RECENSIE: Death Takes A Holiday, Charing Cross Theatre ✭✭✭✭

Chris Peluso als de Dood en Zoe Doano als Grazia Lamberti. Foto: Scott Rylander. Death Takes A Holiday

Charing Cross Theatre

23 januari 2017

Boek Tickets

De schitterende partituur van Maury Yeston voor deze show – momenteel een van de mooiste in Londen – is een meesterwerk dat je niet mag missen. Het betreft hier de Europese première van een van zijn meest bijzondere creaties. Het verhaal speelt zich af in 1922 en de muziek omvat invloeden van Broadway toen en nu, Tin Pan Alley, Italiaanse opera (van barok tot laat verisme), modernistische concertmuziek en zelfs de weelderige filmmuziek van Max Steiner en consorten. Het is een verbazingwekkende mix. De 14-koppige cast doet het werk eer aan, en de band van 10 muzikanten brengt de originele Off-Broadway-orkestraties van Larry Hochman volledig tot leven onder de meesterlijke leiding van muzikaal leider Dean Austin.

In een sfeervolle, koele neoklassieke villa aan de oevers van het Gardameer – een prachtig operettesk decor van Morgan Large – komt een rijke, adellijke familie bijeen om de verloving van hun dochter met de zoon van hun buren te vieren (inderdaad... we moeten direct denken aan 'I promessi sposi'). Dan verschijnt er in hun midden, geheel in de stijl van het theater van Pirandello, de bijna allegorische figuur van de Dood. Hij vermomt zich tactvol als de Russische prins Sirki en viert een 'vakantie' van zijn gebruikelijke taken: het uitdelen van de sterfelijkheid en het oogsten van zielen. Precies zoals verwacht wordt hij al snel verliefd op de verloofde, wat leidt tot een wilsstrijd die maar één mogelijke uitkomst kent.

Zoe Doano (Grazia Lamberti), Scarlett Courtney (Daisy Fenton), Helen Turner (Alice Lamberti). Foto: Scott Rylander

Het verhaal vindt zijn oorsprong bij de weinig bekende dichter en toneelschrijver Alberto Casella. Het is verreweg zijn meest succesvolle werk; het werd in het Engels vertaald voor Amerikaanse producties en in 1934 door Hollywood verfilmd met Fredric March. Casella schreef later nog meer noemenswaardige scenario's in Italië, maar geen van zijn andere werken kende het succes van deze hit. In de jaren '70 werd het opnieuw verfilmd voor televisie (met wisselend resultaat) en aan het eind van de jaren '90 vormde het de basis voor het zeer populaire 'Meet Joe Black' met Brad Pitt. In de juiste handen blijkt dit verhaal over een onverwoestbare kracht te beschikken.

Yeston begon aan de musical direct na het succes van 'Titanic', met dezelfde librettist, Peter Stone. Toen Stone na enkele jaren aan het project overleed, werd hij vervangen door Thomas Meehan. Na een beperkte speelperiode op Off-Broadway speelde de componist de muziek onlangs voor aan regisseur Thom Southerland. Deze was zo enthousiast dat er geen verdere overredingskracht nodig was om het stuk naar het Britse toneel te brengen. En nu staat het er.

Chris Peluso (de Dood) and Zoe Doano (Grazia Lamberti). Foto: Scott Rylander

Het is moeilijk voor te stellen dat dit stuk een betere behandeling had kunnen krijgen. Southerland, samen met Tarento Productions en het eigen productieteam van het Charing Cross Theatre, boekten eerder al een enorm succes met hun herneming van 'Titanic' en zijn ongetwijfeld de beste mensen voor deze klus. Met een discrete choreografie van Sam Spencer-Lane, prachtige kostuums van Jonathan Lipman, schitterend licht van Matt Daw en geluid van Andrew Johnson, is dit een verbluffend smaakvolle en trefzekere presentatie.

De cast is eveneens uitstekend. Als de Dood speelt Chris Peluso (die u zich wellicht herinnert als Gaylord Ravenal in 'Show Boat' in het New London Theatre) zijn rol als een gedoemde hartenbreker, vergelijkbaar met de meer gekwelde rollen van Ivor Novello. Hij beschikt over een prachtige lyrische tenorstem die moeiteloos voldoet aan alle eisen van Yestons partituur – en dat zijn er nogal wat. Zijn tegenspeelster, Zoe Doano als Grazia Lamberti, zingt licht en helder, maar beschikt over een krachtig hoog register op de momenten dat zij dit mag inzetten. Er is een statige, romantische formaliteit tussen hen die doet denken aan Nelson Eddy en Jeanette MacDonald.

Gay Soper (Contessa Evangelina di San Danielli) en Anthony Cable (Baron Dario Albione). Foto: Annabel Vere

Ashley Stillburn doet wat hij kan met de nogal ondankbare rol van de versmaade verloofde, Corrado Danielli, maar het huishouden wordt met energie en overgave geleid door hertog Vittorio (Mark Inscoe) en zijn prachtig zingende hertogin Stephanie (Kathryn Akin). Verder zien we de pittige en moderne Alice Lamberti (Helen Turner) en een Amerikaanse gaste, Daisy Fenton (een bezielde Scarlett Courtney). De oudere generatie bestaat uit gravin Evangelina di San Danielli (de glasheldere Gay Soper in de 'Hermione Gingold'-rol) en haar lijfarts en minnaar Baron Dario Albione (de charmante en bescheiden Anthony Cable). Het personeel bestaat uit chauffeur Lorenzo (de krachtige Matthew McDonald), de butler Fidele (de pientere James Gant; let op hem, hij neemt de rol van de Dood over vanaf 13 februari – Ken Christiansen neemt dan de zijne over), en de dienstmeisjes Sophia (de verleidelijke Sophie-May Feek) en Cora (de brutale Trudi Camilleri). Een andere gast die komt invliegen is de vliegenier en oude vriend van de overleden zoon van de Lambertis, majoor Eric Fenton (de zwierige Samuel Thomas).

Het is een hechte groep personages. Wanneer zij op een gegeven moment allemaal gaan zitten en aankondigen de tijd te doden door elkaar verhalen te vertellen, wanen we ons in een modernere 'Decamerone' van vlak na de Eerste Wereldoorlog. Ook wanneer de Dood, vermomd als Russische prins, de levens van iedereen onder het dak van de Lambertis verandert, voelen we de verwantschap met Pasolini's 'Teorema'. Zodra zijn duistere karakter wordt onthuld, verschuift de sfeer subtiel naar 'The Discreet Charm of the Bourgeoisie' en 'The Exterminating Angel'. Cosmopolitisme voert hier de boventoon; het is een intellectueel feestmaal voor de fijnproever. De tweede akte begint zelfs met een (soort van) vijfstemmige fuga.

Zoe Doano (Grazia Lamberti) en Chris Peluso (de Dood). Foto: Scott Rylander

Of het ook slaagt als een verhaal dat het hart raakt, is wellicht een tweede. De liedjes zijn stuk voor stuk verrukkelijk en prachtig geschreven. Maar het verhaal dat ze vertellen, hoewel het op veel van dezelfde emoties inspeelt als 'De Vliegende Hollander', raakt de ziel niet op dezelfde manier. Het blijft hoofdzakelijk een cerebrale ervaring – een wonderlijke, dat wel – gericht op intellectuele reflectie in plaats van gepassioneerde betrokkenheid. Dat hoeft niet nadelig te zijn: de enscenering wekt de indruk dat we ons in het territorium van Racine begeven, maar uiteindelijk lijkt het meer op een werk van Marivaux – een stuk over conversaties: urbaan, beschaafd en slim. Er 'gebeurt' niet echt iets. De show heeft veel weg van 'Smiles of a Summer Night' en Sondheim is dan ook een van de kunstenaars aan wie Yeston hier een eerbetoon brengt. Wellicht dat we meer met deze mensen mee zouden voelen als de komische elementen meer ruimte kregen, vooral in de eerste helft van de eerste akte. Maar misschien is dat niet de bedoeling. Misschien moeten we hen observeren met de objectieve afstandelijkheid van Buñuel. Of, inderdaad, Pirandello.

Ga kijken en oordeel zelf.

Tot 4 maart 2017

BOEK TICKETS VOOR DEATH TAKES A HOLIDAY IN HET CHARING CROSS THEATRE