RECENSIE: Death of England - Closing Time, National Theatre ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Death of England: Closing Time, nu te zien in het Dorfman Theatre van het National Theatre.

Sharon Duncan Brewster en Hayley Squires. Foto: Feruza Afewerki Death of England: Closing Time.

The Dorfman, National Theatre.

23 september 2023

4 sterren

Boek tickets N.B.- Sinds de recensie van deze productie is Jo Martin verhinderd. De rol van Denise wordt nu gespeeld door Sharon Duncan-Brewster.

Bij binnenkomst in de zaal roept de aanblik van het opvallende rode kruis van St. George direct herinneringen op aan de start van de meesterlijke 'state of the nation'-reeks van Clint Dyer en Roy William, drie jaar geleden in ditzelfde theater, net voor de pandemie toesloeg. We hoorden eerder van Michael Fletcher na de dood van zijn vader — een verstokte Leyton Orient-fan en racist van de oude stempel — en van Delroy, Michaels vriend die getrouwd is met zijn zus Carly. Aan het einde van Death of England: Face To Face overtuigden de jongens Carly en Delroys moeder, Denise, om samen een bloemenwinkel en West-Indische takeaway te openen. Nu horen we eindelijk hun kant van het verhaal. Maar het is geen rozegeur en maneschijn: het stuk begint op de dag dat de zaak de deuren sluit en een vreemde de sleutels komt ophalen.

Sharon Duncan Brewster. Foto: Feruza Afewerki

Net als in het eerste deel zorgt het decor voor een geweldige dynamiek met het publiek. De acteurs maken optimaal gebruik van de ruimte en de sfeer, en het acteerwerk is van uitzonderlijk niveau. Hayley Squires is fantastisch als Carly: streetwise en stapelverliefd op Delroy, ondanks haar eigen gebreken en het stempel van racisme dat haar vader op haar heeft gedrukt, hoe hard ze er ook tegen vecht. Ze vertolkt en kanaliseert Delroy op sublieme wijze en benadrukt de nachtmerries die hij heeft sinds hij zijn vader op jonge leeftijd verloor. Door haar relatie met hem te parodiëren, laat ze ook zien hoezeer haar perspectief dat van een witte vrouw blijft. Er is een gedenkwaardige scène waarin ze alle leden van haar familie — vader, moeder en Michael — speelt rond de eettafel, terwijl ze bespreken of ze Delroy, Michaels nieuwe beste vriend, moeten uitnodigen voor de thee. Het script leunt iets meer naar Carly, waardoor Jo Martin als Denise soms harder moet werken om de aandacht op zich te vestigen. Maar dit is een bewuste keuze: het toont aan hoe er naar vrouwen als Denise niet geluisterd wordt. Martin creëert, ondanks haar woede, een stille waardigheid. Wanneer Carly's dronken relaas over 'vijf dingen over zwarte mannen' tijdens een vrijgezellenfeest viraal gaat, betekent dat het einde van de zaak; klanten blijven massaal weg. Stereotypen worden uitgedaagd en het publiek herkent de personages en dialogen als levensecht. De interactie met de zaal is een hoogtepunt; Martin vroeg zelfs ad-rem of "iemand die telefoon ging opnemen" toen er een afging in de zaal.

Hayley Squires. Foto: Feruza Afewerki

De metafoor van de gesloten winkel is een perfecte verbeelding van het ontwrichte Groot-Brittannië, evenals de bevestiging van de vrouwen dat ze er voor elkaar zijn. Hoewel ik soms vond dat er meer woede tussen hen had mogen zijn, is het een prachtige illustratie van het idee dat vrouwen, zoals John Lennon zei, de helft van de hemel omhoog houden. In de steek gelaten door hun mannen en het klassensysteem, staan ze schouder aan schouder terwijl een onbekende man nadert om elk succes dat ze hebben behaald af te nemen. Dit sluit dit vierluik aan toneelstukken prachtig af: uitstekend geregisseerd en geschreven, en eindigend op een krachtige noot.

Tot 11 november 2023