RECENSIE: Tori Scott - Thirsty, Vaults Festival ✭✭✭✭✭

Tori Scott Tori Scott: 'Thirsty'

Vaults Festival

14 maart 2018

5 Sterren

Deze show was een puur genot. De Amerikaanse diva Tori Scott, een wulps muzikaal kanon, trapte af met de energieke powerhymne 'I'm Feelin' Sexy And Free' en was direct van plan die toon vast te houden. En of ze dat deed! Ze nam geen gevangenen in haar niet aflatende vertoon van charisma, kracht en vocale schoonheid, dit alles doorspekt met haar gevatte en brutale New Yorkse commentaar: 'Dit is geen show waar je vrolijk van wordt. Het zal je niet veranderen. Je zult na afloop niet denken dat de wereld een betere plek is. (Pauze) Integendeel.'

Maar voordat we bij de grappen belandden – en wat waren het er veel! – moesten we haar eerst vergezellen bij powerhymne nummer twee, 'Climb'. Dit bracht meer swing in het geluid van haar fantastische trio, bestaande uit MD Adam Wachter op piano, Jamie Wilkins op bas en Lisa Martin op drums. Wachter en Scott zijn oude maten uit NYC, en zo dik met elkaar dat ze hem met plezier introduceerde als 'single, vers-bottom'. Scott is zich terdege bewust van haar publiek, en de gay scene is een grote en geliefde achterban. Een beetje zoals Bette Midler in haar dagen in de St Mark's Baths, bespeelt ze die fans net zo enthousiast als het 'gin-and-tonic'-publiek uit de chique wijken, die ook massaal en in stemmige getale komen opdraven om haar de eer te bewijzen.

En waarom ook niet, als je de realiteit even kunt vergeten (een van haar expliciete doelen) in het gezelschap van zo'n innemende, vamp-achtige anti-heldin? Ze overiet ons met pikante anekdotes die haar repertoire in een geheel nieuw daglicht stellen. Zo vloeit een pijnlijk grappig verhaal over een metroreiziger die zichzelf bevredigde, met een griezelige toepasselijkheid over in 'Zing, Went The Strings Of My Heart'. Ze is een vrouw van formaat, met een stem van formaat en een kolossale brutaliteit. Ze schakelt na dat nummer moeiteloos over naar een dubbel tempo voor 'The Trolley Song', waarbij Wachter zijn instrument virtuoos hanteert met grootse, orkestrale effecten.

Een vleugje quasi-realiteit sijpelde door in enkele goed gekozen showbizz-roddels, waarbij ze terugblikte op haar eigen roots. Ze vertelde over de 'gay dads' die bevriend met haar raakten in de culturele leegte van het provinciale Arlington, Texas, waar de eerste show die ze ontdekte 'Evita' was. Cue: 'What's New, Buenos Aires?', dat door de opgezweepte band in een swingend Latijns-Amerikaans jasje werd gestoken. Daarna loodste een verhaal over 'poppers' ons naar een medley van 'I'm Flying' en 'Wake Me Up When It's Over'. Dit leidde naar wat meer ontnuchterende bespiegelingen over de huidige staat van Amerika, vermengd met de vrolijke funk van Janelle Monáe's 'Tightrope', die hier met meer soul werd gebracht dan we gewend zijn. Scott heeft de nodige levenservaring en vindt resonanties in deze nummers die jongere zangers simpelweg nog niet begrijpen (tenzij ze toevallig Judy Garland heten).

Vervolgens belandden we in een ander muzikaal landschap met 'Under Pressure' van Queen en Bowie. Wat de buitengewone stem van Tori Scott met dit nummer deed, was werkelijk wonderbaarlijk: telkens wanneer je denkt haar door te hebben, neemt ze je mee naar iets nieuws. En de manier waarop ze het bracht! Dit nummer werd uitgevoerd à la Lindsay Lohan, inclusief een manische tocht door de zaal en over de stoelen, bekroond met de opmerking: 'Volgens Google is dit de Amerikaanse versie van de NHS'.

Volgende halte: Madonna's 'And I Feel Like I Just Got Home', gebracht met meer diepgang dan je voor mogelijk houdt, zelfs bij een zangeres van dit kaliber. Het was adembenemend. Maar het beste moest nog komen. Via een anekdote over vreselijke baptistische hypocrieten uit Zuid-Texas hoorden we Hozier's 'Take Me To Church'. Een eenvoudige, pure stem die aanzwol tot een krachtige uithaal. Na warme herinneringen aan drankgebruik als tiener kregen we een pittige 'And Then He Kissed Me' en 'Do What You Want With My Body': slechte herinneringen aan drank, die ons – hoe kan het ook anders – verbonden met 'Chain of Fools', wat weer overging in 'I've Had A S**t Day'. Nog meer wodka-verhalen leidden naar Tinder-avonturen, wat ons katapulteerde in een verbazingwekkend eerlijke en loepzuivere Franse vertolking van 'La vie en rose'. Subliem!

Een slimme transitie – zoals we van deze meesteres gewend zijn – bracht ons bij een oprechte en ontroerende versie van 'Wrecking Ball', die Scott zowaar wist te laten overvloeien in 'The Man That Got Away'. Dit laatste nummer was de absolute showstopper: ze bracht het met zo'n nauwgezette trouw aan de frasering van Garland, maar mét vocale versieringen en klankkleuren (soms herinnerend aan Doris Day of Dinah Shore) die het volledig eigen maakten. Wachter was op zijn best in de begeleiding. Het was voor iedereen duidelijk: ze is niet alleen de koningin van het moderne poprepertoire, ze staat ook stevig in de traditie van de grote vertolkers van het American Songbook. Een wereldwonder.

De emotionele ontlading kwam in de vorm van een beschonken tocht door 'I'm Miss Beehive 1963' uit 'Hedwig and the Angry Inch', culminerend in een staande ovatie voor 'What's Going On', gebracht met de volle overgave van een Texaanse. Natuurlijk kon een toegift niet uitblijven, en dus kregen we een lieflijk en prachtig 'Do You Wanna Dance?', met de engelachtige gloed van een kruising tussen Karen Carpenter en Diana Ross. Jazeker, Miss Scott. Dat willen we. Graag snel meer!

ONTDEK MEER OVER TORI SCOTT