RECENSIE: Eyes Closed Ears Covered, Bunker Theatre ✭✭✭

Danny-Boy Hatchard and Joe Idris-Roberts in Eyes Closed, Ears Covered. Foto's: Anton Belmonte Eyes Closed, Ears Covered

Bunker Theatre

16 september 2017

3 sterren

Boek Nu

Nu het zijn eerste volledige jaar viert, presenteert deze ondergrondse, hedendaagse ruimte opnieuw een fascinerend script met een scherpe blik op de wereld van vandaag.  Regisseur Derek Anderson, die we nog goed kennen van zijn 'Sweeney Todd' in het kortstondige Twickenham Theatre, benaderde de locatie met dit project: een nieuw werk van Alex Gwyther dat een verhaal vertelt over gebroken, hopeloze personages en hun trieste, doelloze levens.  De eerste helft doet nogal denken aan de disfunctionele soldaten van Philip Ridley; we hebben het gevoel dat we weten waar we aan toe zijn met deze personages en hun nare, brute en korte levens.  Maar er is meer aan de hand.  Gwyther heeft meer troeven achter de hand dan hij aanvankelijk prijsgeeft, en het is een plezier om te zien hoe het stuk in de tweede akte met onverwachte plotwendingen en steeds bizardere onthullingen komt.  Onder de vakkundige leiding van Anderson beweegt de actie zich helder voort, doordrenkt met het opvallende licht- en video-ontwerp van Norvydas Genys en verlevendigd door de energieke choreografie van Jonnie Riordan, terwijl Jon McLeod de ruimte vult met zijn muziek- en geluidsontwerp.  Tegenover dit alles plaatst Alyson Cummins een ogenschijnlijk onschuldig decor: een verhoogd, gecontourd podium, omlijst door panelen rond de verlichtingsinstallatie.

Danny-Boy Hatchard in Eyes Closed, Ears Covered. Foto - Anton Belmonte

In dit landschap volgen we de drie personages: Danny-Boy Hatchard speelt de centrale figuur, wiens woedende uithalen naar de wereld worden onderbroken door stemmen van een politie-ondervrager.  Deze serieuze toon wordt echter verlicht door zijn vriendschappelijke omgang met zijn bewonderende maatje, Seb (gespeeld door Joe Idris-Roberts), die op zijn beurt ook wordt onderworpen aan een verhoor, maar dan van een wat vriendelijkere, minder vijandige aard.  Stukje bij beetje komen we meer te weten over een uitstapje naar de kust, waar iets verschrikkelijks is gebeurd.  De introductie van een derde personage dat we daadwerkelijk in actie zien, Lily (Phoebe Thomas), breidt hun situatie verder uit.  Hun kille, wrede wereld blijft echter altijd nabij; we moeten onwillekeurig denken aan de hardheid van Büchner of Artaud, aangezien ze gevangen lijken en gedoemd te bezwijken onder krachten die ze niet kunnen begrijpen of beheersen.  Als een klassieke toneelschrijver stelt Gwyther de ontknoping van het verhaal zo lang mogelijk uit, waardoor het stuk een oefening wordt in het observeren van deze gekwetste personages, tot het moment dat we beseffen dat hun weg doodloopt.

Phoebe Thomas en Joe-Idris Roberts in Eyes Closed, Ears Covered. Foto: Anton Belmonte

De ondoorgrondelijkheid van veel scènes zorgt echter voor een wat afstandelijke ervaring: intellectuele verbijstering lijkt het vaker te winnen van een empathische reactie dan wenselijk is.  Hatchard en Thomas zijn ervaren televisieacteurs en brengen veel nuance aan in hun personages, terwijl Idris-Roberts, die onlangs afstudeerde aan RADA, meer een achtergrond in repertoiretoneel heeft (twee keer Alan Bennett, Shaw en een rockopera); zij weten hoe ze zelfs de meest bittere kost 'menselijk' kunnen maken, evenals hun regisseur, maar Gwyther maakt het hen niet makkelijk.  Uiteindelijk blijft veel van de onderliggende betekenis van het drama ongrijpbaar en mysterieus, alsof de kijker wordt uitgenodigd om terug te komen en de complexe lagen opnieuw te ontcijferen.  Daar tegenover staat dat de tweede akte een schitterende waterval aan theatrale effecten biedt die op zichzelf al een genot zijn, niet in de laatste plaats door de duizelingwekkende visuele en akoestische veranderingen in de ongeveer 450 cues gedurende de speeltijd van 90 minuten.

Het is fascinerend om te zien en wijst onmiskenbaar op het ontstaan van interessant en prikkelend nieuw talent.  Wat het allemaal precies betekent, is waarschijnlijk iets dat elke toeschouwer voor zichzelf moet bepalen.

EYES CLOSED EARS COVERED TICKETS