RECENSIE: Buyer And Cellar, Barrow Street Theatre ✭✭✭✭

Michael Urie in Buyer and Cellar. Foto: Joan Marcus Buyer and Cellar

Barrow Street Theatre

13 januari 2014

4 sterren

Enkele jaren geleden kreeg ik voor mijn verjaardag een luxe koffietafelboek van Barbra Streisand (het was me nooit helemaal duidelijk of het een grapje was of een serieus cadeau, aangezien mijn ambivalente houding tegenover de grote diva 'La Streisand' altijd wel bekend was), maar het bleek een van die cadeaus te zijn die is blijven verbazen.

In het boek vertelt Streisand honderduit over architectuur en haar eigen indrukwekkende woning, inclusief alle hoekjes en gaatjes. Sla een willekeurige pagina open, lees het hardop voor en er staat gegarandeerd iets op dat onbedoeld maar onbedaarlijk grappig is. Het boek heeft me al enorm veel plezier bezorgd, en nu is er in het charmante Barrow Street Theatre (off-Broadway) een toneelstuk te zien dat op precies dat boek is geïnspireerd.

Jonathan Tolins nam het boek als uitgangspunt en fantaseerde over het ondergrondse winkelcentrum dat Streisand thuis liet installeren voor al haar bezittingen. Hij stelde zich voor hoe het leven moet zijn voor de arme ziel die in dat winkelcentrum moet werken.

Maak kennis met Michael Urie, een begenadigd en simpelweg briljant acteur. Hij is de enige ster in Tolins' Buyer and Cellar en speelt zowel zichzelf als Alex More (de betreffende medewerker en verre nazaat van Sir Thomas More), Alex' vriend Barry, La Streisand zelf, haar meedogenloze persoonlijke assistent Sandra, en James Brolin.

Urie is magisch om naar te kijken; zijn komische timing is perfect en zijn gevoel voor de verschillende personages is trefzeker, nauwgezet en vol detail. Hij schakelt moeiteloos tussen de rollen en roept met het grootste gemak precies het juiste personage op.

Zijn vertolking is onophoudelijk charmant en geestig. Hij vangt de geest en essentie van Streisand feilloos; als de diva is hij werkelijk hilarisch. Maar ook zijn andere personages staan als een huis. En het stuk is meer dan de 'komedie' waarvoor het wordt aangeprezen: het is in veel opzichten een serieuze en tot nadenken stemmende bespiegeling over roem, afzondering, eenzaamheid, vriendschap en menselijkheid.

Urie weet tegelijkertijd intens ontroerend, adembenemend eerlijk en dromerig grillig te zijn. Je voelt zijn ontzag, zijn angst, zijn zachte overgave aan de macht van de diva, hoe hij verleid wordt door haar wereld, zijn verwarring over wat echt belangrijk is in het leven, zijn koppigheid, zijn val en zijn verdriet. Het is een rijk weefsel van herkenbare emoties tegen een decor van kluchtige en absurde waarden – precies de waarden die in dat bewuste koffietafelboek worden verheerlijkt.

Tolins heeft echt iets bijzonders geschreven: een allegorie voor de moderne tijd. Je denkt wellicht dat het gaat over de fascinatie van homomannen voor Streisand, maar eigenlijk gaat het over de kwetsbaarheid van de mens en de makkelijke fouten die we maken waardoor we de essentie van het leven uit het oog verliezen.

Het is een heerlijke en bevredigende theaterervaring in elk opzicht. Urie is niets minder dan opmerkelijk.