ELEŞTİRİ: The Picture Of Dorian Gray, New Wolsey Theatre ✭✭

Paul T Davies, Titled Wig'ın şu an New Wolsey Tiyatrosu'nda sahnelenen Dorian Gray'in Portresi yapımını yorumluyor.

Dorian Gray rolünde Gavin Fowler. Fotoğraf: Craig Sugden Dorian Gray'in Portresi.

New Wolsey Tiyatrosu, Ipswich.

2 Nisan 2019

2 Yıldız

Bilet Al

Wilde'ın ilk kez 1890'da yayımlanan hikayesinin, gençlik takıntılı günümüz toplumuyla ne kadar örtüştüğünü ve yankı bulduğunu görmek zor değil. Poe öykülerini andıran bu hikayede, haz odaklı bir hayat süren yakışıklı bir gencin yıpranmışlıktan ve yaşlanmaktan etkilenmemesi, buna karşılık saklı duran portresinin zamanın ve düşkünlüğün korkunç saldırılarını üzerinde toplaması anlatılıyor. Günümüzde özçekimlerimizi filtreliyoruz, fotoğraflarımıza dijital müdahale yapabiliyoruz ve botoks artık sıradan bir seçenek. Wilde'ın oyunları kadar öykülerinin de hala popüler olması ilgi çekici; ancak ne yazık ki Tilted Wig'in yapımı, bazı açılardan iyi olsa da genelinde güçlü bir dramatik gelişimden yoksun, dengesiz bir çalışma olmuş.

Daniel Goode (Basil), Jonathan Wrather (Henry) ve Gavin Fowler (Dorian). Fotoğraf: Craig Sugden

Olumlu yönlerinden biri Sarah Beaton'ın tasarımı; sahneler ve zamanlar arası akışı kolaylaştıran nemli görünümlü bir sanatçı atölyesi dekoru ve ne döneme sadık ne de ultra modern olan kostümler başarılı. Görsel dil iyi işlese de yapımın asıl sorunu burada yatıyor: Sürekli iki arada bir derede kalıyor. Ne yeterince Gotik, ne yeterince gösterişli, ne de kesinlikle yeterince heyecan verici. İlk bölümde 19. yüzyıl sonu oyunculuğuna dair eğlenceli örnekler gibi bazı başarılı anlar mevcut ve metinde Wildevari nüktedanlık korunmuş. Ancak ilk yarı umut verici bir ikinci perde için zemin hazırlasa da, ikinci bölümün temposu feci şekilde düşüyor ve her şey seyirciye fazla önceden belli ediliyor. Ne zaman kötü bir olay yaşanacak olsa, içinde tabanca ve bıçak bulunan cam bölme aydınlanıyor; sanatçı Basil Hallward ise cinayetten sonra temizlik işini kolaylaştırmak istercesine kendisini plastik bir örtünün üzerine konumlandırarak Gray'e yardımcı oluyor. Müziğin gümlediği, oyuncuların bir yavaşlayıp bir hızlandığı, birbirlerine dokundukları ve sahnenin kırmızı ışığa boğulduğu o fazlasıyla klişe uyuşturucu partisi sahnesi de cabası. Bu tür temsillerden artık çok sıkıldım ve tiyatro topluluklarının artık bundan vazgeçmesini diliyorum.

Kate Dobson (Sybil) ve Adele James (Catherine). Fotoğraf: Craig Sugden

Oyuncular iyi iş çıkarıyor. Eşcinsel alt metin kararlı bir şekilde alt metin olarak kalıyor; ancak portreyi yapan ve Gray'e aşık olan ressam Basil Hallward rolünde Daniel Goode, özlem ve ahlak kavramlarını yansıtan nazik performansıyla özellikle başarılıydı. Jonathan Wrather, zamanın ve sefahatin pençesinden kurtulamayan Lord Henry Wotton'ın çöküşünü iyi yakalıyor. Kadın karakterler ise tek boyutlu kalmış; Wilde'ın oyunlarında mizahı ve sağduyuyu genellikle kadınların sırtlandığı düşünülürse bu üzücü bir durum. Phoebe Pryce, Lady Wotton rolünde elinden geleni yapıyor ancak karakter çok yetersiz geliştirilmiş. Dorian Gray'in arada yozlaşması ve bu hızlı değişim, Gavin Fowler'ın onu çoğunlukla tek düze ve kibirli bir tonda oynamasına neden oluyor.

Seyirciden bu zengin, aylak ve nihilist karakterleri önemsemesi beklendiğinde, tiyatroyu o meşhur "amansız orta sınıf" suçlamalarına karşı savunmak güçleşiyor; zira dengeyi kurmak adına Gray'in kurbanlarından bazılarını yakından tanıma fırsatımız olmuyor. Benim için bu yapım büyük potansiyel taşıyordu ancak materyali tamamen modernize etmek ve metni 90 dakikalık tempolu bir yapıya indirmek, Wilde'ın temalarını daha çarpıcı bir şekilde vurgulayabilirdi.

6 Nisan 2019'a kadar

DORIAN GRAY'IN PORTRESI İÇİN BİLET ALIN