RECENZJA: Dreamgirls, Savoy Theatre ✭✭✭✭✭

Amber Riley w Dreamgirls. Dreamgirls

The Savoy Theatre, 14 grudnia 2016

5 gwiazdek

Zarezerwuj bilety Po 30 latach oczekiwania spektakl Dreamgirls wreszcie zawitał do Londynu. Miesiące wielkich nadziei dobiegły końca – dziś wieczorem Amber Riley wraz z obsadą tego niesamowitego musicalu roznieśli dach londyńskiego Savoy Theatre.

Dreamgirls to kwintesencja widowiska o show-biznesie. To historia trzech dziewczyn pragnących zaistnieć w branży, opowieść o ich drodze na szczyt, o uznanym piosenkarzu, który porzuca menedżera dla obietnicy większych zysków, oraz o makiavelicznym agencie, przy którym Simon Cowell wygląda jak potulny szczeniak. To przestroga, że nie wszystko złoto, co się świeci, a pozostanie wiernym sobie jest wartością nadrzędną.

Oryginalnie wystawiony na Broadwayu przez legendarnego Michaela Bennetta, spektakl Dreamgirls trafił teraz na londyńską scenę pod wodzą najgorętszego obecnie reżysera i choreografa Broadwayu, Caseya Nicholawa. Jak mało kto rozumie on wagę czystej rozrywki, łącząc ją z talentem i kreatywnością niezbędną do odniesienia sukcesu w świecie musicalu. Swoją racy tej nocy Casey Nicholaw bez wątpienia zainspirował kolejne pokolenia twórców teatru muzycznego.

Ibinabo Jack, Liisi LaFontaine i Amber Riley w Dreamgirls.

Gwiazdą tej produkcji jest jedyna w swoim rodzaju Amber Riley. Aktorka mogła przyciągnąć uwagę rolą Mercedes Jones w serialu Glee, ale dziś na żywo eksplodowała na scenie, dając jeden z tych legendarnych popisów, o których będzie się mówiło latami. Riley nadaje Effie White drapieżności i bezwzględności w dążeniu do sławy. Gdy zostaje odsunięta w cień i ostatecznie zastąpiona, jej wykonanie „And I Am Telling You I’m Not Going” ryczy aż po same tyły ostatniego balkonu, będąc emocjonalnym błaganiem wykrzyczanym do pustej sceny. Opuszczona, znika błyskawicznie, podczas gdy zespół, z którego została wyrzucona – już z nową wokalistką – idzie dalej naprzód. Taka jest brutalna natura show-biznesu.

Występ Riley jest wręcz oszałamiający. To emocjonalna kolejka górska, która sprawiła, że włosy na karku stanęły mi dęba, a ciarki miały własne ciarki. Riley z duszą wyśpiewała „I am Changing”, postawiła do pionu menedżera i magnata płytowego Curtisa, a w duecie z Deeną wykonała pojednawcze „Listen”, które wprowadzono do spektaklu z nowym, głębszym tekstem. Nie ma wątpliwości, że to rola definiująca jej karierę, a dzisiejszym występem Riley dała bukmacherom jasno do zrozumienia, że zamierza zdobyć nagrodę Oliviera dla najlepszej aktorki w musicalu.

Liisi LaFontaine i obsada Dreamgirls.

Jako dwie pozostałe członkinie The Dreams, Liisi LaFontaine (Deena) i Ibinabo Jack (Lorrell Robinson) są wspaniałe. Deena w wykonaniu LaFontaine z początkowo nieśmiałej dziewczyny rozkwita w blasku jupiterów, podczas gdy Lorrell grana przez Jack uczy się porzucać kokieteryjną pozę na rzecz siły, gdy przychodzi czas na rozstanie z Jimmym Earlym. Te dwa wokalnie potężne występy są niesamowite; siła, z jaką akceptują odejście Effie, dorównuje jedynie mocy ich ponownego zjednoczenia.

Joe Aaron Reid jest brutalny jako Curtis Taylor Jr. Silny, ambitny, jest człowiekiem z misją i nie pozwoli, by jakakolwiek przeszkoda stanęła mu na drodze, co ostatecznie staje się jego zgubą. Jego przemiana z atrakcyjnego, ambitnego handlarza marzeń na fali wznoszącej aż do finałowej sceny, w której niemal widać, jak wybucha z wściekłości, była spektakularna. Patrzenie, jak bierze wybuchowy talent Jamesa Early'ego i sterylizuje jego styl wykonawczy, przypomina drapieżnika powoli duszącego swoją ofiarę. Early w wykonaniu Adama J. Bernarda jest uosobieniem życia. Pełen pasji wokalnej, jego bohater to człowiek kochający życie i ludzi, który ostatecznie nie potrafi być wierny samemu sobie.

Lilly Fraser, Liisi LaFontaine i Ibinabo Jack w Dreamgirls

To, co sprawia, że ta produkcja Dreamgirls wznosi się na wyżyny, to warunki stworzone dla tych wspaniałych talentów. Genialna scenografia Tima Hatleya to nowoczesne, lśniące czarne tło z mieniącymi się detalami, w tym jedną z najpiękniejszych kurtyn z kryształów Swarovskiego, którą trzeba zobaczyć na własne oczy. W tę przestrzeń wkomponowano cztery wieże z ruchomym oświetleniem. Paleta świateł Hugh Vanstone'a jest nadzwyczajna – ciepła i kolorowa, gdy sława sprzyja bohaterom, oraz chłodna, surowa i luminescencyjna podczas „And I Am Telling You”. Kostiumy Gregga Barnesa nadają całości cudowny klimat lat siedemdziesiątych, a stroje Amber Riley bez wątpienia podkreślają jej wewnętrzną diwę – nigdy nie wyglądała lepiej. Wraz z Nicholawem tworzą zespół kreatywny u szczytu formy, pozwalając spektaklowi pędzić naprzód z niesamowitą energią. To zapiera dech w piersiach!

Najwyższe noty należą się Richardowi Brookerowi za wybitne nagłośnienie. W tym dynamicznym musicalu słychać było każde słowo. Potężna partytura Henry'ego Kriegera i przejmujące teksty Toma Eyena wypełniły Savoy Theatre witalnością i pulsującym rytmem, jakiego rzadko doświadcza się w teatrze. Towarzyszenie tej produkcji każdego wieczoru musi być czystą radością, sądząc po minie dyrektora muzycznego Nicka Finlowa. Jego orkiestra grała odważnie, z mocną sekcją dętą, a obserwowanie go przy pracy w częściowo zamkniętym kanale pozwalało wierzyć, że to człowiek, który kocha swoje zajęcie.

Być może wpływ programów typu Pop Idol czy X Factor zmieni sposób, w jaki dzisiejsza publiczność postrzega tę branżową opowieść, ale nie mam wątpliwości, że dzisiejsza premiera Dreamgirls na nowo roznieci ogień, który zapłonął trzydzieści lat temu na Broadwayu. Owacja na stojąco po pierwszym akcie i dwie kolejne po drugim przekonały mnie, że ta nowa, porywająca produkcja Nicholawa – z poprawkami Eyena, Kriegera i Williego Reale’a – powinna ponownie trafić na Broadway, zanim podbije resztę świata. Tak wielką moc i entuzjazm budzi to widowisko.

BRAWO!!!

ZAREZERWUJ BILETY NA DREAMGIRLS W SAVOY THEATRE

Zdjęcia: Brinkhoff i Mogenberg