RECENSIE: Forbidden Broadway, Menier Chocolate Factory ✭✭✭

Forbidden Broadway Menier Chocolate Factory 31 juli 2014 3 Sterren

Beeld je in: je bent tien jaar oud. Je mag helemaal losgaan bij een dessertbuffet. Er is onbeperkt ijs; chocolade in alle vormen en maten — hard, zacht, gevulde bonbons, kleine diertjes, vlokken; fruit met exotische kleuren, vormen en texturen; taarten, van eenvoudig tot doordrenkt met siroop, versierd met slagroom, vla of allebei, sommige warm, andere ijskoud, fris en zurig; sauzen en siropen, dik en suikerzoet; vlaaien, koekjes, donuts, quiches, gebakjes; gelei, trifles, vruchtentaarten, makronen en soezen. Willy Wonka zou trots zijn op deze eindeloze en gevarieerde selectie.

Met grote ogen en een constante glimlach prop je jezelf vol. Soms lach je van puur geluk om een verleidelijk hapje, soms trek je je neus op bij een snoepje dat je niet zo aanstaat. Eindeloos blijf je eten. Tot uiteindelijk de stilte valt, voortkomend uit de pure uitputting van het verzadigen van je lekkere trek. Je verkeert in een waas van tevredenheid, een herinnering aan echt genot, maar je weet niet meer precies welke hap nou de allerlekkerste was en er is een klein risico op een licht opkomende misselijkheid.

Toch?

Hetzelfde geldt naar mijn vermoeden voor musicalliefhebbers die naar Forbidden Broadway gaan. Deze satirische revue speelt in verschillende vormen al zo'n dertig jaar in New York, en een geüpdatete, 'ver-Londen-se' versie is nu te zien in de Menier Chocolate Factory.

Dat is in ieder geval altijd mijn reactie geweest.

Het concept is onweerstaanbaar. Neem vier getalenteerde vocalisten en een gevatte schrijver, en neem Broadway-musicals, diva's, sterren, schrijvers, componisten, regisseurs en choreografen — eigenlijk alles wat met musicals te maken heeft — zo venijnig of liefdevol (of beide) mogelijk op de hak.

Wanneer alle elementen samenkomen, is het resultaat heerlijk en verslavend. Maar net als bij een dessertbuffet kan het te veel van het goede worden; het kan flauw of mierzoet worden en niet alles is even perfect vormgegeven of voorbereid. Om die reden kan ik ook nooit hele albums van Forbidden Broadway-opnames achter elkaar luisteren; het wordt simpelweg te veel.

En dat geldt ook voor de live-versie. De algemene indruk die blijft hangen is die van een geweldige avond, maar als je gevraagd wordt de precieze hoogtepunten te benoemen, treedt die 'zoete waas' weer op.

Deze versie, bedacht en geregisseerd door Gerard Alessandrini — die meestal betrokken is bij de verschillende incidenties van Forbidden Broadway — zit vol glitter, glamour en gevatte teksten. Toch raakt niet elk fragment de juiste snaar: de parodie op Charlie And The Chocolate Factory met "No Imagination" voelt eerder afgezaagd dan geïnspireerd, en de persiflages op Wicked en Jersey Boys waren van hetzelfde laken een pak. Into The Woods voelde zelfs ronduit gemeen aan.

Aan de andere kant waren de parodieën op Once, Lion King, The Book Of Mormon, Matilda, Miss Saigon en Les Misérables ronduit briljant. Dat laatste is oud materiaal, maar nog steeds fris en grappig dankzij de scherpe en energieke vertolkingen.

De cast is zeer getalenteerd. Ze kunnen stuk voor stuk uitstekend zingen en dansen met een enorm gemak. Een deel van de aantrekkingskracht van Forbidden Broadway lag in het verleden bij het vermogen van de acteurs om echte sterren tot in de kleinste details te imiteren. Een van de grootste genoegens was dan ook om dezelfde acteur verschillende sterren feilloos te zien neerzetten.

In deze productie zien we echter vaker een interpretatie dan een pure imitatie. En vaak werkt dat beter — Damian Humbley's vertolking van Mandy Patinkin was bijvoorbeeld een genot om naar te kijken. Sophie-Louise Dann blonk juist weer uit in haar imitatie van Julie Andrews. Zij en Anna-Jane Casey waren echter minder succesvol met andere grootheden zoals Lansbury, Minnelli en Menzel; dat bleven meer oppervlakkige typetjes. Toch waren ze vaak humoristisch, ook al misten ze soms net de scherpte.

Het sterkste werk was te zien in de duo's, trio's en kwartetten — Ben Lewis en Humbley in de venijnige take op Book Of Mormon; Casey en Dann die de rivaliteit tussen Rita Moreno en Chita Rivera uitvechten; het trio dat de openingsscène van Guys and Dolls op de hak neemt, of de voltallige cast die de geloofwaardigheid van Once sloopt of de stijl van Lion King roostert.

Casey en Humbley leken zich het meest thuis te voelen in de revue-stijl; ze schakelden moeiteloos tussen scènes en zangstijlen en durfden extreem te zijn in hun spel voor de lach. Het beeld van Humbley als een hysterische Trunchbull (uit Matilda) zal nog lang in het geheugen gegrifd staan. Casey's aanval op Frozen, "Let It Blow", was erg geestig, net als het pijnlijk eerlijke sentiment achter "This is The Song They Stole From Us", op heerlijk overdreven wijze gebracht door Lewis en Dann.

Het afsluitende, duistere commentaar op de verzakelijking van Broadway was een uitstekende manier om de voorstelling te beëindigen.

Het is een zeer vermakelijke avond in het theater, maar het succes hangt wel deels af van een grondige kennis van de musicals van de afgelopen jaren en de sterren die ze groot hebben gemaakt — wat overigens geen straf is. Het publiek mag best wat afweten van de popcultuur van de musicalwereld.

Dankzij deze begaafde cast is een overvloed aan plezier gegarandeerd. Maar dat onmiskenbare 'na-het-dessertbuffet-gevoel' blijft toch een beetje hangen.

Forbidden Broadway verhuist in september naar het Vaudeville Theatre