INTERVIEW: Drew McOnie over de kunst van choreografie in musicals

Drew McOnie. Foto: Pamela Raith Als je met choreograaf Drew McOnie praat, kun je niet anders dan meegesleept worden door het aanstekelijke enthousiasme van de jeugd en vol ontzag zijn voor het talent dat deze jonge theatermaker uitstraalt. Het werkt aanstekelijk! Douglas Mayo zocht hem even op om te praten over zijn verleden, zijn huidige producties en zijn plannen voor de toekomst. Wat zorgde ervoor dat je voor choreografie koos in plaats van alleen als danser te werken?

Voor mij ging het eigenlijk een beetje andersom; ik leerde dansen zodat ik de woordenschat onder de knie kreeg die ik nodig had voor mijn eigen dansen. Daardoor kreeg ik de dansmicrobe te pakken en is het balletje gaan rollen. Ik vond het geweldig om naar voorstellingen te kijken en ik was altijd zelf aan het dansen en shows aan het maken. Ik werd echt geraakt door wat ik op het podium zag. Als kleine jongen kwam ik het theater uit en dacht ik: 'ik wou dat dat mijn idee was' of 'ik wou dat ik die choreografie had bedacht', in plaats van dat ik wenste dat ik dat liedje had gezongen of die dans had uitgevoerd.

Vanaf dat moment zette ik altijd vreselijke schoolvoorstellingen op op het schoolplein. Mijn absolute dieptepunt was Joseph And The Amazing Technicolour Dreamcoat, waar werkelijk niemand kwam opdagen. Sindsdien was het eigenlijk gewoon een kwestie van al doende leren.

De cast van In The Heights. Foto: Johan Persson Waar begin je als je gevraagd wordt om een show te choreograferen? Choreografen worden meestal ingehuurd om een heel specifiek type choreografie te leveren. Ik realiseerde me al heel vroeg in mijn carrière dat ik niet gedefinieerd wilde worden door één specifieke dansstijl. Diversiteit is volgens mij de sleutel als het gaat om theaterchoreografie.

Als danser genoot ik van zoveel verschillende stijlen, dus ik wilde een choreograaf zijn die bekendstond om veelzijdigheid en diversiteit. Dus als er een nieuw project op mijn pad komt, word ik meestal heel enthousiast van titels die me juist angst inboezemen, zoals bij In The Heights het geval was.

Er is een enorme leercurve voor nodig om zo'n show neer te zetten. Ik hoop dat het me een betere kunstenaar maakt.

Aan wat voor soort shows werk je het liefst? Ik hou van voorstellingen waarin de dans een verhalende verantwoordelijkheid heeft. Ik vind het heel spannend als je dans kunt gebruiken om een visuele taal te creëren. Hoe benader je een nieuwe show? Meer gevestigde choreografen praten over het gebruik van dansarrangeurs en hebben specifieke werkwijzen. Hoe zit dat bij jou?

Katy Lowenhoff als Gin en Simon Hardwick als Tonic in Drunk. Foto: Marc Hankins

Ik werk dolgraag samen met muzikanten, componisten en arrangeurs. Sommige van mijn beste werk, waar ik het meest trots op ben, is voortgekomen uit een nauwe samenwerking met de muzikaal leider of de supervisor, om de muziek en de beweging zo te vormen dat ze perfect in harmonie zijn.

Je bent onlangs je eigen dansgezelschap begonnen. Kun je ons iets meer vertellen over The Drew McOnie Company?

Het is iets wat ik altijd al heb willen doen. Het is een gezelschap dat is opgericht om de diversiteit van musicalacteurs te vieren, en het feit dat zij dat unieke vermogen hebben om te acteren en verhalen te vertellen met hun lichaam. Ik realiseerde me dat er nog geen gezelschap was dat dans in de musicalstijl echt centraal stelde. Ik wilde een plek waar veel van deze ongelooflijke dansers elkaar konden ontmoeten en een gezamenlijke visie en passie konden delen.

Het is die 'Chorus Line'-manier van denken: een show gebouwd rond deze ongelooflijk bekwame en getrainde artiesten. Dit zijn mensen die in musicals vaak tot het ensemble worden veroordeeld en, als ze geluk hebben, af en toe op de voorgrond treden tijdens een dancebreak.

We hebben een kans gekregen in het Old Vic, en dat is enorm. Ze staan zeer hoog aangeschreven en zijn erg creatief. Ze hebben hun steun en passie voor het gezelschap uitgesproken, wat echt bijzonder is.

Je bent momenteel bezig met een nieuwe productie van Jekyll and Hyde. Kun je ons daar iets over vertellen?

Het is ontzettend spannend en eigenlijk constant in mijn hoofd aanwezig. We hebben een eerste workshop gehad en bereiden ons nu voor op een tweede na Kerstmis. Het is een titel die momenteel erg leeft, mede dankzij de nieuwe ITV-productie. De muziek wordt gecomponeerd door Grant Olding, met wie ik ook al samenwerkte aan Drunk. We hebben een hechte band en kunnen het erg goed vinden. Werken met hem voelt echt als een 'meeting of the minds', wat ik geweldig vind. De basis ligt in de musicaltraditie; het is duister, met een sexy ondertoon, en de muziek is een briljante mix van elektronische invloeden en swingende koperblazers. We hebben een groep van 12 dansers die werkelijk uitzonderlijk zijn. Met alle shows die je voorbereidt en die momenteel spelen, kom je nog wel aan slapen toe? In The Heights speelt nu in het Kings Cross Theatre, ik ben momenteel aan het repeteren voor The Lorax, de kerstshow van de Old Vic, de gloednieuwe productie van Hairspray tourt momenteel door het Verenigd Koninkrijk, en dan nu ook nog Jekyll and Hyde. Ik kan je verzekeren dat het me zeker helpt om 's nachts goed te slapen. Zijn er specifieke shows die nog op je verlanglijstje staan om te choreograferen? Er zijn klassiekers die de meeste choreografen wel willen doen, zoals Singin’ In The Rain, maar waar mijn bloed echt sneller van gaat stromen, zijn nieuwe producties. Ik heb enorm veel respect voor de choreografen die me voorgingen, zoals Jerome Robbins, Bob Fosse en Michael Bennett. Elke keer dat je een show aanpakt die oorspronkelijk door een van die iconische choreografen is bedacht, bekijk je dat door een bepaalde filter. Het mooiste voor mij zou zijn om aan shows te werken waarbij ik de choreografie volledig vanuit mijn eigen fantasie creëer in plaats van een vertaalslag te maken. Daar kijk ik enorm naar uit. BOEK NU TICKETS VOOR  IN THE HEIGHTS, THE LORAX, HAIRSPRAY ON TOUR OF JEKYLL AND HYDE