RECENSIE: A Little Princess, Royal Festival Hall ✭✭

Julian Eaves recenseert A Little Princess in de Royal Festival Hall

A Little Princess

Royal Festival Hall

28 mei 2018

2 sterren

Voor wie de realiteit even wil ontsnappen, is er altijd nog de escapistische fantasie.  Weinigen beheersen dat genre beter dan Frances Hodgson Burnett. Haar dagdroom over een overbevoorrecht kind dat plotseling vanuit een luxe cocon in de ontberingen van een arbeidersbestaan belandt, blijft een favoriet voor wie graag de krochten van de burgerlijke verbeeldingskracht verkent.  Een jaar of twintig geleden boog de in de VS woonachtige, Britse componist Andrew Lippa zich hierover samen met tekstschrijver Brian Crawley. Inmiddels is hun voorstelling voor een eenmalig optreden op de South Bank beland.  Het geheel stond onder de strakke regie van Arlene Phillips, met muzikale leiding van Alan Berry (en de maestro Lippa zelve op de bok!).

Hoewel het gepresenteerd werd als een concert met het 'Royal Philharmonic Concert Orchestra', oogde het podium wat kaal met nauwelijks een dozijn instrumentalisten, waaronder een enorm drumstel achter de onvermijdelijke plexiglas wand.  Dat maakte op zich niet uit, ware het niet dat hun dunne geluid tot in de hemel werd versterkt door een geluidssysteem dat de delicate trillingen transformeerde tot het loodzware lawaai van een volwaardig orkest in de orkestbak.  De vele stemmen kregen helaas dezelfde behandeling: het geluidsontwerp van Ben Harrison dreunde met een trommelvliesverscheurende intensiteit onze oren binnen, wat resulteerde in een kakofonische brij waarin Crawley's teksten regelmatig verloren gingen in een waas van herrie.  Nic Farman was succesvoller met zijn belichting; hij vulde de zaal met prachtige effecten. Helaas werd er voor gekozen om de koren — bestaande uit studenten en alumni van Arts Educational en een kinderkoor — het grootste deel van de avond in het donker te laten staan. Dat voelde sneu, zeker omdat ze juist zo goed leken te zingen.

De solisten hadden het wat zwaarder.  Een uitzondering was Danny Mac (als de dwalende vader, Captain Crewe, die zijn geliefde dochter Sara — de loepzuivere Jasmine Sakyiama — achterlaat bij de genadeloze en karton-achtige wreedheden van Amanda Abbingtons eendimensionale Miss Minchin; geen familie van de 'Matilda'-bedenker, zo werd ons verzekerd). Hij leek als enige te begrijpen dat de akoestiek van de RFH uitstekend is en geen forceren behoeft.  Zijn stem was ontspannen, prachtig ondersteund en vol nuance; bovendien wist hij hoe hij moest acteren op een vrijwel leeg podium. Met grootse gebaren gaf hij diepgang aan elk woord, of hij nu het plot voortstuwde met elegante bewegingen of zijn dochter met beide armen de lucht in tilde; zijn fysieke spel was oprecht meeslepend en — eerlijk is eerlijk — in z'n eentje de prijs van het kaartje al waard.

Helaas was dit niet zijn show.  Hoewel het script hem in de eerste akte veel speeltijd gaf — met scènes in Timboektoe die ver afstonden van de hoofdactie in Londen — verdween hij na de pauze vrijwel volledig.  Meerdere acteurs kwamen er bekaaid vanaf: Landi Oshinowo had slechts enkele vluchtige momenten; Rosanna Hyland schitterde in de bizarre rol van Queen Netflix (eigenlijk bedoeld als Queen Victoria, maar hier ruim 40 jaar te jong gecast!); Alexia Khadime werd als Aljana nauwelijks benut; Adam J Bernard maakte het beste van zijn bordkartonnen rol als Pasko — hij bracht de zaal even tot leven met een showstopper in de tweede akte die qua stijl modern was en ons pijnlijk deed herinneren aan wat de rest van de Alan Menken-achtige score miste. Shvorne Marks stond er nobel bij als de volwassen Sara, en zelfs Rebecca Trehearn wist te blijven glimlachen terwijl ze werd weggestopt in de 'Miss Honey'-achtige rol van Miss Amelia. Ze kreeg slechts één klein solonummer — dat ze overigens magistraal zong — maar zelfs dat liep direct over in een zwakker nummer, waardoor ze geen applaus (en het publiek geen voldoening) kreeg.

Maar in essentie was dit de show van Sakyiama.  Ze lachte veel en zong luid en duidelijk, maar met een vrij monotone klank.  Niet voor niets noemen de Italianen zulke kinderstemmen 'voci bianche': witte stemmen (zonder de 'kleur' van volwassen stemmen).  Ze moest de show dragen, net als in Matilda of Annie, twee veel succesvollere musicals die door deze zwakke imitatie op een nogal krampachtige wijze worden nagedaan.  En zonder veel succes.  Zelfs haar interactie met Jasmine Nituan (als de stoïcijnse Becky) of de scènes met de andere meisjes in Miss Minchins streng beveiligde gesticht voor achtergelaten kinderen konden het niet redden. Alles was volkomen voorspelbaar; niets verraste.

Het publiek laat zich niet zo makkelijk in de luren leggen.  Mensen voelen aan wanneer ze worden afgescheept met een product dat slechts aan alle clichés van het genre wil voldoen, inclusief Kerst en een langdradige kopie van 'The Lion King' (het enige wat nog ontbrak waren vogels op stokken die over de hoofden vlogen; het had me niet verbaasd als het motto van de school 'Ipi Tombi Hakuna Mutata' was geweest). Ondanks al deze trucjes trapt het publiek er niet in.  Als dit niet gepresenteerd zou zijn als een soort veredelde schooluitvoering, met een zaal vól trotse ouders, broertjes, zusjes, ooms, tantes en buren, wie zou hier dan voor zijn plezier gaan zitten?

Zelfs niet om Danny Mac zo glorieus te horen zingen.

Wie dan wel?