce maakt indruk en haalt veel uit de rol van Lady Wotton, maar het is een wanhopig onderontwikkelde partij. Dorian Gray raakt gecorrumpeerd tijdens de pauze, en door deze snelle ommekeer speelt Gavin Fowler hem voornamelijk op één arrogante toon.

Het is lastig om het theater te verdedigen tegen beschuldigingen van een onverbiddelijk middenklasse-gehalte wanneer van het publiek wordt gevraagd zich te bekommeren om rijke, luie nihilisten als deze; we leren Dorian's slachtoffers niet goed genoeg kennen om dat enigszins in balans te brengen. Voor mij was dit een productie met veel potentie, maar een gedurfder besluit om het materiaal volledig te moderniseren en in te korten tot een vlotte negentig minuten, had Wilde's thema's wellicht krachtiger onderstreept.

Tot 6 april 2019

BOEK TICKETS VOOR THE PICTURE OF DORIAN GRAY