RÖPORTAJ: Oyun Yazarı Ella Hickson

Ella Hickson, 2008 yılında Edinburgh Festivali'nde sahnelenen ve Fringe First ödülünü kazanan 'Eight' adlı oyunuyla adını duyurdu. Yazarın ikinci oyunu şimdi Londra sahnelerine taşınıyor.

Ella, genç bir sanatçı olarak 2008'den bu yana gerçekten de baş döndürücü bir yükseliş yaşadın. Sahne dünyası dediğimiz bu sektöre giriş yolun nasıldı?

Okuduğum üniversitenin tiyatrosu ücretsiz bir fringe kontenjanı sunuyordu; tek yapmanız gereken bir fikirle gelip onu sunmaktı. Şansıma sekiz monologdan oluşan fikrim seçildi, ben de onları yazmak zorunda kaldım. Süreç oldukça yalındı; sekiz tane yetenekli öğrenci oyuncu tanıyordum ve parçaları sohbet ederek beraber ortaya çıkardık, gerçekten harika bir süreçti.

Yazarlık oldukça izole bir meslek. Tiyatrolardaki görevlendirmelerin ve bağlı çalışmalarının sana ne gibi katkıları oldu?

Muazzam katkıları oldu. The Traverse bünyesindeki Katherine Mendelsohn ve ekibine, ayrıca The Lyric'teki Simon, Sean ve tüm ekibe gerçekten minnettarım. Bu topluluklar olmasaydı, sanırım geçtiğimiz birkaç yıl benim için çok zorlayıcı geçerdi. Bir tiyatro ile bağ kurmak, bir binanın işleyişini anlamak ve bir yere ait olduğunu hissetmek çok önemli.

Bazı insanlar bir şeyi yazabilmek için onu bizzat yaşamak gerektiğini söyler, sen bu konuda ne düşünüyorsun?

Vallahi, daha önce hiç otobüs havaya uçurmadım ya da ceset soymadım, o yüzden sanırım bu doğru değil! Yine de, iyi bir yazının evrensel bir doğruluk özü barındırdığına inanıyorum; bizzat tecrübe etmemiş olsanız bile o gerçeklikle bir bağ kurabilmek faydalı oluyor.

Yazarken ilhamını nereden alıyorsun?

Her yerden; kulak misafiri olduğum konuşmalardan, izlediğim filmlerden veya oyunlardan, kitaplardan... Arkadaşlarımla yaptığım sohbetlerden çok besleniyorum.

Eight ile gelen büyük başarının ardından, Precious Little Talent oyununda o meşhur 'ikinci albüm sancısını' çektin mi? Elbette. Üzerimde Precious Little Talent ile başarılı olma konusunda büyük bir baskı hissettim, oyunun biraz kışkırtıcı olan ismi de buradan geliyor. Ancak geriye dönüp baktığımda, bu baskının büyük ölçüde kendi kafamda yarattığım bir şey olduğunu görüyorum. Oyunlar gelir geçer ve eleştirmenler bir yazıyı yazdıktan sonra nadiren dönüp bakarlar. Elinizden gelenin en iyisini yapmaya devam etmenin tek yolu, gelen tepkilere değil işin kendisine odaklanmaktır. Precious Little Talent bugünlerde çok yaygın olan terkedilmişlik hissine değiniyor. Fakat bu bir çaresizlik değil; oyun özünde iyimser görünüyor. Bu senin için önemli miydi?

O zamanlar evet, öyleydi. Bence, o durumdan kurtulmak için en azından birkaç yol keşfetmediğiniz sürece kasvetin içinde debelenmenin pek bir anlamı yok. Oyunlar değişimle, dönüşümle ilgili olmalı; eğer insanlar terkedilmişse, onların bulunmak için çabalamalarını görmek isteriz.

Precious Little Talent'ın bu yapımına ne kadar dahil oldun? Prova salonunda 'işe el atan' bir yazar mısın yoksa işi bir noktadan sonra serbest bırakmaya mı inanırsın?

Bu benim için bir öğrenme süreci oldu çünkü genelde kendi yazdıklarımı kendim yönettiğim için ilk kez böyle bir deneyim yaşıyorum. Yönetmen James ile çok iyi bir çalışma ilişkimiz var; her şeyi çok daha kolaylaştıran açık bir iletişim ve iş birliği kültürüne sahibiz.

Son olarak, insanlar Precious Little Talent'ı neden izlemeye gelmeli?

Mizah ve dramın büyüleyici bir karışımına sahip. O eski usul 'gülerken ağlatma' eğlencesini taşıyan, çok güncel bir oyun.

-Röportaj: Honour Bayes Precious Little Talent, 8 - 30 Nisan 2011 tarihleri arasında Trafalgar Studios sahnesinde.