ELEŞTİRİ: Forbidden Broadway, Menier Chocolate Factory ✭✭✭

Forbidden Broadway Menier Chocolate Factory 31 Temmuz 2014 3 Yıldız

Henüz on yaşındasınız. Bir tatlı büfesine tek başınıza bırakılmışsınız. Yiyebildiğiniz kadar dondurma; her türlü formda çikolata; sert, yumuşak, içi dolgulu, küçük hayvan figürleri, parça çikolatalar; egzotik renkli, şekilli, dokulu meyveler; kimi sade, kimi şerbet içinde boğulan, kimi krema veya muhallebi ile süslenmiş, kimi sıcak, kimi buz gibi, kimi mayhoş kekler; koyu, şekerli ve bazen kremsi soslar; turtalar, dilimler, bisküviler, donutlar; jöleler, meyveli pastalar, makaronlar, eklerler... Willy Wonka olsa bu sonsuz ve çeşitli seçkiyle gurur duyardı.

Gözleriniz fal taşı gibi açık, yüzünüzde sürekli bir gülümseme, bazen tadına baktığınız nefis bir lokmanın verdiği neşeyle kahkahalar atarak, bazen de canınızın çekmediği bir tatlıyı görünce burnunuzu kıvırarak karnınızı doyuruyorsunuz. Durmadan. Ve sonunda, tatlıya doymuş olmanın verdiği o bitkinlikten gelen bir sessizlik çöküyor. Huzurlu bir pus içindesiniz, damağınızda gerçek bir zevkin hatırası var, ama en iyi lokmanın hangisi olduğunu tam seçemiyorsunuz ve hafiften bir mide bulantısı hissediyorsunuz.

Değil mi?

Eminim aynı durum, şu an Menier Chocolate Factory’de sahnelenen ve New York’ta yaklaşık 30 yıldır bir şekilde sergilenen satirik revü Forbidden Broadway’in güncellenmiş ve "Londralılaştırılmış" versiyonunu izleyen müzikal tiyatro tutkunları için de geçerli.

En azından benim tepkim hep böyle olmuştur.

Konsept reddedilemez kadar cazip. Dört yetenekli vokalist ve hazırcevap bir yazar alın; Broadway müzikallerini, divaları ve yıldızları, yazarları ve bestecileri, yönetmenleri ve koreografları -yani kısacası müzikale dair her şeyi- olabildiğince acımasızca veya sevgiyle (ya da her ikisiyle birden) tiye alın.

Tüm bu unsurlar bir araya geldiğinde sonuç lezzetli ve bağımlılık yapıcı oluyor. Ancak, tıpkı o tatlı büfesi gibi, iyi şeylerin de fazlası fazla kaçabiliyor; her şey bictik bir tatlılığa dönüşebiliyor ve her bölüm beklendiği kadar mükemmel hazırlanmış olmuyor. Bu nedenle Forbidden Broadway kayıtlarının albümlerini tek oturuşta dinleyemem; bir süre sonra bünyeye çok geliyor.

Canlı versiyonu için de durum aynı. Genel intiba harika vakit geçirmiş olduğunuz yönünde, ancak sizi bu intibaya iten kilit unsurları tek tek ayırt etmeye kalktığınızda o tatlı pus araya giriyor.

Forbidden Broadway’in çoğu versiyonunda parmağı olan Gerard Alessandrini tarafından tasarlanan ve yönetilen bu yapımda bolca parıltı, ihtişam ve zekice sözler var. Ancak her metin tam isabet değil: Charlie'nin Çikolata Fabrikası (Charlie And The Chocolate Factory) ile dalga geçen "No Imagination" bölümü ilham verici olmaktan ziyade sığ kalmış; Wicked ve Jersey Boys taşlamaları da pek farklı değildi. Into The Woods ise biraz fazla hırçın göründü.

Öte yandan Once, Lion King, The Book Of Mormon, Matilda, Miss Saigon ve Les Misérables ile dalga geçen kısımlar ilham vericiydi. Les Misérables eski bir materyal olsa da, bu kadar keskin ve enerjik performanslar sayesinde hâlâ taze ve komik duruyor.

Buradaki oyuncular çok yetenekli. Hepsi harika şarkı söylüyor ve büyük bir rahatlıkla dans ediyorlar. Geçmişte Forbidden Broadway’in en büyük cazibesi, sanatçılarının gerçek hayattaki isimleri bazen şaşırtıcı derecede isabetli taklit etme yeteneğiydi. En büyük zevklerden biri de aynı sanatçının birden fazla şarkıcıyı ustalıkla taklit etmesini izlemekti.

Fakat burada genel olarak taklitten ziyade bir "izlenim" (impression) havası hakim. Ve aslında çoğu zaman bu yaklaşım daha iyi sonuç veriyor; örneğin Damian Humbley’nin Mandy Patinkin canlandırması büyük keyif verdi. Diğer yandan Sophie-Louise Dann, Julie Andrews taklidinde mükemmeldi. Ancak o ve Anna-Jane Casey; Angela Lansbury, Liza Minnelli ve Idina Menzel taklitlerinde o kadar başarılı değillerdi; bunlar daha çok yüzeysel canlandırmalar gibiydi. Yine de, tam hedeften vurmasalar da çoğu zaman komiklerdi.

Gecenin en iyi işleri ikili, üçlü veya dörtlü performanslardan çıktı: Book Of Mormon’un iğneleyici parodisinde Ben Lewis ve Humbley; Rita Moreno ve Chita Rivera arasındaki rekabetle atışan Casey ve Dann; Guys and Dolls’un açılış şarkısını hicveden üçlü ya da Once’ın inandırıcılığını sorgulayan veya Lion King’in tarzını tiye alan dörtlü kadronun tamamı.

Casey ve Humbley revü tarzına en çok uyum sağlayan isimler gibiydi; sahneden sahneye ve vokal tarzından vokal tarzına hızla geçiş yaptılar ve espri uğruna uçlarda oynamaya oldukça hevesliydiler. Humbley’nin Matilda’daki abartılı Trunchbull olarak sergilediği performans uzun süre hafızalardan silinmeyecek. Casey’nin Frozen saldırısı "Let It Blow" ise çok komikti. Aynı şekilde, Lewis ve Dann tarafından son derece müstehzi ve abartılı bir şekilde sunulan "This is The Song They Stole From Us" şarkısının ardındaki o komik gerçekçilik de harikaydı.

Kurumsal Broadway’in durumuna dair yapılan finaldeki karanlık yorum ise perdeyi kapatmak için mükemmel bir yoldu.

Bu, tiyatroda gerçekten iyi vakit geçirmek için harika bir fırsat; ancak keyif almanız kısmen son yılların müzikalleri ve bu müzikalleri popüler yapan yıldızlar hakkındaki derin bilginize bağlı. Tabii bu kötü bir şey değil. Halk, müzikal tiyatronun popüler kültürü hakkında bilgi sahibi olmalı.

Bu yetenekli sanatçılarla, gece size fazlasıyla keyif vaat ediyor. Ancak o tatlı büfesi sonrası hissedilen o kaçınılmaz his de peşinizi bırakmıyor.

Forbidden Broadway Eylül ayında Vaudeville Theatre'a transfer oluyor