RECENSIE: Beauty and the Beast A Musical Parody, King's Head Theatre ✭✭✭✭

Jennifer Christie over de recensie van Fat Rascal Theatre Company's Beauty and the Beast - een musicalparodie die nu te zien is in het King's Head Theatre.

Beauty and the Beast: A Musical Parody. Foto: Nick Rutter Beauty and the Beast: A Musical Parody

King’s Head Theatre

2 november 2018

4 Sterren

Boek Nu Fat Rascals Theatre presenteert momenteel voor het tweede jaar op rij Beauty and the Beast: A Musical Parody in The Kings Head Tavern. Het maakt deel uit van een Britse tournee en nadat het Londense seizoen op 17 november sluit, loopt de tour door tot kerst. Beauty and the Beast: A Musical Parody is een heerlijke tocht door een Disney-achtig landschap met een paar hilarische wendingen in het bekende sprookje. De Fat Rascals stoorden zich aan de zwakke vrouwelijke hoofdrolspelers die vaak in jeugdtheater te vinden zijn. Ze zagen de laatste kaskraker-versie van het oude verhaal en zeiden: ‘Nadat we weer zo'n fabel hadden gezien van een vrouw die leert de lelijkheid van een man over het hoofd te zien en van de innerlijke ziel te houden, besloten we de hele boel om te gooien. We verkennen genderrollen... en we maken een gloednieuwe musical.’

Beauty and the Beast: A Musical Parody. Foto: Nick Rutter

Dus het klassieke verhaal is op zijn kop gezet en Belle wordt Beau, het Beest was ooit een prinses, en zo gaat het maar door. Het werkt uitstekend, zelfs als Beau wat meer van zijn vrouwelijke kant laat zien dan de gemiddelde boerenjongen. Veel van de originele verhaallijn blijft intact en er zijn genoeg gevatte en pikante oneliners om het publiek te laten schaterlachen.

Het script en de liedteksten voor deze versie zijn van Robyn Grant en Daniel Elliot, met muziek van James Ringer-Beck, waarbij vermeld moet worden dat het stuk door het hele gezelschap is bedacht. De repetities moeten een feest zijn geweest. Er zitten veel echo's van het origineel in zowel script als muziek, en het verhaal volgt de bekende weg met één opmerkelijke uitzondering: een schijnbaar gekke dorpsvrouw die raast over een tekort aan eieren. Pas in de slotscènes wordt haar raison d’etre onthuld. Het is het wachten waard. Net zo knap als het script is de muziek van Ringer-Beck, met aanvullende muziek van Nicola Chang. Soms lijkt de originele partituur aanwezig te zijn, maar het oor wordt misleid door subtiele en charmante aanpassingen. Zo vervangt ‘Have a Brunch’ het originele nummer met de dansende vorken, voorzien van zeer gevatte teksten. Ook het nummer dat hier de titel ‘Beauty and the Beast’ draagt, gezongen door Mr Spout (Aaron Dart), is een genot.

Beauty and the Beast: A Musical Parody. Foto: Nick Rutter

Tegenover al deze pluspunten stond echter een probleem met het geluid, wat vooral te wijten was aan mijn plek... direct onder de enige luidspreker die in gebruik leek te zijn. De orkestband overstemde voortdurend de stemmen—zowel zang als spraak—waardoor veel nuances van de eerste akte verloren gingen. Het is niet leuk om de rest van de zaal te horen lachen als je het zelf hebt gemist. Tijdens de pauze ben ik van plek gewisseld en toen was de balans beter.

De acteerprestaties waren fantastisch. De volledige cast speelde dubbelrollen en meer. Allie Munro springt eruit; ze vertolkt drie vaste personages en een overvloed aan rollen in het ensemble. Er is een gedenkwaardige scène waarin ze op het podium transformeert van de moeder van het Beest, Maureen, naar La Fou Fou, de rechterhand van Siobhan (de aanbidster van Beau). Munro is zeer scherp en enorm vermakelijk. Katie Woods paradeert over het toneel als Siobhan in een sterke karakterisering, wat haar beste werk van de avond is.

Beauty and the Beast: A Musical Parody. Foto: Nick Rutter James Mawson is Beau en zeer beminnelijk. Robyn Grant is het Beest. Grant ziet er prachtig uit in een kostuum ontworpen door Hugh Purves, die zijn talent voor kostuums met veel effect combineert met zijn werk als poppenontwerper. Grant en Mawson hebben een paar mooie momenten samen, waaronder het liefdesduet ‘Thorns’. Hun relatie is duidelijk gedefinieerd. Het dramatische hoogtepunt van de avond is echter voor Grant in de scène waarin ze denkt dat Beau haar heeft verlaten. Haar reprise van ‘Thorns’ en de reactie op het verraad is oprecht en ontroerend. Beauty and the Beast: A Musical Parody is met deze bewerking naar een hoger niveau getild. Het is een genot van vernieuwing en uitvoering.

TICKETS VOOR BEAUTY AND THE BEAST: A MUSICAL PARODY