INTERVIEW: Toneelschrijfster Ella Hickson

Ella Hickson brak in 2008 door op het Edinburgh Festival met haar toneelstuk Eight, waarmee ze direct een Fringe First-award in de wacht sleepte. Haar tweede stuk maakt nu de overstap naar Londen.

Ella, sinds 2008 heb je als jonge kunstenaar een stormachtige ontwikkeling doorgemaakt. Hoe zag jouw route naar de theaterwereld eruit?

Mijn universiteitstheater stelt elk jaar een gratis plek beschikbaar op de Fringe; je hoeft alleen maar met een goed idee te komen. Gelukkig werd mijn concept van acht monologen geselecteerd, dus moest ik ze wel gaan schrijven. Het proces was eigenlijk heel organisch; ik kende acht getalenteerde studentacteurs en we hebben de stukken al pratend vormgegeven. Het was een fantastische ervaring.

Schrijven is best een eenzaam beroep. Hoe belangrijk zijn je diverse aanstellingen en stages bij theaters voor je geweest?

Enorm belangrijk. Ik ben Katherine Mendelsohn en het team van The Traverse enorm dankbaar, net als Simon en Sean en het hele team van The Lyric. Zonder die gemeenschappen denk ik dat ik het de afgelopen jaren heel zwaar zou hebben gehad. Het is essentieel om verbonden te zijn aan een theater, om de dynamiek van een gezelschap te begrijpen en het gevoel te hebben ergens bij te horen.

Sommige mensen beweren dat je iets zelf meegemaakt moet hebben om erover te kunnen schrijven. Hoe sta jij daar tegenover?

Nou, ik heb nog nooit bussen opgeblazen of lijken beroofd, dus ik denk dat dat wel meevalt! Dat gezegd hebbende, geloof ik dat elk goed stuk een kern van universele waarheid bevat. Het helpt als je een zekere voeling hebt met die waarheid, ook al heb je de situatie niet letterlijk zelf beleefd.

Waar haal je de inspiratie voor je teksten vandaan?

Overal en nergens: flarden van gesprekken, bij het kijken naar films of toneelstukken, boeken... Ik haal ook veel uit gesprekken met mijn vrienden.

Had je na het grote succes van Eight last van de beruchte 'moeilijke tweede' bij Precious Little Talent? Natuurlijk. Ik had het gevoel dat er veel druk op me lag om te presteren met Precious Little Talent, vandaar ook de licht provocerende titel. Maar achteraf bezien zat die druk vooral in mijn eigen hoofd. Toneelstukken komen en gaan, en critici denken zelden nog na over een recensie zodra deze eenmaal is gepubliceerd. Je passie moet in het werk zelf liggen, niet in de reactie erop. Dat is de enige manier om het beste uit jezelf te blijven halen. Precious Little Talent speelt in op gevoelens van verlatenheid die momenteel erg actueel zijn. Toch voelt het niet machteloos; het lijkt juist een optimistisch stuk. Was dat een bewuste keuze?

Op dat moment wel, ja. Ik zie er weinig heil in om alleen maar in somberheid te blijven hangen, tenzij je ook de wegen verkent om uit die situatie te komen. Toneel moet gaan over verandering, over transformatie. Als mensen in de steek worden gelaten, willen we zien hoe ze vechten om weer gezien te worden.

Hoe nauw ben je betrokken geweest bij deze productie van Precious Little Talent? Ben je in de repetitieruimte een schrijfster die er bovenop zit, of geloof je in het loslaten van je werk?

Dat is een leerproces geweest. Dit is een van de eerste keren dat ik het op deze manier aanpak, aangezien ik meestal mijn eigen werk regisseer. Ik heb een erg goede werkrelatie met regisseur James; er is een cultuur van open communicatie en samenwerking, wat het proces een stuk makkelijker maakt.

Tot slot: waarom moet men Precious Little Talent gaan zien?

Het heeft een charmante mix van humor en ontroering. Het is een heel eigentijds stuk, maar met die klassieke entertainment-vibe van een lach en een traan.

- Interview door Honour Bayes. Precious Little Talent is van 8 tot en met 30 april 2011 te zien in de Trafalgar Studios.