RECENSIE: Coming Clean, Trafalgar Studios ✭✭✭

Paul T Davies bespreekt het toneelstuk Coming Clean van Kevin Elyot, nu te zien in Trafalgar Studios 2.

Stanton Plummer-Cambridge, Tom Lambert en Lee Knight in Coming Clean. Foto: Scott Rylander Coming Clean.

Trafalgar Studio 2

11 januari 2019

3 Sterren

Nu boeken De reden dat het debuutstuk van Kevin Elyot zelden wordt opgevoerd, is wellicht dat zijn tweede stuk My Night With Reg zo'n fenomenaal succes was, dat het zijn verdere carrière als toneelschrijver overschaduwde. Alle lof voor deze productie van het Kings Head Theatre, die nu de overstap maakt naar West End, voor het ensceneren van dit stuk. Het biedt ons de kans om de blauwdruk van Elyots schrijfstijl te ontdekken. Brute eerlijkheid, vlijmscherpe oneliners, ontroering en zelfs een jongeman die zijn identiteit vindt via klassieke muziek: het is allemaal al aanwezig in dit debuut en groeide uit tot zijn handelsmerk. Coming Clean werd voor het eerst opgevoerd in 1982, en de soundtrack is een feest der herkenning! Het uitstekende decorontwerp van Amanda Mascarenhas vangt de sfeer van de smoezelige flat perfect. Het was een tijd waarin elke homoseksuele man leek te roken, en jemig, wat wórdt er gerookt! Deze productie is een aanslag op de ogen en de keel, zelfs al zijn de sigaretten van kruiden!

Tom Lambert in Coming Clean. Foto: Scott Rylander

Tony en Greg zijn al vijf jaar samen en hebben een open relatie. Er zijn regels, maar zolang ze zich daaraan houden, redden ze het als koppel. Toch lijkt geen van beiden echt gelukkig; Greg is een vrij kille, emotieloze man die Tony kleinerend behandelt. Wanneer de knappe Robert, een werkloze acteur, wordt ingehuurd als hun schoonmaker, vormt hij de katalysator die de gebreken in hun afspraak en de complexiteit van liefde en lust pijnlijk blootlegt. Het stuk stamt ook uit een tijd waarin men minder krampachtig omging met stereotypen. Tony’s beste vriend William is hilarisch 'camp' en voor huidige begrippen politiek incorrect. Hij wordt hier met heerlijke overgave gespeeld door Elliot Hadley, die zijn grappen met veel aplomb brengt. Zijn vriendschap met Tony (een uitstekende Lee Knight) is de meest oprechte en liefdevolle relatie in het stuk. William, die constant op zoek is naar ruige seks, wordt in elkaar geslagen door een scharrel; zijn doodsbange en geschokte reactie daarop wordt zeer integer gespeeld. Hadley speelt ook een in leer gehulde Duitser die Tony oppikt in de laatste scène, wat opnieuw zorgt voor veel humor en ontroering.

Elliot Hadley en Lee Knight in Coming Clean. Foto: Scott Rylander

Wellicht door de manier waarop de rol is geschreven, vond ik de Greg van Stanton Plummer-Cambridge wat gereserveerd en emotioneel vlak, al komt zijn dubbelspel goed uit de verf. Tom Lambert maakt een zelfverzekerd en veelbelovend West End-debuut als Robert. In het eerste bedrijf bloost hij voortdurend, maar in het tweede ontpopt hij zich tot een berekenend personage wanneer zijn vijf maanden durende affaire met Greg uitkomt — waarmee de belangrijkste regel van de open relatie is geschonden. (Acteurs komen er bekaaid vanaf in dit stuk, tot groot vermaak van het publiek tijdens de première!)

Stanton privileges-Cambridge, Lee Knight en Tom Lambert in Coming Clean. Foto: Scott Rylander

De trefzekere regie van Adam Spreadbury-Maher viert de scherpte van Elyots teksten. Het stuk is bij vlagen vlijmscherp, al merk je soms dat het een debuut is doordat sommige passages wat uitvoerig zijn geschreven. Maar wat je het meest bijblijft bij het zien van dit zesendertig jaar oude drama, is dat hoe meer dingen veranderen, hoe meer ze hetzelfde blijven. De zoektocht naar liefde, het navigeren door relaties, 'queer bashing', ontkenning en geïnternaliseerde homofobie zijn helaas nog steeds actueel. De kans om Coming Clean (opnieuw) te ervaren is dan ook zeer welkom.

BOEK NU TICKETS VOOR COMING CLEAN