ELEŞTİRİ: Eyes Closed Ears Covered, Bunker Theatre ✭✭✭

Eyes Closed, Ears Covered oyununda Danny-Boy Hatchard ve Joe Idris-Roberts. Fotoğraflar: Anton Belmonte Eyes Closed, Ears Covered

Bunker Theatre

16 Eylül 2017

3 Yıldız

Şimdi Bilet Al

Faaliyetlerini tamamladığı ilk yılını kutlamaya hazırlanan bu yer altı sahnesi, günümüz dünyasına taze ve keskin bir bakış sunan büyüleyici bir metni daha izleyiciyle buluşturuyor.  Kısa ömürlü Twickenham Theatre'daki 'Sweeney Todd' prodüksiyonuyla hafızalarımıza kazınan yönetmen Derek Anderson, Alex Gwyther'ın parçalanmış, umutsuz kişilikleri ve onların hüzünlü, amaçsız hayatlarını anlatan bu yeni eseriyle sahnede.  Oyunun ilk yarısı Philip Ridley'in o meşhur 'sorunlu askerlerini' anımsatıyor; karakterleri ve onların o kaba, vahşi ve kısa hayatlarını tanıyormuşuz hissine kapılıyoruz.  Ancak mesele bundan çok daha fazlası.  Gwyther'ın elinde ilk başta açık ettiğinden daha fazla koz var; oyun ikinci perdeye geçerken olay örgüsündeki beklenmedik dönüşleri ve giderek tuhaflaşan itirafları izlemek büyük bir keyif.  Eylem, Anderson'ın yetkin ellerinde, Norvydas Genys'in çarpıcı ışık ve video tasarımıyla yıkanarak, Jonnie Riordan'ın enerjik hareket düzenlemeleriyle canlanarak akıcı bir şekilde ilerliyor; Jon McLeod ise atmosferi müzik ve ses tasarımıyla dolduruyor.  Tüm bunlar için Alyson Cummins, ışık panelinin üzerindeki panellerle çerçevelenmiş, yükseltilmiş ve kavisli platformdan oluşan, görünüşte masum bir sahne tasarımı sunuyor.

Eyes Closed, Ears Covered oyununda Danny-Boy Hatchard. Fotoğraf - Anton Belmonte

Bu düzlemde üç kişilik kadronun gelişimine tanıklık ediyoruz: Danny-Boy Hatchard, dünyaya olan öfkesi bir polis sorgucusunun mekanik dış sesleriyle kesilen, görünüşteki ana karakter.  Ancak bu ciddi ton, kendisine hayranlık duyan yancısı Seb (Joe Idris-Roberts) ile olan teklifsiz şakalaşmalarıyla yumuşuyor. Seb de kendi payına, daha dostane ve daha az çatışmacı bir sorguya maruz kalıyor.  İkilinin sahil kasabasına yaptığı ve ardından korkunç bir şeylerin yaşandığı yolculuğu parça parça öğreniyoruz.  Üçüncü karakter Lily'nin (Phoebe Thomas) dahil olması, durumu daha da derinleştiriyor.  Karakterlerin bu çıplak ve acımasız dünyası etkisini hiç yitirmiyor; ne anlayabildikleri ne de hükmedebildikleri güçlere boyun eğmeye mahkum ve hapsolmuş halleriyle bize Büchner veya Artaud'nun o sert dünyasını anımsatıyorlar.  Klasik bir oyun yazarı üslubuyla Gwyther, anlatıyı mümkün olduğunca ağırdan alıyor ve eser, artık kaçacak yerleri kalmadığını fark edene dek hayatla baş etmeye çalışan bu hırpalanmış karakterleri izleme deneyimine dönüşüyor.

Eyes Closed, Ears Covered oyununda Phoebe Thomas ve Joe-Idris Roberts. Fotoğraf: Anton Belmonte

Buna rağmen, eylemin büyük kısmındaki kapalılık, izleyici için biraz mesafeli ve soğuk bir deneyime yol açabiliyor; entelektüel kafa karışıklığı, arzu edilen empati duygusunun önüne geçiyor.  Hatchard ve Thomas, televizyon dünyasından gelen tecrübeli oyuncular olarak karakterlerine ince detaylar katıyorlar. RADA'dan yeni mezun Idris-Roberts ise özgeçmişindeki repertuvar tiyatrosu havasını (iki Alan Bennett oyunu, Shaw ve bir rock operası) sahneye taşıyor. En keskin metni bile nasıl ‘insani’ kılacaklarını biliyorlar; yönetmenleri de öyle, ancak Gwyther işlerini pek kolaylaştırmıyor.  Nihayetinde dramanın yüzeysel 'anlamı' biraz ele avuca gelmez ve karanlık kalıyor; sanki izleyici, bu gizemli yolları çözmek için oyunu tekrar izlemeye davet ediliyor gibi.  Bu izlenime karşın, özellikle ikinci perde, yaklaşık 90 dakikalık oyun süresine sığdırılan 450'den fazla teknik komutun yarattığı baş döndürücü görsel ve işitsel değişimlerle, başlı başına birer keyif olan muazzam bir sahne efektleri silsilesi sunuyor.

Görülmesi gereken büyüleyici bir iş ve açıkça düşündürücü, yeni yeteneklere işaret ediyor. Tüm bunların tam olarak ne anlama geldiği ise muhtemelen sadece her bir seyircinin kendi başına çözebileceği bir bilmece.

EYES CLOSED EARS COVERED BİLETLERİ