ELEŞTİRİ: Consent, Harold Pinter Theatre ✭✭✭

Paul T Davies, National Theatre'dan Harold Pinter Tiyatrosu'na transfer olan Nina Raine'in Consent (Rıza) oyunu hakkındaki izlenimlerini aktarıyor.

Consent oyununda Jake rolünde Adam James. Fotoğraf: Johan Persson Consent

Harold Pinter Tiyatrosu.

30 Mayıs 2018

3 Yıldız

Hemen Bilet Al

Tam zamanında ve güncel bir eser olan Nina Raine’in son oyunu, National'ın Dorfman Tiyatrosu'ndan West End'e taşındı. Çağımıza ve #MeToo hareketine son derece uygun. Ancak tüm güncelliğine rağmen oyun, ortaya atılan gerçeklerden ziyade orta sınıf kaygılarına odaklanıyor - ki bu gerçekler, sistemin cinsel saldırı suçlamasıyla erkekleri mahkemeye veren kadınların aleyhine ne kadar büyük bir ağırlıkla işlediğidir. İyi araştırılmış bir oyun olsa da, karakterlerin o kadar itici ve sevimsiz olması nedeniyle empati kurmak bir hayli zorlaşıyor, bu da eserin etkisini zedeliyor.

Consent oyununda Clare Foster (Zara), Stephen Campbell-Moore (Edward) ve Lee Ingleby (Tim). Fotoğraf: Johan Persson

Kitty (Claudie Blakeley) ve Stephen Campbell Moore tarafından erkek ayrıcalığı ve kibrinin mükemmel bir temsili olan Edward, ilk çocuklarını yeni kucaklarına almışlardır ve evlilikleri baskı altındadır. Arkadaşları Jake ve Rachel (Adam James ve muazzam Sian Clifford), ihanet nedeniyle evliliklerinin çöküşünü yaşamaktadırlar; hepsi bekar Tim'i (Lee Ingleby), otuzlu yaşlarında olduğu için biyolojik saatinin işlediğini hisseden, orta sınıf aktris kaygılarının bir karikatürü olan oyuncu arkadaşları Zara (Clare Foster) ile tanıştırmaya çalışırlar. Raine akşam yemeği partilerini sever ve haddinden uzun olan ilk yarıda bunlardan gereğinden fazla var. Dorfman'ın samimi atmosferinde işleyen sahneler, şimdi daha büyük bir oditoryumda etkisini yitirmiş; kadro zamanının çoğunu birbirine bakarak ve balkona doğru oynayarak geçiriyor. Kitty ve Zara dışındaki tüm karakterler avukattır ve Edward ile Tim bir tecavüz davasında karşı taraflardadırlar. Mağdurlara karşı tavırları küçümseyici ve ciddiyetsizdir; oyun rıza veya rızasızlık meselesini kanıtlamanın bir kadın için ne kadar korkunç olduğunu etkili bir şekilde gösteriyor. Heather Craney'nin mükemmel performansı, karakterinin en az geliştirilen karakter olması hayal kırıklığına rağmen, bu kalp kırıklığının tadını bize veriyor. Oyunda yeterince yer almıyor, ancak başka bir akşam yemeği partisine davetsiz misafir olarak gelip "aristokrat çevrelerin" (old boy's network) ikiyüzlülüğünü ifşa ettiği etkili sahne, nihayet ara vermeden hemen önce dramatik tansiyonu yükseltmeye başlıyor.

Consent oyununda Kitty rolünde Claudie Blakley ve Edward rolünde Stephen Campbell-Moore. Fotoğraf: Johan Persson

Tim ve Kitty bir ilişkiye başladığında Ed ona kendisini terk etmemesi için yalvarır. Ayrılma aşamasındayken Ed ve Kitty cinsel ilişkiye girer; Kitty bunun rızasız olduğunu söylerken, Ed rızaya dayalı olduğunu iddia eder. Arkadaşlar taraf tutar ve işte o zaman oyun gerçekten ilginçleşmeye başlar; daha önce sadece olgusal olarak ele aldıkları mesele aniden arkadaş grubunun tam ortasına düşer. Ed çocukça bir kriz geçirirken plastik çocuk mobilyalarına oturan oyuncuların bariz göstergebilimsel mesajını görmezden gelirsek, sürükleyici bir mahkeme draması vadediliyor gibi görünüyor. Ancak Raine ana konusundan uzaklaşıyor, Kitty suçlamaları geri çekiyor, kartlar yeniden karılıyor ve her çift aşağı yukarı yine olması gereken yere dönüyor. Oyun etkisini kaybediyor ve merkezi dramayı etkili bir şekilde sonuca bağlayamıyor.

Consent oyununda Adam James (Jake), Stephen Campbell-Moore (Edward), Claudie Blakley (Kitty) ve Sian Clifford (Rachel). Fotoğraf: Johan Persson

Güçlü oyuncu kadrosu seyirciyi oyunun içinde tutuyor, Raine’in harika nükteleri var ve diyaloglar yer yer parlıyor. Sadece karakterlerin hiçbirini önemsemeyi başaramadım ve mağdurlara yeterince güçlü bir ses verilmemiş. Orta sınıf filtresinden çok fazla süzülen Roger Michell’in rejisi, en büyük çatışmadan kaçındığı için sorunlu kalmaya devam ediyor.

CONSENT İÇİN HEMEN BİLET ALIN