RECENSIE: Give My Regards To Broadway, Upstairs At The Gatehouse ✭✭✭

Julian Eaves bezoekt Upstairs at the Gatehouse voor een recensie van Give My Regards To Broadway.

Give My Regards To Broadway

Upstairs At The Gatehouse

20 juli 2018

3 Sterren

Het geweldige aan dit prachtige 'big little' fringe-theater in Noord-Londen is het constante vermogen om het beste nieuwe theatertalent van het land te ontdekken en een podium te bieden.  Elke keer dat je deze ruime en uiterst veelzijdige zaal boven een pub bezoekt, loop je via een trap die letterlijk behangen is met posters van eerdere producties, waarop de grootste namen uit de hedendaagse Britse entertainmentwereld prijken.  Ga je verder naar de bar op de bovenverdieping, dan hangen de muren tot aan het plafond vol met portretfoto's van artiesten die hier hebben opgetreden. Het is een indrukwekkend overzicht van de crème de la crème van de sector, zeker op het gebied van de meest veeleisende discipline: musicaltheater.

Met deze charmante, zomerse revue krijgen we de bevestiging dat er nieuwe gezichten en namen aan deze constellatie van talent worden toegevoegd. De opzet is eenvoudig: twee mannen en twee vrouwen, een piano en drums, nemen ons mee door een parade uit het Great American Songbook. Van de tijd van George M. Cohan (die het titelnummer schreef) tot veel recentere successen uit de naoorlogse periode – hoewel de show officieel eindigt bij 1942, overschrijden veel nummers die grens met gemak. Bovendien wijkt veel materiaal af van de afspraak dat het louter van de 'Great White Way' komt: Hollywood is goed vertegenwoordigd met zeer sfeervol materiaal.

In de capabele handen van Harry Blumenau – in de sector ook bekend in andere functies, maar hier een efficiënte en heldere regisseur – is de volgorde van de nummers goed doordacht en soepel uitgevoerd.  Naarmate de voorstelling vordert, neemt de vloeiendheid en natuurlijkheid in de interactie tussen de cast en het publiek toe, wat voor enkele magische momenten zorgt.  De bijdragen van de veelzijdige choreograaf Chris Whittaker helpen hierbij: hij weet uitstekend hoe hij de ruimte moet benutten en heeft zichtbaar plezier in het creëren van zeer aantrekkelijke dansen voor zijn team.  Ik heb het vermoeden dat beide elementen van de show gedurende de resterende speelperiode door deze creatieven verder aangescherpt zullen worden.

De meest ervaren van het kwartet artiesten is zonder twijfel de Amerikaanse Rebecca LaChance, die onder andere haar expertise van Tisch en haar hoofdrol in de recente tournee van 'Mack and Mabel' (Chichester/UK) meebrengt.  Ze is een meeslepende podiumverschijning; haar meesterlijke oog voor detail wordt verlevendigd door haar standvastige, ontspannen en spontane manier van doen. Het is een onweerstaanbare combinatie en ik ben er zeker van dat we in de toekomst nog veel van haar zullen horen.

Iets nieuwere talenten zijn de charmante sopraan Thea Butler, die terecht waakt over haar prachtige stem en deze nergens forceert.  De heren vormen, net als de dames, een mooi contrasterend duo: de dramatisch indrukwekkende Albert Linsdell, wiens atletiek altijd boeit en de choreografie van kracht voorziet, en de soepel zingende Ben Lancaster – wiens stem doet denken aan Jamie Cullen. Zijn ogenschijnlijk gemakkelijke, bijna onbezorgde zangstijl is steevast loepzuiver en fris.  Het is geen eenvoudige opgave om zulk bekend muzikaal materiaal zo nieuw en boeiend te laten klinken.

De troeven van de artiesten liggen echter vooral bij de heerlijk empathische muzikale leiding vanaf de piano door de steeds vaker gevraagde Oli George Rew, die zich snel ontpopt tot een van de beste begeleiders van dit moment.  Zijn prestatie, en die van zijn uitstekende drummer, blijft je net zo goed bij als die van de acteurs.  Dat is in grote mate te danken aan de werkelijk verbluffende muzikale arrangementen van een stormachtig opkomend nieuw talent: Lawrence Michalowski.  Michalowski, nog maar net van de opleiding, is een opvallend talent met de gave om zelfs de meest platgetreden muzikale paden te heroverwegen en nieuwe klanken te ontdekken in de bekendste klassiekers uit de musicalgeschiedenis.  Zijn verbeeldingskracht en de trefzekerheid van zijn keuzes zijn adembenemend; hij scoort de ene na de andere hit met zijn briljant herwerkte partituren.

Het is een kwestie van smaak of je meegaat in de keuze van de makers om alles weg te laten wat als een dieper thema of verhaallijn kan worden beschouwd.  Tot nu toe was dat een vast en vertrouwd onderdeel van de revues in Upstairs, en het publiek hier verwacht wellicht een dergelijk kader.  Wie zal het zeggen?  Het is in dit werk simpelweg niet aanwezig en persoonlijk miste ik het wel een beetje.  Misschien ben ik geconditioneerd om te verwachten dat een revue meer structurele diepgang heeft dan hier wordt geboden.  Als dat zo is, ben ik vast niet de enige: wellicht is dat iets om meer rekening mee te houden?  Hoewel de show schittert door werkelijk prachtige arrangementen, zou het misschien baat hebben bij een wat duidelijker getekende 'attitude'.  En dan zouden sommige grijze gebieden in regie en choreografie wellicht sterker gedefinieerd kunnen worden.

De show is fraai uitgelicht door Ali Hunter, met een paar pittige accenten, en het geluid van Nico Menghini is wellicht een tikkeltje te onopvallend: de keuze om de stemmen niet te versterken is te verdedigen, maar er waren een paar momenten waarop de verstaanbaarheid in het geding kwam.  Al met al is dit opnieuw een pluim voor de creatieve ontwikkeling van producent Joseph Hodges, die – ondanks zijn jonge leeftijd – al zoveel heeft bereikt.

UPSTAIRS AT THE GATEHOUSE WEBSITE