RECENSIE: A Christmas Carol, LMTO, Lyceum Theatre ✭✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert A Christmas Carol in Concert van het London Musical Theatre Orchestra, met Griff Rhys Jones in de hoofdrol, in het Londense Lyceum Theatre.

De cast van A Christmas Carol. A Christmas Carol Lyceum Theatre

17 december 2018

5 sterren

Het spectaculaire kerstaanbod van het London Musical Theatre Orchestra is hard op weg een geliefde traditie te worden tijdens de feestdagen. Voor de derde keer deed het gezelschap dit prachtige gebouw van architect Bertie Crewe aan voor een korte reeks van drie voorstellingen. Veel bekende gezichten waren van de partij, al was er een nieuwkomer die zijn tanden mocht zetten in de rol van Scrooge: Griff Rhys Jones. De echte ster van de avond was echter het sensationele orkest – en het geweldige koor – onder de deskundige leiding van de grote pleitbezorger van dit werk, Freddie Tapner. Hij trakteerde ons op de beste vertolking tot nu toe van Alan Menkens muzikaal meest geavanceerde en complexe compositie, wat resulteerde in een dubbele staande ovatie van een nagenoeg uitverkochte zaal. Dit markeerde een interessante verschuiving in het zwaartepunt van de show, dat tot nu toe – op bewonderenswaardige wijze – bij de vorige hoofdrolspeler Robert Lindsay lag.

Miriam-Teak Lee

Het contrast is verfrissend. Waar Lindsay een immense zaal kan beheersen met slechts één blik – waarbij hij zijn stilte gebruikt om een vulkanische spanning te creëren en dreiging mixt met spot – neemt Jones ons mee op een meer innerlijke, menselijke reis. Hij maakt van zijn Ebenezer een meer getroebleerde en onzekere man dan we gewend zijn bij deze rol; iemand die zichzelf probeert te begraven in zijn werk en tracht te ontsnappen aan de demonen die hem achtervolgen (uiteraard zonder succes). De benadering van Jones zorgt op een innemende manier voor een intiemere ontmoeting met de mensen om hem heen.

Jeremy Secomb en Griff Rhys Jones in A Christmas Carol

De eerste die hiervan profiteerde in de bekwame regie van Shaun Kerrison, was Jeremy Secomb. Hij was indrukwekkend bij stem als de angstaanjagende Jacob Marley, waarbij hij elke noot met een bijna Verdiaanse kracht en gedrevenheid bracht. En laten we ook een lans breken voor het korte gloriemoment van Matthew McDonald als Mr. Smythe: geplukt uit het koor om deze korte scène te zingen, maakte hij er een hoogstandje van met enkele werkelijk sensationele hoge noten die nog lang nazongen in het geheugen. David Hunters Bob Cratchit was warm, sympathiek en op een aandoenlijke manier heel modern in zijn voorkomen; er zat een grote natuurlijkheid in alles wat hij deed door elke zweem van melodrama vakkundig te vermijden. Caroline Sheen vormde een perfecte match als zijn echtgenote (en ook als de moeder van Scrooge). En Tobias Ungleson stal ieders hart als Tiny Tim, prachtig gezongen met volmaakte helderheid, geflankeerd door de lieflijke Martha Cratchit van Anaya Patel.

David Hunter als Bob Cratchit en Anaya Patel in A Christmas Carol

Rosemary Ashe krijgt niet veel kans om te zingen in haar twee kleine rollen als de verzonnen huishoudster Mrs. Mops en als Mrs. Fezziwig, maar mijn hemel, ze liet elke lettergreep tellen. Nicolas Colicos kreeg meer ruimte als Beadle, Mr. Fezziwig en Old Joe, wat hem een breed palet aan kleuren gaf, vooral in zijn laatste, vocaal zinderende incarnatie. Jon Tarcy had meer te doen als Fred, het neefje van Scrooge, en Lucie Jones, wier stem in een heerlijk ontspannen en soepele vorm verkeerde, was een gedurfd Marianne-achtig figuur als zijn echtgenote. Seks wordt vaak genegeerd bij Dickens, maar hij was een te goede schrijver om zo'n krachtige drijfveer volledig weg te laten. Het is prachtig om bij dit soort concertevenementen te zien hoe de zangers zichzelf presenteren. Een sprekend voorbeeld is het fenomeen Miriam-Teak Lee, die een statige Ghost of Christmas Past neerzette in een opvallende ivoren japon met verbazingwekkende, doorschijnende mouwen. Haar zang en uitstraling waren even dramatisch, met een kapsel dat haar stevig in het hier en nu plaatste.

De cast van LMTO’s A Christmas Carol 2018.

De theatrale temperatuur steeg nog verder toen we aan het begin van de tweede akte kennismaakten met de Ghost of Christmas Present. Dit opzwepende nummer, een soort 'Spirit of Life' in Menken-stijl, werd geleid door de fluwelen stem van Cedric Neal in zijn meest deugnietachtige vorm – en in een wit pak. Hoewel het volle podium van het Lyceum (en het is een groot podium) niet veel beweging toeliet, slaagde Kerrison er toch in om dit nummer, net als vele andere, te animeren met net genoeg 'movement' om ons eraan te herinneren dat dit een totaalspektakel is. Het stuk werd oorspronkelijk gecreëerd door onder meer tekstschrijver Lynne Ahrens, scriptschrijver en regisseur Mike Ockrent en choreograaf Susan Stroman om elk kerstseizoen wekenlang de Madison Square Garden in New York te vullen.

Toch lag de werkelijke bron van de opwinding in de verrukkelijke partituur. De orkestraties van Michael Starobin putten (royaal, maar altijd uiterst intelligent) uit de grote symfonische traditie van de westerse muziek. Vanaf de ouverture, een sprankelend en behendig stuk met zeer subtiele overgangen en modulaties, moesten we door de theatrale rijkdom aan texturen en het zintuiglijke plezier in instrumentale kleuren bijna denken aan Rimsky-Korsakov. Dezelfde sublieme muzikaliteit hield bijna de volledige twee uur stand – er is nauwelijks een moment zonder muziek – waarbij zelfs eenvoudige muzikale ondersteuning onder dialogen originaliteit en eigenheid kreeg door de perfecte keuze van timbres en registers. In deze versie van het verhaal bootsen het orkest en de gelaagde ensembles op een geslaagde wijze de levendige, gedetailleerde schrijfstijl van Dickens na, waardoor er een compleet nieuwe wereld voor ons wordt opgebouwd.

Mike Robertson zorgde voor een sublieme belichting en begeleidde de overgangen tussen scènes en sferen met prachtige precisie. Nick Lidster en Avgoustos Psillas (voor Autograph Sound) deden hetzelfde magische werk met de geluidsversterking. En assistent-muzikaal leider Geddy Stringer ondersteunde het muzikale team. Maar het laatste woord is voor de brutale humor van Mikey Impiazzi, die ons – misschien wel meer dan wie ook – eraan herinnerde dat dit Dickens' lofzang is op de ware kerstgedachte: die van het plezier van kinderen. En dat is waar het uiteindelijk allemaal om draait, nietwaar?

WEBSITE VAN HET LONDON MUSICAL THEATRE ORCHESTRA