RECENSIE: The Way Of The World, Donmar Warehouse ✭✭✭

Paul T Davies recenseert de komedie The Way Of The World, momenteel te zien in de Donmar Warehouse.

Het ensemble van The Way Of The World. Foto: Johan Persson The Way of the World.

The Donmar Warehouse, Londen.

6 april 2018

3 Sterren

Boek Nu Het is tegenwoordig vaste prik om klassieke teksten te moderniseren, de eigentijdse relevantie te benadrukken en nieuwe kanten aan het werk te ontdekken. Soms werkt dat briljant (Julius Caesar in het Bridge Theatre), soms verstikt de interpretatie de tekst enigszins (The Plough and the Stars in de Lyric Hammersmith). Wat een verademing is het dan om een Restoration Comedy te zien, compleet met pruiken, decors en prachtige kostuums uit die tijd, gespeeld in een stijl die zijn relevantie niet van de daken hoeft te schreeuwen. De komedie van William Congreve, met zijn overgecompliceerde plot, draait in de kern om het misbruik en de manipulatie van Lady Wishfort en haar emoties, puur zodat mannen haar geld in handen kunnen krijgen. In deze wereld is liefde kapitaal en geld bezit, en de genderkloof is voor iedereen pijnlijk duidelijk zichtbaar.

Alex Beckett (Waitwell), Haydn Gwynne (Lady Wishfort) en Sarah Hadland (Foible) in The Way Of The World. Foto: Johan Persson Deze Donmar Warehouse-productie ziet er fabelachtig uit, waarbij het decorontwerp van Anna Fleishle en het kostuumteam van Ilona Karas de absolute sterren van de show zijn. Het acteerwerk is even weelderig als de kostuums, met enkele perfect getimede komische vertolkingen. Geoffrey Streatfeild als Mirabell, die samenzweert uit liefde, en zijn tegenstrever Tom Mison als Fainall, die samenzweert voor het geld, zijn beiden uitstekend. Hoewel hun benadering in de eerste helft — die veel expositie bevat — wat te gemaniëreerd en formeel is, wat het tempo remt. Fisayo Akinade brengt bruisende energie in de rol van Witwould, Justine Mitchell is voortreffelijk als de wat cynische maar verliefde Millamant, en Sarah Hadland zet al haar komische talent in voor de brutale en meespelende dienstmeid Foible.  Caroline Martin maakt indruk als Mrs. Fainall; zij is het meest oprechte personage, een vermoeide en cynische commentator van haar tijd.

Geoffrey Streatfield (Mirabell) en Justine Mitchell (Millament) in The Way Of The World. Foto: Johan Persson

Maar de avond behoort toe aan de formidabele Haydn Gwynne als Lady Wishfort, een vrouw vol vergane glorie die wanhopig opnieuw wil trouwen, zich onbewust van de prijs die haar fortuin op haar hoofd heeft gezet. Hilarisch in haar zelfbedrog over haar schoonheid en status, maar ook hartverscheurend om te zien hoe wreed ze wordt gemanipuleerd door de mannen en haar zogenaamd beste vriendin. In de tweede helft serveert Congreve een reeks dialogen die aanvoelen als een serie hoogstaande tenniswedstrijden op Wimbledon; de gevatheid en komedie worden meesterlijk over en weer geslagen. Christian Patterson steelt bijna de show als de brutale Sir Wilful Witwould, en de scène waarin Alex Beckett zich voordoet als Waitwell om het geld van Lady Wishfort veilig te stellen is een absolute masterclass in komische timing.

Fisayo Akinade (Witwould), Christian Patterson (Sir Wilfull Witwould) and Simon Manyonda (Petulant) in The Way Of the World. Foto: Johan Persson

Toch is ruim drie uur een lange zit om te kijken naar roddelende, complotterende en manipulerende rijken. De regie van James MacDonald komt met horten en stoten tot leven; voor mij kwam de vaart er pas echt in toen mevrouw Gwynne in het derde bedrijf verscheen. De aan de lange kant zijnde eerste helft zou gebaat zijn bij wat scherpere inkortingen om sneller bij de komische hoogtepunten te komen, en het verbaasde me dat de intieme ruimte van de Donmar niet meer werd gebruikt voor publieksinteractie. Dat gezegd hebbende: dit is een uitstekend ensemble en de productie zal naarmate de reeks vordert alleen maar hechter worden. Het biedt veel bevredigende scènes, ook al zit het accent in de tweede helft.

BOEK TICKETS VOOR THE WAY OF THE WORLD